Uzasadnienie
R. K. (dalej też jako skarżący) reprezentowany przez pełnomocnika, radcę prawnego F. W., wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] kwietnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za wykonywanie przejazdu bez uiszczenia opłaty elektronicznej.
Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału VI z dnia 11 lipca 2013 r. wezwano pełnomocnika strony skarżącej do usunięcia w terminie 7 dni braku formalnego skargi poprzez złożenie pełnomocnictwa do działania w imieniu strony skarżącej przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi. Pouczono zarazem pełnomocnika skarżącego w treści wezwania, iż nieusunięcie przedmiotowego braku formalnego skargi w zakreślonym terminie spowoduje jej odrzucenie.
Z załączonego do akt zwrotnego potwierdzenia odbioru wezwania wynika, iż doręczono je pełnomocnikowi strony skarżącej dnia 25 lipca 2013 roku. W związku z powyższym termin na usunięcie wymienionego powyżej braku formalnego w postaci przedłożenia pełnomocnictwa upłynął dnia 1 sierpnia 2013 r., przy czym do chwili obecnej nie nadesłano pełnomocnictwa procesowego do działania w imieniu strony skarżącej przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
W myśl art. 34 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 roku, poz. 270 ze zm., dalej też jako p.p.s.a.) strony i ich organy lub przedstawiciele ustawowi mogą działać przed sądem osobiście lub przez pełnomocników. Pełnomocnik jest zobowiązany (zgodnie z art. 37 § 1 ww. ustawy) złożyć przy pierwszej czynności procesowej (tj. w rozpoznawanej sprawie jednocześnie ze skargą) pełnomocnictwo z podpisem mocodawcy lub wierzytelny odpis pełnomocnictwa. W niniejszej sprawie skarga została podpisana przez pełnomocnika strony skarżącej, który jednakże nie przedłożył stosownego pełnomocnictwa. W konsekwencji został wezwany do usunięcia powyższego braku formalnego skargi, czego nie uczynił. Brak jest zatem możliwości stwierdzenia, czy radca prawny F. W. posiada umocowanie do reprezentowania skarżącego w postępowaniu sądowoadministracyjnym.
Tymczasem art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. stanowi, że sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie jej braków formalnych. Zgodnie z art. 49 § 1 p.p.s.a. ustawowy termin do uzupełnienia braków formalnych wynosi 7 dni. Z przepisów tych wynika, że w wypadku stwierdzenia przez sąd nieuzupełnienia braków formalnych w terminie siedmiu dni, po stronie sądu powstaje bezwzględny obowiązek odrzucenia skargi.
Nie jest możliwe zarazem wywiedzenie uprawnienia do reprezentowania skarżącego z treści pełnomocnictwa znajdującego się w aktach administracyjnych, na które to pełnomocnictwo powołuje się, pełnomocnik w treści skargi. Zakres wynikającego bowiem z treści przedmiotowego pełnomocnictwa upoważnienia do reprezentowania skarżącego obejmuje swoim zakresem wyłącznie postępowanie przed organem administracji publicznej tj. Głównym Inspektorem Transportu Drogowego.
Podkreślić należy, że w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w art. 36 p.p.s.a. przewidziano trzy rodzaje pełnomocnictwa: ogólne - do prowadzenia spraw przed sądami administracyjnymi, do prowadzenia poszczególnych spraw oraz tylko do niektórych czynności w postępowaniu. W piśmiennictwie zwrócono jednocześnie uwagę, że ustawa - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie przewiduje instytucji pełnomocnictwa domniemanego. W każdym przypadku, bez względu na okoliczności, wymagane jest, aby udzielenie pełnomocnictwa miało charakter wyraźny (p. Małgorzata Niezgódka-Medek, Komentarz do ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wyd. LEX). Podkreślenia wymaga, że Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 4 lipca 2006 r., sygn. akt I OSK 816/06 wskazał, iż nie ma możliwości wszczęcia postępowania sądowoadministracyjnego na skutek skargi osoby nie posiadającej skutecznie udzielonego pełnomocnictwa.
W związku z powyższym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w punkcie pierwszym sentencji.
Jednocześnie na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd postanowił zwrócić skarżącemu uiszczony w sprawie wpis sądowy wynoszący 120 złotych (punkt drugi sentencji).