Uzasadnienie
Zarząd Dróg Powiatowych w O. z/s w K. (dalej także "ZDP") - w decyzji z dnia [...] kwietnia 2012 r. - zezwolił G. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością spółka komandytowa reprezentowanej przez T.K. na zajęcie pasa drogowego drogi powiatowej Nr [...] - ul. [...] w O. o powierzchni całkowitej zajęcia 32,5 m2, w celu prowadzenia robót polegających na budowie przyłącza kanalizacyjnego do budynków mieszkalnych położonych na działce nr ew. [...] obr. [...] w pasie drogowym, zgodnie z lokalizacją oznaczoną na mapie do celów projektowych. Zezwolenie wydano na 3 dni, tj. od dnia [...] kwietnia 2012 r. do dnia [...] kwietnia 2012 r.
Następnie decyzją z dnia [...] lipca 2012 r. ZDP wymierzył wykonawcy robót, czyli T.K. (dalej "skarżący") karę pieniężną w wysokości 17.100,00 zł za zajęcie pasa drogowego z przekroczeniem terminu ustalonego w zezwoleniu zarządcy drogi w okresie od dnia [...] kwietnia 2012 r. do dnia [...] maja 2012 r. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że po upływie okresu zajęcia, na które przedsiębiorca uzyskał zezwolenie, nie zgłosił on zarządcy drogi zakończenia robót oraz nie dokonał wspólnie z zarządcą drogi odbioru pasa drogowego zgodnie z warunkami zezwolenia. Podczas oględzin zajmowanego pasa drogowego w dniu [...] kwietnia 2012 r. stwierdzono, że po wykonaniu robót nie został on przywrócony do stanu pierwotnego. Ów brak przywrócenia do stanu poprzedniego polegał na nierównym i niefachowym wykonaniu nawierzchni jezdni asfaltowej. Pas drogowy zajęty był również przez nieuprzątnięty materiał używany w trakcie robót, tj. bloczki betonowe na palecie o powierzchni 0,96 m2.
Pismem z dnia [...] maja 2012 r. T.K. poinformował zarządcę drogi o niewykonaniu odtworzenia zajętej uprzednio jezdni w terminie przewidzianym w zezwoleniu z powodu braku możliwości uzyskania masy bitumicznej. Podczas kolejnych oględzin pasa drogowego w dniu [...] maja 2012 r. jezdnia asfaltowa nadal nie była należycie odtworzona, z tym że bloczki betonowe użyte do wykonywania robót zostały uprzątnięte z pasa drogowego. W dniu [...] maja 2012 r. wykonawca robót zgłosił zarządcy drogi wykonanie robót w celu dokonania odbioru, a w dniu [...] maja 2012 r. pas drogowy został odebrany.
SKO po rozpatrzeniu odwołania strony, decyzją z dnia [...] lutego 2013 r., utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.
SKO stwierdziło, że zgodnie z art. 40 ust. 12 ustawy z 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2007 r. Nr 19, poz. 115, z późn. zm.), dalej także "u.d.p.", za zajęcie pasa drogowego:
- 1) bez zezwolenia zarządcy drogi,
- 2) z przekroczeniem terminu zajęcia określonego w zezwoleniu zarządcy drogi,
- 3) o powierzchni większej niż określona w zezwoleniu zarządcy drogi
- - zarządca drogi wymierza, w drodze decyzji administracyjnej, karę pieniężną w wysokości 10-krotności opłaty ustalanej zgodnie z ust. 4-6.
W decyzji tej wskazano, ze już w piśmie z dnia [...] maja 2012 r. skarżący podnosił, iż z powodu opadów deszczu i wstrzymania produkcji zakład nie produkował masy bitumicznej. Nadto, do tego pisma skarżący załączył inne dokumenty, które jego zdaniem świadczyły o tym, że przekroczenie terminu nie wynikało z jego winy. W tych okolicznościach, jeżeli skarżący wiedział, że zbliża się zakończenie terminu na jaki zostało wydane zezwolenie, powinien wystąpić do organu z wnioskiem o wydanie nowego zezwolenia po dniu [...] kwietnia 2012 r. Przepisy prawa nie uzależniają wymierzenia kary od braku winy w przekroczeniu terminu na jaki zostało udzielone zezwolenie zajęcia pasa drogowego. Skoro jednak tego nie uczynił, to zasadne było wydanie decyzji o wymierzeniu kary. Organ I instancji prawidłowo ustalił, iż przekroczenie terminu obejmowało okres od dnia [...] kwietnia 2012 r. do dnia [...] maja 2012 r. Nie odtworzono stanu poprzedniego (nierówne i niefachowe wykonanie nawierzchni asfaltowej). Zdaniem organu odwoławczego organ I instancji zastosował też prawidłowe stawki do obliczenia wysokości kary pieniężnej.
Skargę na powyższą decyzję wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie strona, działająca przez pełnomocnika, zaskarżając powyższe rozstrzygnięcie w całości i na podstawie art. 57 § 1 pkt. 3 p.p.s.a. zarzucając:
- 1) obrazę przepisów prawa procesowego, tj. art. 61 § 4 k.p.a. i art. 29 pkt 2 u.d.p., poprzez wszczęcie postępowania administracyjnego z urzędu w sprawie zajmowania przez skarżącego pasa drogowego bez zezwolenia i nie zawiadomienie o tym fakcie inwestora, będącego stroną tego postępowania;
- 2) obrazę przepisów prawa materialnego, tj. art. 40 ust. 12 u.d.p., poprzez niewłaściwe ustalenie wysokości kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego z przekroczeniem terminu zajęcia określonego w zezwoleniu, która winna uwzględniać iloczyn 4 m2 i 17 dni;
- 3) obrazę przepisów prawa procesowego, tj. art. 7, art. 11, art. 77 § 1 oraz 107 § 3 k.p.a., poprzez niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia sprawy, nieodniesienie się do wszystkich zarzutów wskazanych w odwołaniu, a w konsekwencji niezebranie i nierozpatrzenie całego materiału dowodowego w sposób wyczerpujący;
- 4) obrazę przepisów prawa procesowego, tj. art. 8 k.p.a., poprzez prowadzenie postępowania w sposób niebudzący zaufania jego uczestników do władzy publicznej.
Strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, a także uchylenie decyzji ZDP z dnia [...] lipca 2012 r., oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
W uzasadnieniu wskazano, że art. 61 § 4 k.p.a. nakłada na organ obowiązek zawiadomienia wszystkich osób będących stronami w sprawie o wszczęciu postępowania z urzędu lub na żądanie jednej ze stron.
W niniejszej sprawie ZDP wszczął postępowanie z urzędu w dniu [...] kwietnia 2012 r., o czym zawiadomił jedynie skarżącego. Tymczasem zdaniem skarżącego - zgodnie z wyrokiem WSA w Warszawie z dnia 6 czerwca 2006 r., VI SA/Wa 488/06 - w sprawach związanych z zajęciem pasa drogowego na potrzeby realizowanej inwestycji stroną postępowania jest również inwestor.
Wobec powyższego stroną niniejszego postępowania są również inwestorzy, tj. Jacek i Sylwia Waśniewscy. Z uwagi na fakt, iż nie zostali oni poinformowani o toczącym się postępowaniu doszło do rażącego naruszenia prawa.
Odnosząc się zaś do zarzutu naruszenia przepisów prawa materialnego, tj. art. 40 ust. 12 pkt 2 u.d.p., podniesiono, że ZDP za podstawę wymierzenia kary administracyjnej przyjął powierzchnię 32,5 m2, czyli maksymalny obszar wskazany w decyzji Nr [...] z dnia [...] kwietnia 2012 r., zezwalającej na zajęcie pasa drogowego. ZDP w dniu [...] kwietnia 2012 r. dokonał oględzin terenu budowy z czego został sporządzony protokół. Skarżący zajmował jedynie 4 m2 drogi, a chodnik nie był zerwany. Fakt zmniejszenia powierzchni zajmowanego pasa drogi, jak i nienaruszenie chodnika, wynikało ze zmiany technologii z odkrywkowej na tunelkową. Powyższe okoliczności były ZDP znane.
Ponadto wskazać należy, że organ I instancji za podstawę wymiaru kary pieniężnej przyjął okres od [...] kwietnia 2012 r. do dnia [...] maja 2012 r., tj. 19 dni. Tymczasem skarżący zgłosił gotowość do odbioru już w dniu [...] maja 2012 r., jednakże ZDP zażądał od niego protokołu, z którego wynikałoby, że skarżący odebrał roboty od swojego podwykonawcy. Takie żądanie organu - zdaniem Skarżącego - nie znajduje żadnego uzasadnienia i w jego ocenie miało jedynie na celu wydłużenie całej procedury. Reasumując, skarżący był gotowy do odbioru już w dniu [...] maja 2012 r., co oświadczył organowi i od tego dnia pas drogi nie był już przez skarżącego zajmowany. Dlatego też ewentualna kara pieniężna winna być naliczana do [...], a nie [...] maja.
Mając na uwadze powyższe skarżący stwierdził, że kara pieniężna została mu wymierzona z naruszeniem art. 40 ust. 12 u.d.p.
Odnosząc się zaś do zarzutu naruszenia przepisów prawa procesowego, tj. art. 7, art. 11, art. 77 § 1 oraz 107 § 3 k.p.a., skarżący stwierdził, że SKO utrzymując w mocy decyzję ZDP naruszyło przepisy postępowania. Organ II instancji nie przeprowadził jakiekolwiek analizy ustaleń faktycznych poczynionych przez organ I instancji i zebranego w sprawie materiału dowodowego.
Skarżący podkreślił, iż wskutek zmiany technologii z odkrywkowej na tunelkową zajmował jedynie 4 m2 a nie 32,5 m2. Podnosił również, że chodnik nie był zrywany. Organ II instancji z naruszeniem naczelnych zasad k.p.a. całkowicie pominął twierdzenia skarżącego w ww. zakresie, podczas gdy ww. okoliczności są kluczowe dla sprawy, bowiem stanowią o wymiarze kary pieniężnej.
Odnosząc się z kolei do zarzutu obrazy przepisów prawa procesowego, tj. art. 8 k.p.a., skarżący stwierdził, że SKO utrzymując w mocy wadliwą decyzję ZDP oraz pomijając istotne okoliczności podnoszone przez skarżącego dopuściło się również naruszenia art. 8 k.p.a.
W odpowiedzi na skargę SKO w W. wniosło o jej oddalenie jako niezasadnej, powtarzając w zasadzie argumentację podniesioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, wyrokiem z dnia 12 listopada 2013 r., sygn. akt VI SA/Wa 1407/13, oddalił skargę T.K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] lutego 2013 r.
Sąd stwierdził, że art. 40 ust. 12 pkt 1 u.d.p. nie pozwala zarządcy drogi na odstąpienie od wymierzenia kary administracyjnej.
Sąd I instancji wskazał także, że T.K. działał od początku na podstawie udzielonego mu pełnomocnictwa, które upoważniało go również do uzyskania stosownych zezwoleń. W związku z tym zarzut wszczęcia postępowania administracyjnego z urzędu w sprawie zajmowania przez skarżącego pasa drogowego bez zezwolenia i niezawiadomienie o tym fakcie inwestora jest bezzasadny. Wykonawca, działający od początku na podstawie pełnomocnictwa, prawidłowo był traktowany jak strona postępowania.
W ocenie Sądu niezasadny jest także zarzut naruszenia art. 40 ust. 12 u.d.p. poprzez niewłaściwe ustalenie wysokości kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego z przekroczeniem terminu zajęcia określonego w zezwoleniu. Z wyliczeń organu przekroczenie terminu dotyczy okresu od [...] kwietnia 2012 r. (koniec terminu zezwolenia na zajęcie pasa drogowego) do dnia [...] maja 2012 r. (data odbioru). Z akt sprawy wyraźnie zaś wynika, że dopiero w dniu [...] maja 2012 r. wykonawca zgłosił pisemnie gotowość do odbioru robót; pismo to wpłynęło do ZDP w dniu [...] maja 2012 r. W związku z tym karę wymierzono za okres od dnia [...] kwietnia 2012 r. (koniec terminu zezwolenia na zajęcie pasa drogowego) do dnia [...] maja 2012 r. (data odbioru) - prawidłowo ustalając jej wysokość.
Odnośnie powierzchni zajęcia pasa drogowego Sąd wyjaśnił, że wykonawca wystąpił o zezwolenie na zajęcie pasa drogowego drogi powiatowej o powierzchni całkowitej zajęcia 32,5 m2 i na taką powierzchnię udzielono mu zezwolenie. Zgłoszenie zmiany technologii wykonania robót, połączone ze znacznym zmniejszeniem zajęcia terenu mogłoby wywrzeć skutek w przypadku zgłoszenia takiej zmiany w okresie wyznaczonym na wykonanie tych robót w zezwoleniu, natomiast było prawnie bezskuteczne w momencie zgłoszenia tego faktu w odwołaniu do SKO.
T.K. wniósł skargę kasacyjna od ww. wyroku - zaskarżając go całości - domagał się jego uchylenia i przekazania sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania oraz zasądzenia kosztów postępowania kasacyjnego. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił naruszenie:
- 1) przepisów postępowania, tj. art. 3 § 1 p.p.s.a., art. 141 § 4 p.p.s.a. i art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a. w zw. z art. 7, 8, 11, 77 § 1 oraz 107 § 3 k.p.a., poprzez prowadzenie przez WSA w Warszawie postępowania w sposób niebudzący zaufania jego uczestników do władzy publicznej oraz wadliwe przeprowadzenie kontroli legalności zaskarżonej decyzji administracyjnej, które doprowadziło do naruszenia przez WSA w Warszawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c) p.p.s.a. polegającego na oddaleniu skargi wniesionej przez Skarżącego, mimo naruszenia przez organ administracji publicznej art. 40 ust. 12 pkt 2 u.d.p., co uzasadniało uchylenie zaskarżonej decyzji SKO na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. oraz na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. z uwagi na naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynika sprawy; jak również poprzez niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia sprawy oraz nieodniesienie się przez WSA w Warszawie do wszystkich zarzutów i argumentów wywiedzionej skargi i w konsekwencji nierozstrzygnięcie przez WSA w Warszawie meritum skargi,
- 2) przepisów postępowania, tj. art. 3 § 1 p.p.s.a. i art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. w zw. z art. 61 § 4 k.p.a. w zw. z art. 28 k.p.a. polegające na tym, że WSA w Warszawie w wyniku niewłaściwej kontroli legalności działalności organów administracji publicznej naruszył art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a., bezpodstawnie oddalając skargę wniesioną przez Skarżącego, mimo naruszenia przez organy administracji publicznej 61 § 4 k.p.a. w zw. z art. 28 k.p.a. poprzez niezawiadomienie inwestorów o toczącym się postępowaniu administracyjnym i niedoręczeniu im zaskarżonej decyzji;
- 3) przepisów prawa materialnego przez błędną jego wykładnię i w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie, tj. art. 40 ust. 12 pkt 2 u.d.p., polegające na mylnym uznaniu przez Sąd I instancji, że wysokość kary pieniężnej powinna zostać określona na podstawie danych zawartych w decyzji z dnia [...] kwietnia 2012 r. zezwalającej na zajęcie pasa drogowego, a nie na podstawie faktycznej powierzchni jaką zajmował Skarżący przy wykonywaniu prac na pasie drogowym, co spowodowało niewłaściwe ustalenie wysokości kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego z przekroczeniem terminu zajęcia określonego w zezwoleniu.
Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 11 czerwca 2015 r., sygn. akt II GSK 1023/14, uchylił zaskarżony wyrok Sądu I instancji i przekazał sprawę temu Sądowi do ponownego rozpoznania.
Z uzasadnienia wyroku NSA wynika, że ustalenie kary za zajęcie pasa drogowego z przekroczeniem terminu uprawniającego do zajmowania tego pasa określonego w decyzji z dnia [...] kwietnia 2012 r. musi być oparte na faktycznym zajęciu tego pasa, a więc ma odnosić się do ustalonego w postępowaniu zajęcia tego pasa. W ocenie NSA niedopuszczalne jest przyjęcie - jako podstawy ustalenia kary - powierzchni zajęcia pasa określonej w decyzji o zezwoleniu na zajęcie pasa, skoro w postępowaniu wyjaśniającym w sprawie ustalenia kary za przekroczenie terminu wykazano, że skarżący kasacyjnie faktycznie zajmował inną powierzchnię pasa drogowego niż wynikało to z decyzji zezwoleniowej. W wyroku wskazano także, że analiza akt sprawy prowadzi do jednoznacznego wniosku, że T.K. faktycznie zajmował pas drogowy o innej powierzchni, niż wynikało to z zezwolenia z dnia [...] kwietnia 2012 r., bo na etapie realizacji inwestycji zastosował inną technologię wykonania przyłącza niż ta, która była podstawą udzielenia zezwolenia.
Ten fakt nie budzi wątpliwości, zatem organy miały obowiązek poprawnie ustalić zakres, w jakim został zajęty pas drogowy po upływie terminu określonego w zezwoleniu na zajęcie pasa drogowego. Przyjęcie innego poglądu, prezentowanego przez organy i akceptowanego przez Sąd I instancji, jest prawnie niedopuszczalne, bowiem wiązałoby wysokość kary nie z faktycznym zajęciem pasa drogowego, ale z formalnym ustaleniem tego zajęcia w zezwoleniu. Co więcej, taki sposób wykładni tych przepisów skutkowałby preferowaniem podmiotu, który zajmuje pas drogowy bez zezwolenia, bo wtedy kara naliczana byłaby od faktycznej powierzchni jego zajęcia.
Za nietrafny NSA uznał zaś zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 2 w związku z art. 3 § 1 p.p.s.a. i art. 61 § 4 oraz z art. 28 k.p.a. NSA podkreślił, że przedmiotem sprawy administracyjnej jest kara za zajęcie pasa drogowego z przekroczeniem terminu zajęcia określonego w zezwoleniu. Stronami takiego postępowania są podmioty zajmujące pas drogowy. W rozpoznawanej sprawie tym podmiotem był skarżący kasacyjnie, bowiem jemu udzielono zezwolenia i on wykonywał roboty w tym pasie. W tym zakresie działał jako pełnomocnik inwestora, uprawniony do występowania w sprawie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego. Niewątpliwie pełnomocnik nie jest stroną postępowania, ale w rozpoznawanej sprawie skarżący kasacyjnie nie tylko był pełnomocnikiem, ale także podmiotem, który zajął pas drogowy, bo to on wykonywał roboty w tym pasie. Z tego powodu NSA podzielił pogląd Sądu I instancji, że w takiej sytuacji stroną postępowania jest podmiot zajmujący pas drogowy, bowiem treści art. 40 ust. 12 u.d.p. jednoznacznie wynika, że kara pieniężna wymierzana jest za zajęcie pasa drogowego, więc podmiotowi, który faktycznie zajmuje pas drogowy.
Z tego powodu Sąd II instancji nie podzielił stanowiska skargi kasacyjnej, w myśl którego stronami postępowania w sprawie kary za zajęcie pasa drogowego są wszystkie podmioty, w imieniu i na rzecz których działa zajmujący pas drogowy.
Za nieuzasadnione uznano także zarzuty kasacyjne podnoszące naruszenie przepisów prawa materialnego.
Ponadto Sąd kasacyjny wskazał, że z art. 40 ust. 12 pkt 2 u.d.p. jednoznacznie wynika, że kara pieniężna za niezgodne z prawem zajęcie pasa drogowego jest 10-krotnością opłaty ustalonej za zezwolenie. Przepisy prawa wyraźnie specyfikują sposób ustalania opłat od zezwoleń, zatem przepisy nakładające kary nie dopuszczają w tym zakresie odmiennych ustaleń, bowiem organ jest związany wysokością opłaty, a ta nie była kwestionowana przez skarżącego kasacyjnie w postępowaniu o udzielenie zezwolenia. Skoro tak jest, to Sąd I instancji poprawnie uznał, że organy prawidłowo ustaliły podstawę wymierzenia kary, natomiast wadliwie przyjęły podstawę faktyczną jej ustalenia, bo oparły ją na powierzchni określonej w zezwoleniu, a nie faktycznej powierzchni zajęcia pasa drogowego. Jednak nie oznacza to, że kara ma być inaczej ustalana niż 10-krotność opłaty za zezwolenie ale od faktycznej powierzchni zajęcia pasa drogowego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie - ponownie rozpoznając sprawę - zważył, co następuje.
Skargę należało uwzględnić.
W pierwszej kolejności należy wskazać - o czym była już mowa - że niniejsza sprawa była przedmiotem wyrokowania Naczelnego Sądu Administracyjnego, który w wyniku złożonej przez skarżącego skargi kasacyjnej, wyrokiem z dnia 11 czerwca 2015 r., sygn. akt II GSK 1023/14, uchylił zaskarżony wyrok tutejszego Sądu i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania temu sądowi.
W związku z powyższym w rozpatrywanej sprawie zachodzi sytuacja przewidziana w art. 190 zdanie pierwsze ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej - "p.p.s.a."), zgodnie z którym sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Związanie wykładnią prawa, o której mowa w ww. przepisie, oznacza, iż ani Sąd I instancji, ani organ administracyjny nie może formułować nowych ocen prawnych, sprzecznych z wyrażonym wcześniej poglądem, lecz zobowiązany jest do podporządkowania się mu w pełnym zakresie. Dla porządku wskazać należy, że wykładnia prawa, o jakiej mowa w art. 190 p.p.s.a., to wyjaśnienie przez Naczelny Sąd Administracyjny istotnej treści przepisów prawnych i sposobu ich zastosowania w konkretnym wypadku, a więc nie tylko sama wykładnia w ścisłym tego słowa znaczeniu.
Odstąpienie od wiążącej oceny prawnej dopuszczalne jest jedynie w przypadku istotnej zmiany stanu faktycznego lub prawnego, ale taka sytuacja w rozpoznanej sprawie nie wystąpiła.
Taki zaś stan rzeczy - wobec dokonanej w sprawie wykładni prawa przez Naczelny Sąd Administracyjny - pociąga za sobą konieczność uchylenia zaskarżonej decyzji.
Stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego wytycza bowiem sposób prawidłowego postępowania w tej sprawie przed organem administracyjnym. I tak, organ ponownie rozpoznający niniejszą sprawę zobowiązany będzie do usunięcia nieprawidłowości, na które wskazał Naczelny Sąd Administracyjny i uwzględnić, że T.K. faktycznie zajmował pas drogowy o innej powierzchni, niż wynikało to z zezwolenia z dnia [...] kwietnia 2012 r., bo na etapie realizacji inwestycji zastosował inną technologię wykonania przyłącza niż ta, która była podstawą udzielenia zezwolenia. Organ ma zatem obowiązek poprawnie ustalić zakres, w jakim zajęty został pas drogowy po upływie terminu określonego w zezwoleniu na zajęcie pasa drogowego. Jak wskazał Naczelny Sad Administracyjny w ww. wyroku -przyjęcie innego poglądu, prezentowanego poprzednio przez organy, jest prawnie niedopuszczalne, bowiem wiązałoby wysokość kary nie z faktycznym zajęciem pasa drogowego, ale z formalnym ustaleniem tego zajęcia w zezwoleniu. Taki zaś sposób wykładni ww. przepisów skutkowałby preferowaniem podmiotu, który zajmuje pas drogowy bez zezwolenia, bo wtedy kara naliczana byłaby od faktycznej powierzchni jego zajęcia.
Naczelny Sad Administracyjny - rozpoznając skargę kasacyjną skarżącego - ocenił także podnoszone w niej zarzuty związane z prawidłowością dokonanych w sprawie ustaleń co do strony postępowania oraz sposobu wyliczenia i samej wysokości kary pieniężnej nałożonej na skarżącego za niezgodne z prawem zajęcie pasa drogowego. Działanie organów w ww. zakresie nie budziło zastrzeżeń Sądu kasacyjnego. W pełni podzielając argumentację zawartą w tym zakresie w wiążącym wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd orzekający wskazuje, że w tym zakresie decyzja organu jest prawidłowa.
Reasumując, ponownie orzekający w sprawie organ zobowiązany będzie uwzględnić w pełnym zakresie ocenę prawną zawartą w niniejszym wyroku oraz w wiążącym w sprawie wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 11 czerwca 2015 r., sygn. akt II GSK 1023/14.
Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., postanowiono jak w sentencji. Zaś o kosztach postępowania sądowego orzeczono zgodnie z art. 200 tej ustawy.