Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] lipca 2014 r. nr [...][...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego, działając na podstawie art. 64 i art. 140aa ust. 1-3 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym (t. j.: Dz. U. z 2012 r., poz. 1137 ze zm.) oraz art. 104 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t. j.: Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.), nałożył na M. Sp. z o.o. z siedzibą w [...] karę pieniężną w wysokości 15.000 zł.
W motywach rozstrzygnięcia organ podał, że wymierzona kara pieniężna jest sankcją za wykonywanie przewozu po drogach publicznych pojazdem nienormatywnym bez posiadania zezwolenia kategorii VII w pozostałych przypadkach. W dniu [...] maja 2014 r. zatrzymano bowiem do kontroli na drodze krajowej nr [...] (droga krajowa o dozwolonym nacisku na pojedynczą oś napędową do 10 t) zespół pojazdów, składający się z pojazdu marki [...] o nr rej. [...] i przyczepy marki [...] o nr rej. [...], będący w dyspozycji M. Sp. z o.o. z siedzibą w [...]. Przedmiotem przewozu były akumulatory na paletach. Kontrola wagowa wykazała, że nacisk na pojedynczą oś napędową pojazdu wyniósł 12,98 t. Stwierdzono przekroczenie dozwolonego nacisku na pojedynczą oś napędową o 2,98 t (29,8%) oraz przekroczenie dopuszczalnej masy całkowitej zespołu pojazdów o 0,48 t (po odjęciu możliwych błędów ważenia).
Dodatkowo stwierdzono przekroczenie dopuszczalnej długości zespołu pojazdów o 0,46 m (po odjęciu możliwych błędów mierzenia 19,4 – 1% = 0,46 m). Organ zaznaczył, że wielkość przekroczeń wymagała od przewoźnika posiadania zezwolenia kategorii VII na przejazd pojazdu nienormatywnego po drogach publicznych. Podczas kontroli w pojeździe nie było wymaganego zezwolenia kategorii VII.
M. Sp. z o.o. z siedzibą w [...] powyższą decyzję uczyniła przedmiotem odwołania do Głównego Inspektora Transportu Drogowego, wnosząc o jej uchylenie jako wydanej z naruszeniem norm prawa materialnego i procedury administracyjnej. Strona zarzuciła: nieprawidłowe zastosowanie art. 140aa ust. 3 ww. ustawy – Prawo o ruchu drogowym, polegające na wadliwym przyjęciu, że podmiotem wykonującym przejazd była Spółka w sytuacji, gdy stroną tego postępowania powinien być kierowca, wszak to on wykonywał przejazd; wadliwe zastosowanie art. 140aa ust. 1 ww. ustawy – Prawo o ruchu drogowym, poprzez nałożenie na Spółkę kary pieniężnej, co narusza także art. 2 i art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej oraz art. 6, art. 7 i art. 8 kpa; naruszenie art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 kpa, poprzez niewiarygodne sprawdzenie parametrów wagowych kontrolowanego pojazdu, wynikające z gwałtownej zmiany prędkości następującej w chwili ważenia; błędne zastosowanie art. 140ab ust. 2 ww. ustawy – Prawo o ruchu drogowym, polegające na nałożeniu kary pieniężnej na Spółkę za brak zezwolenia kategorii VII w sytuacji braku ku temu podstaw, co w konsekwencji doprowadziło do naruszenia art. 2 i art. 7 Konstytucji RP oraz art. 6, art. 7 i art. 8 kpa, a także art. 9 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (t. j.: Dz. U. z 2013 r., poz. 672 ze zm.); naruszenie art. 75 § 1 i art. 78 § 1 kpa, poprzez nieprzeprowadzenie wnioskowanego przez stronę dowodu o istotnym znaczeniu dla rozstrzygnięcia.
Decyzją z dnia [...] listopada 2014 r. nr [...] Główny Inspektor Transportu Drogowego, mając za podstawę art. 138 § 1 pkt 1 kpa, art. 2 ust. 35a, art. 62 ust. 2 pkt 4a, art. 64 ust. 1 i 2, art. 64d, art. 140aa ust. 1, 3 i 4, art. 140ab ust. 1 pkt 3 lit. "c", ust. 2 ww. ustawy – Prawo o ruchu drogowym, art. 41 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (t. j.: Dz. U. z 2013 r., poz. 260), utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję, nie znajdując podstaw do uwzględnienia odwołania.
W uzasadnieniu decyzji organ wyjaśnił, że kontrolowany zespół pojazdów, poruszający się po drodze krajowej nr [...], przekroczył dopuszczalny nacisk na pojedynczej osi napędowej o 2,98 t względem dopuszczalnych 10 t, co świadczy o przekroczeniu dopuszczalnej wartości o 29,8%. Nacisk na pojedynczej osi napędowej pojazdu wyniósł bowiem 12,98 t (po odjęciu błędu pomiaru w wysokości 4%, zaokrąglonych w górę do 0,1 t). Również dopuszczalna masa całkowita została przekroczona o 0,48 t względem dopuszczalnych 36 t (po odjęciu błędu pomiaru w wysokości 2%, zaokrąglonych w górę do 0,1 t), a zatem przekroczenie stanowi 1,33%. Przekroczona została także dopuszczalna długość zespołu pojazdów o 0,46 m, bowiem wyniosła 19,21 m (po odjęciu błędu pomiaru w wysokości 1%) względem dopuszczalnych 18,75 m. Do kontroli zastosowano wagę samochodową do ważenia pojazdów w ruchu producenta [...] o nr fabr. [...], typu [...], która w dniu kontroli legitymowała się świadectwem legalizacji ponownej, wydanym przez Naczelnika Obwodowego Urzędu Miar w [...], z datą ważności do dnia [...] września 2015 r.
Organ II instancji wskazał, że stosownie do treści art. 140ab ust. 1 pkt 3 ww. ustawy – Prawo o ruchu drogowym, karę pieniężną, o której mowa w art. 140aa ust. 1, za brak zezwolenia kategorii VII ustala się w wysokości:
- a) 500 zł – gdy nacisk jednej lub wielu osi, rzeczywista masa całkowita lub wymiary pojazdu przekraczają dopuszczalne wartości nie więcej niż o 10%,
- b) 2.000 zł – gdy nacisk jednej lub wielu osi, rzeczywista masa całkowita lub wymiary pojazdu przekraczają dopuszczalne wartości o więcej niż 10% i nie więcej niż 20%,
- c) 15.000 zł – w pozostałych przypadkach.
Organ odwoławczy zaznaczył, że po drodze krajowej nr [...] mogą poruszać się pojazdy o nacisku pojedynczej osi napędowej do 10 t. W ustalonym stanie faktycznym karę pieniężną należy zatem nałożyć jak za brak zezwolenia kategorii VII, które stosownie do lp. 7 załącznika nr 1 do ww. ustawy – Prawo o ruchu drogowym, jest wydawane na przejazd pojazdu po trasie wyznaczonej w zezwoleniu: a) o wymiarach oraz rzeczywistej masie całkowitej większych od wymienionych w kategoriach I-VI, b) o naciskach osi przekraczających wielkości przewidziane dla dróg o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi napędowej do 11,5.
Jednocześnie organ II instancji nie zgodził się z zarzutami zawartymi w odwołaniu, wskazując, że art. 140aa ust. 3 pkt 1 ww. ustawy – Prawo o ruchu drogowym wprost stanowi, iż karę pieniężną nakłada się na podmiot wykonujący przejazd, nie zaś na kierującego pojazdem. Podmiot wykonujący przejazd to ten, na rzecz którego przejazd jest wykonywany. Przejazd był wykonywany na rzecz Spółki, co oznacza, że strona postępowania została ustalona prawidłowo. Z kolei brak płynności lub przekroczenie prędkości podczas ważenia pojazdu jest zawsze potwierdzane sygnałem dźwiękowym, a wynik ważenia nie zostaje zarejestrowany przez wagę. Jeżeli natomiast prędkość pojazdu przekroczyłaby 5 km/h albo pojazd przejeżdżałby przez wagę z nierównomierną prędkością, waga pojazdu nie zostałaby obliczona, a kierowca pojazdu zostałby przy pomocy sygnału dźwiękowego poinformowany o tym fakcie i wezwany do ponownego przejazdu przez wagę z zachowaniem wymagań odnośnie prawidłowego przejazdu.
Zdaniem organu odwoławczego, w analizowanym przypadku takie nieprawidłowości nie miały jednak miejsca, czego dowodem pozostaje również protokół kontroli, wygenerowany przez oprogramowanie komputerowe wagi. Organ II instancji stwierdził, że w takiej sytuacji nałożenie na Spółkę kary pieniężnej w wysokości 15.000 zł jest prawidłowe.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego M. Sp. z o.o. z siedzibą w [...] wniosła o uchylenie obu wydanych w sprawie decyzji oraz o zasądzenie kosztów postępowania w wysokości 450 zł, tj. kwoty stanowiącej wartość uiszczonego wpisu sądowego od skargi. Spółka podniosła zarzut nieprawidłowej subsumpcji, wskazując, że błędnie zakwalifikowano parametry kontrolowanego zespołu pojazdów, naruszając lp. 7 załącznika nr 1 do ww. ustawy – Prawo o ruchu drogowym, bowiem niewłaściwie uznano, że zespół ten wypełnia parametry przewidziane dla zezwolenia kategorii VII. Zarzuciła także nieprawidłowe zastosowanie art. 140aa ust. 3 pkt 1 ww. ustawy – Prawo o ruchu drogowym, poprzez uznanie strony skarżącej za podmiot wykonujący przejazd, co w konsekwencji doprowadziło do błędnego określenia strony postępowania. Jednocześnie Spółka postawiła również zarzut naruszenia art. 8, art. 11 i art. 107 § 3 kpa, poprzez wewnętrznie sprzeczne i niezrozumiałe zredagowanie uzasadnienia decyzji.
W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zaprezentowaną w zaskarżonej decyzji.
W piśmie procesowym z dnia [...] marca 2015 r. M. Sp. z o.o. z siedzibą w [...] podtrzymała swoje zarzuty, twierdzenia i wnioski zawarte w skardze.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. j.: Dz. U. z 2014 r., poz. 1647), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania. Innymi słowy, sąd administracyjny kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego.
Skarga analizowana pod tym kątem nie zasługuje na uwzględnienie.
Ustawodawca ogranicza ruch pojazdów lub zespołów pojazdów, których naciski osi wraz z ładunkiem są większe od dopuszczalnych, przewidzianych dla danej drogi, wprowadzając w tym względzie konieczność uzyskania zezwolenia. Zgodnie z brzmieniem art. 64 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym (t. j.: Dz. U. z 2012 r., poz. 1137 ze zm.), ruch pojazdu nienormatywnego jest dozwolony pod warunkiem uzyskania zezwolenia na przejazd pojazdu nienormatywnego odpowiedniej kategorii, wydawanego, w drodze decyzji administracyjnej, przez właściwy organ.
W świetle art. 2 pkt 35a ww. ustawy, pojazd nienormatywny to pojazd lub zespół pojazdów, którego naciski osi wraz z ładunkiem lub bez ładunku są większe od dopuszczalnych, przewidzianych dla danej drogi w przepisach o drogach publicznych, lub którego wymiary lub rzeczywista masa całkowita wraz z ładunkiem lub bez niego są większe od dopuszczalnych, przewidzianych w przepisach niniejszej ustawy. Z kolei w myśl art. 140aa ust. 1 ww. ustawy – Prawo o ruchu drogowym, za przejazd po drogach publicznych pojazdów nienormatywnych bez zezwolenia, o którym mowa w art. 64 ust. 1 pkt 1, lub niezgodnie z warunkami określonymi dla tego zezwolenia nakłada się karę pieniężną, w drodze decyzji administracyjnej. Natomiast w świetle art. 140aa ust. 3 pkt 1 ww. ustawy – Prawo o ruchu drogowym, karę pieniężną, o której mowa w ust. 1, nakłada się na podmiot wykonujący przejazd.
Z powyższych unormowań wynika, iż w przypadku stwierdzenia podczas kontroli drogowej, że pojazd jest nienormatywny i brak jest wymaganego zezwolenia, organ ma obowiązek nałożyć karę pieniężną na podmiot wykonujący przejazd. Podmiot wykonujący przejazd to podmiot, na rzecz którego wykonywany jest przejazd. Zatem brak jest podstaw, by przyjąć, że stroną postępowania administracyjnego w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za przejazd pojazdu nienormatywnego jest zatrudniony przez Spółkę kierowca. Kara pieniężna za przejazd pojazdu nienormatywnego nakładana jest na kierującego pojazdem tylko wtedy, gdy jest on także podmiotem wykonującym przejazd. Jednak w rozpoznawanej sprawie sytuacja taka nie miała miejsca.
Zgodnie z art. 140ab ust. 1 ww. ustawy – Prawo o ruchu drogowym, karę pieniężną, o której mowa w art. 140aa ust. 1, ustala się w wysokości:
- 1) 1.500 zł - za brak zezwolenia kategorii I i II;
- 2) 5.000 zł - za brak zezwolenia kategorii III-VI;
- 3) za brak zezwolenia kategorii VII:
- a) 500 zł - gdy nacisk jednej lub wielu osi, rzeczywista masa całkowita lub wymiary pojazdu przekraczają dopuszczalne wartości nie więcej niż o 10%,
- b) 2.000 zł - gdy nacisk jednej lub wielu osi, rzeczywista masa całkowita lub wymiary pojazdu przekraczają dopuszczalne wartości o więcej niż 10% i nie więcej niż 20%,
- c) 15.000 zł - w pozostałych przypadkach.
Ładunek nie może więc powodować przekroczenia dopuszczalnej masy całkowitej lub dopuszczalnej ładowności pojazdu (art. 61 ust. 1 ww. ustawy), zaś podmiot wykonujący przejazd zobowiązany jest do przestrzegania wyznaczonych przepisami prawa ograniczeń w zakresie dopuszczalnych nacisków osi, niezależnie od rodzaju przewożonego ładunku. Należy przy tym zwrócić uwagę, iż z treści art. 61 ust. 2 pkt 1 ww. ustawy – Prawo o ruchu drogowym, precyzującego, w jaki sposób należy dokonywać załadunku, wynika jednoznacznie, że ładunek na pojeździe umieszcza się w taki sposób, aby nie powodował przekroczenia dopuszczalnych nacisków osi pojazdu na drogę. Największe zniszczenie dróg powodują bowiem pojazdy o niewłaściwym, nierównomiernym rozłożeniu ładunku na poszczególne osie. Decydującym czynnikiem oceny normatywności pojazdu są więc naciski wywierane na poszczególne osie pojazdu. Nawet jeśli masa załadowanego pojazdu nie przekroczy jego dopuszczalnej masy całkowitej, a ładunek będzie niewłaściwie rozmieszczony i zabezpieczony przed przemieszczeniem, to może okazać się, że na jednej z osi zostanie przekroczony dopuszczalny nacisk, co z kolei skutkuje nałożeniem kary pieniężnej.
W rozpoznawanej sprawie zgromadzony w niej materiał dowodowy wskazuje, że w zaistniałym stanie faktycznym doszło do naruszenia obowiązku w zakresie posiadania wymaganego prawem zezwolenia na przejazd pojazdem nienormatywnym. Kontrolowany zespół pojazdów, składający się z pojazdu marki [...] o nr rej. [...] i przyczepy marki [...] o nr rej. [...], będący w dyspozycji M. Sp. z o.o. z siedzibą w [...], przewożący ładunek podzielny w postaci akumulatorów, poruszający się po drodze krajowej nr [...], przekroczył dopuszczalny nacisk na pojedynczej osi napędowej o 2,98 t względem dopuszczalnych 10 t, co świadczy o przekroczeniu dopuszczalnej wartości o 29,8%. Nacisk na pojedynczej osi napędowej pojazdu wyniósł bowiem 12,98 t (po odjęciu błędu pomiaru w wysokości 4%, zaokrąglonych w górę do 0,1 t).
Również dopuszczalna masa całkowita została przekroczona o 0,48 t względem dopuszczalnych 36 t (po odjęciu błędu pomiaru w wysokości 2%, zaokrąglonych w górę do 0,1 t), a zatem przekroczenie stanowi 1,33%. Przekroczona została także dopuszczalna długość zespołu pojazdów o 0,46 m, bowiem wyniosła 19,21 m (po odjęciu błędu pomiaru w wysokości 1%) względem dopuszczalnych 18,75 m. Do kontroli zastosowano wagę samochodową do ważenia pojazdów w ruchu producenta [...] o nr fabr. [...], typu [...], która w dniu kontroli legitymowała się świadectwem legalizacji ponownej, wydanym przez Naczelnika Obwodowego Urzędu Miar w [...], z datą ważności do dnia [...] września 2015 r.
Po drodze krajowej nr [...] mogą poruszać się pojazdy o nacisku pojedynczej osi napędowej do 10 t, co wynika z lp. 7 załącznika nr 1 do rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 6 września 2012 r. w sprawie wykazu dróg krajowych oraz dróg wojewódzkich, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 10 t, oraz wykazu dróg krajowych, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 8 t (Dz. U. z 2012 r., poz. 1061). Wielkość przekroczonego nacisku (przekroczenie o 29,8%) wymagała od przewoźnika posiadania zezwolenia kategorii VII na przejazd pojazdu nienormatywnego po drogach publicznych. Podczas kontroli w pojeździe nie było wymaganego zezwolenia kategorii VII, co uprawniało organ do nałożenia kary pieniężnej w wysokości 15.000 zł.
W myśl art. 62 ust. 4a przedmiotowej ustawy, długość zespołu 2 pojazdów nie może przekraczać 18,75 m. Natomiast zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 5 lit. "a" rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia (t. j.: Dz. U. z 2013 r., poz. 951 ze zm.), dopuszczalna masa całkowita pojazdu, z zastrzeżeniem ust. 2-13, nie może przekraczać w przypadku pojazdu członowego mającego 4 osie, składającego się z dwuosiowego ciągnika siodłowego i dwuosiowej naczepy, jeżeli odległość pomiędzy osiami naczepy wynosi co najmniej 1,3 m, ale nie więcej niż 1,8 m – 36 ton. Stosownie zaś do lp. 7 załącznika nr 1 do ww. ustawy – Prawo o ruchu drogowym, zezwolenie kategorii VII jest wydawane na przejazd pojazdu po trasie wyznaczonej w zezwoleniu: a) o wymiarach oraz rzeczywistej masie całkowitej większych od wymienionych w kategoriach I-VI, b) o naciskach osi przekraczających wielkości przewidziane dla dróg o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi napędowej do 11,5 t.
W art. 41 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (t. j.: Dz. U. z 2013 r., poz. 260 ze zm.) ustawodawca określił, że po drogach publicznych dopuszcza się ruch pojazdów o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi napędowej do 11,5 t, z zastrzeżeniem ust. 2 i 3. W ust. 2 prawodawca upoważnił ministra właściwego do spraw transportu do ustalenia, w drodze rozporządzenia, przy uwzględnieniu potrzeby ochrony dróg oraz zapewnienia ruchu tranzytowego, wykazu dróg krajowych oraz dróg wojewódzkich, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 10 t, a także dróg krajowych, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 8 t. W ust. 3 wskazano, że drogi wojewódzkie inne niż drogi określone na podstawie ust. 2 pkt 1, drogi powiatowe oraz drogi gminne stanowią sieć dróg, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 8 t. Jak już zostało zaznaczone, droga krajowa nr [...], na której doszło do naruszenia dopuszczalnych norm nacisku na oś w niniejszej sprawie, została wymieniona w powołanym już wyżej i wydanym na podstawie art. 41 ust. 2 ww. ustawy o drogach publicznych rozporządzeniu Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej w sprawie wykazu dróg krajowych oraz dróg wojewódzkich, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 10 t, oraz wykazu dróg krajowych, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 8 t, jako droga, po której mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 10 t.
Podkreślić należy, iż odpowiedzialność za przekroczenie dopuszczalnych norm jest odpowiedzialnością za skutek i ma charakter obiektywny. Odpowiedzialność ta nie jest oparta na zasadzie winy, a zatem sam wynik ważenia, potwierdzający przekroczenia parametrów ustawowych, wystarcza do nałożenia kary pieniężnej. Wysokość kar za przekroczenie dopuszczalnych nacisków na osie pojazdu nie podlega uznaniu administracyjnemu, co oznacza, że organ nie ma możliwości miarkowania ich wysokości.
Ustalając wysokość kar pieniężnych, prawodawca ma przede wszystkim na względzie prawidłową eksploatację sieci dróg krajowych, które ulegają największym zniszczeniom na skutek poruszania się po nich pojazdów nadmiernie obciążonych. Wysokie kary pieniężne mają przede wszystkim na celu uświadomienie użytkownikom dróg, że stanowią one dobro o niebywałej wartości tak materialnej, jak i społecznej. Gospodarowanie takim dobrem, a więc także korzystanie z niego, musi odbywać się przy jego pełnym poszanowaniu. Toteż ustawodawca celowo wprowadza reglamentowanie przejazdu pojazdem nienormatywnym po tego rodzaju drogach publicznych, wymagając od użytkowników dróg uzyskania odpowiedniego zezwolenia, którego brak – w przypadku stwierdzonych naruszeń – skutkuje nałożeniem kary pieniężnej, stosownie do wymaganej w danych okolicznościach kategorii zezwolenia.
Jak już zostało zaznaczone, ładunek nie może przekraczać dopuszczalnych norm. Zatem nie tylko na nadawcy, odbiorcy i załadowcy, ale przede wszystkim na przewoźniku spoczywa obowiązek dochowania należytej staranności, by ładunek nie stwarzał zagrożenia na drodze, oraz by nie przekraczał dopuszczalnych norm. Zgodnie z treścią art. 64 ust. 2 ww. ustawy – Prawo o ruchu drogowym, zabrania się przewozu pojazdem nienormatywnym ładunków innych niż ładunek niepodzielny, z wyłączeniem pojazdów nienormatywnych uprawnionych do poruszania się na podstawie zezwoleń kategorii I lub kategorii II. Przewożone akumulatory stanowią ładunek podzielny, toteż skarżąca Spółka mogła dostosować przewóz do wymagań ustawowych, a biorąc pod uwagę uzyskane wyniki ważenia i pomiarów, przewóz nie mógł być wykonywany bez wymaganego zezwolenia kategorii VII w pozostałych przypadkach.
Kontrolowany zespół pojazdów, poruszając się po drodze krajowej nr [...], przekroczył dopuszczalny nacisk pojedynczej osi napędowej, dopuszczalną masę całkowitą i dopuszczalną długość pojazdu. Przekroczenie dopuszczalnych parametrów wskazuje, że przewoźnik winien legitymować się zezwoleniem na przejazd pojazdem nienormatywnym kategorii VII. Jeżeli stwierdzone przekroczenia dopuszczalnych parametrów nie pozwalają na zakwalifikowanie ich do kategorii zezwolenia od I do VI, to kwalifikacja naruszeń dokonywana jest w oparciu o wymogi zezwolenia kategorii VII. Jeśli zatem kontrolowany zespół pojazdów nie spełnia warunków normatywnych lub warunków nienormatywnych, albo porusza się po drodze, dla której nie przewidziano przekroczenia parametru ustalonego podczas kontroli dla kategorii zezwoleń od I do VI, wówczas kwalifikacja prawna stwierdzonego naruszenia następuje według parametrów zezwolenia kategorii VII. Tak też jest w niniejszej sprawie. Zezwolenie na tę kategorię wydaje się bowiem, gdy przekroczono wielkości dopuszczalnych norm określonych dla zezwoleń kategorii od I do VI.
Istotne także jest, że strona skarżąca na żadnym etapie prowadzonego postępowania nie przedstawiła jakichkolwiek dowodów, które wpływałyby na wynik sprawy i zwalniałyby ją z odpowiedzialności za stwierdzone naruszenia. W konsekwencji nie może skutecznie zarzucać, że w sprawie doszło do naruszenia przepisów procedury administracyjnej, w tym art. 8, art. 11 i art. 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t. j.: Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.). Zaskarżona decyzja zawiera wszystkie elementy wymagane art. 107 § 1 kpa, w szczególności decyzja zawiera uzasadnienie prawne i faktyczne skonstruowane zgodnie z przepisem art. 107 § 3 kpa. Stan faktyczny opisany w decyzji nie wymagał czynienia dodatkowych ustaleń.
Natomiast w uzasadnieniu prawnym przytoczono przepisy prawa i wyjaśniono podstawy prawne decyzji. Z kolei sam fakt, że strona skarżąca nie zgadza się ze stanowiskiem orzekających organów, nie przesądza o tym, iż w sprawie doszło do naruszenia obowiązujących przepisów.
W takim stanie rzeczy, podjęte w sprawie decyzje należy uznać za prawidłowe, zaś zarzuty podniesione w skardze za nieuzasadnione. Sąd nie dopatrzył się w działaniach organów obu instancji uchybień, zarówno przy ustaleniu stanu faktycznego sprawy, jak i jego ocenie w świetle obowiązującego prawa, co oznacza, że Sąd nie stwierdził takich jego naruszeń, które skutkowałyby koniecznością uwzględnienia skargi.
Uznając zatem skargę za nieuzasadnioną, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, mając za podstawę art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), orzekł, jak w sentencji wyroku.