Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z dnia [...] sierpnia 2006 nr [...], Główny Inspektor Transportu Drogowego, po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez skarżącą K. L., prowadzącą działalność gospodarczą pod nazwą P., od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego w [...] z dnia [...] czerwca 2006 r., nr [...] o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 3.000,- złotych, utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.
Z akt sprawy wynika, iż w dniu [...] kwietnia 2006 r., w miejscowości O., o godz. 11:24, zatrzymano i przeprowadzono kontrolę samochodu ciężarowego marki D. o nr rej. [...], kierowanego przez C. D. Kierowca oświadczył, iż samochód jest własnością firmy P. K. L., zaś on dostarcza powyższy samochód, jako sprzedany, do firmy A. w K. Jako dowód przedstawił fakturę VAT Nr [...] wystawioną przez przedsiębiorcę K. L. P. Kierowca nie przedstawił podczas kontroli karty opłaty drogowej. C. D. podpisał protokół kontroli bez uwag.
Po kontroli około godziny 12.10 Pan L. dostarczył na miejsce kontroli kartę opłaty drogowej z dobową serią Nr [...] wypisaną od dnia [...] kwietnia 2006 r. godzina 10.00, zakupioną, jak wynikało ze stempla pocztowego, dnia [...] kwietnia 2006 r. po godzinie 12.00.
Pismem z dnia [...] kwietnia 2006 r. strona skarżąca została zawiadomiona przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego o wszczęciu postępowania administracyjnego i pouczona o przysługującym jej na podstawie art. 10 § 1 k.p.a. prawie do złożenia wyjaśnień przed wydaniem decyzji.
W konsekwencji ustaleń dokonanych w toku kontroli [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego w [...] wydał w dniu [...] czerwca 2006 r. decyzję nr [...], mocą której – działając na podstawie art. 92 ust. 1 i ust. 4 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz.U. z 2004 r. Nr 204, poz. 2088 ze zm.), dalej zwana u.t.d. oraz lp. 4.1 załącznika do powołanej ustawy a także § 4 ust. 1 i 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 14 grudnia 2001 r. w sprawie uiszczania przez przedsiębiorców opłaty za przejazd po drogach krajowych (Dz. U. z 2001 r., Nr 150, poz.1684) – nałożył na skarżącą karę pieniężną w wysokości 3.000,- złotych za wykonywanie przewozu drogowego bez uiszczenia wymaganej opłaty za przejazd po drogach krajowych. W uzasadnieniu organ I instancji stwierdził, iż skarżąca dopuściła się powyżej wskazanego uchybienia, albowiem w chwili kontroli w pojeździe nie znajdowała się karta opłaty drogowej.
W ocenie organu na stronie postępowania spoczywa obowiązek bezwzględnego jej posiadania w pojeździe dla udokumentowania, że opłata została uiszczona. Przedłożenie, zaś w terminie późniejszym opłaty dobowej – krótkoterminowej należy potraktować jako dowód niewiarygodny, niemożliwym jest bowiem ustalenie faktycznej daty i godziny jej wypełnienia.
Skarżąca w piśmie z dnia [...] lipca 2006 r. odwołała się od w/w decyzji do Głównego Inspektora Transportu Drogowego. Wnosząc o zmianę zaskarżonej decyzji, poprzez uchylenie wymierzonej kary lub obniżenie wysokości nałożonej kary, zarzuciła organowi I instancji nieprawidłowe zastosowanie § 5 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 14 grudnia 2001 r. w sprawie uiszczania przez przedsiębiorców opłaty za przejazd po drogach krajowych, w związku z art. 42 ust. 3 ustawy o transporcie drogowym. Strona podniosła, iż w wyniku kontroli z dnia [...] kwietnia 2006 r. przedstawiona została karta opłaty drogowej, która została zakupiona w Urzędzie Pocztowym w dniu [...] kwietnia 2006 r. i wypełniona przez pracownika Urzędu Pocztowego w zakresie określenia ważności tej karty. Termin ważności, zgodnie z dokonanym w niej zapisem obejmował okres od [...] kwietnia 2006 r. od godziny 10.00., do [...] kwietnia 2006 r. do godziny 10.00.
Zdaniem skarżącej oznacza to, że w momencie kontroli, przedsiębiorca posiadał prawidłowo wypełnioną przed rozpoczęciem przejazdu, kartę opłaty drogowej. Zdaniem strony uzasadnieniu znalazły się sprzeczne stwierdzenia. Z jednej bowiem strony stwierdzono, że karta została zakupiona w dniu [...] kwietnia 2006 r. po godzinie 12:00, a w dalszej części uzasadnienia podano, że ustalenie faktycznej daty i godziny wypełnienia karty opłaty drogowej jest niemożliwe. Pracownik Urzędu Pocztowego wypełnił kartę z oznaczeniem jej ważności od [...] kwietnia 2006 od godziny 10:00 do [...] kwietnia 2006 r. do godziny 10:00. Nie ma więc podstaw do kwestionowania tego poświadczenia.
W wyniku rozpatrzenia odwołania Główny Inspektor Transportu Drogowego zaskarżoną decyzją z dnia [...] sierpnia 2006 nr [...] działając na podstawie przepisu art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.), art. 42 ust. 1, art. 87 ust. 1, art. 92 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (D. U. z 2004 r., Nr 204, poz. 2088), oraz lp. 4.1. załącznika do powyższej ustawy oraz § 4 ust. 1 i 2, § 5 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 14 grudnia 2001r. w sprawie uiszczania przez przedsiębiorców opłat za przejazd po drogach krajowych (Dz. U. Nr 150, poz. 1684 ze zm.) – utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji organ II instancji cytując obowiązujące w tej materii przepisy prawa materialnego, stwierdził, iż w przedmiotowym stanie faktycznym zachodzą przesłanki do uznania, że w chwili kontroli doszło do naruszenia przepisów prawa w zakresie obowiązku uiszczania opłat za przejazd po drogach krajowych, albowiem w momencie kontroli kierowca pojazdu należącego do skarżącej nie okazał karty opłaty drogowej.
W ocenie organu dowieziona i okazana przez Pana L. po zakończeniu kontroli karta, zakupiona w dniu [...] kwietnia 2006 r. o godzinie 12:00 i wypełniona z terminem ważności od dnia [...] kwietnia 2006 r. godz. 10:00 do dnia [...] kwietnia 2006 r. godz. 10:00 nie stanowiła dowodu wniesienia opłaty, bowiem została zakupiona już po sporządzeniu protokołu z przedmiotowej kontroli. Organ zwrócił przy tym uwagę na treść lp. 4.1.załacznika do u.t.d.
W skardze na tę decyzję wniesioną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie K. L. wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji zarzucając naruszenie art. 42 ustawy o transporcie drogowym, § 4 rozporządzenia w sprawie uiszczenia przez przedsiębiorców opłat za przejazd po drogach krajowych i zasad postępowania administracyjnego, w szczególności naruszenie przepisu art. 7 Kodeksu Postępowania Administracyjnego poprzez niedokonanie dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, a ponadto załatwienie sprawy z naruszeniem słusznego interesu strony.
W uzasadnieniu skarżąca podtrzymała argumentację podniesioną w odwołaniu od decyzji organu I instancji. Wskazała, że organ niedostatecznie wyjaśnił stan faktyczny w sprawie, nie zbadał rozbieżności istniejących w protokole kontroli, gdzie w rubryce skontrolowane dokumenty wskazano kartę opłat za przejazd po drogach krajowych, zaś na stronie drugiej ograniczono się do stwierdzenia przewozu drogowego bez uiszczenia wymaganej opłaty za przejazd po drogach krajowych. Co nie polega na prawdzie bo opłata taka została uiszczona. Podniosła, iż organ bezpodstawnie ustalił, że karta opłaty drogowej została zakupiona w dniu [...] kwietnia 2006 r. godzina 12:00. Jeżeli bowiem pracownik Urzędu Pocztowego na karcie opłaty określił jej ważność od godz. 10:00 w dniu [...] kwietnia 2006 r. to nie znajduje uzasadnienia twierdzenie, że karta została zakupiona w późniejszych godzinach.
W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego, wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Sąd administracyjny nie ocenia decyzji organu pod kątem jej słuszności, czy też celowości, jak również nie rozpatruje sprawy kierując się zasadami współżycia społecznego.
Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zwanej dalej p.p.s.a. - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).
Sąd badając skargę według powyższych kryteriów uznał, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego, jak również poprzedzająca ją decyzja organu I instancji z dnia [...] czerwca 2006 r. nie naruszają prawa.
Ustawa o transporcie drogowym, w jej brzmieniu obowiązującym w dniu dokonania kontroli, ustanawia obowiązek uiszczania opłat drogowych przez przedsiębiorców. Przepis art. 42 tej ustawy ustanawia sam obowiązek uiszczania opłat (ust. 1), określa zasady ustalania stawek opłat (ust. 2), jednostki w których opłata może być uiszczana (ust. 3, 4 i 5). Art. 42 ust. 7 cyt. ustawy zawiera również delegację ustawową dla ministra właściwego do spraw transportu do określenia, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw finansów publicznych, w drodze rozporządzenia rodzaju i stawek opłaty za przejazd po drogach krajowych - zgodnie z zasadami określonymi w art. 42 ust. 2 ustawy, trybu jej wnoszenia i sposobu rozliczania w razie niewykorzystania, a także wzorów dokumentów potwierdzających wniesienie przedmiotowej opłaty.
Korzystając z tego upoważnienia ustawowego Minister Infrastruktury wydał rozporządzenie z dnia 14 grudnia 2001 r., w sprawie uiszczania przez przedsiębiorców opłat za przejazd po drogach krajowych. Powołane rozporządzenie obowiązywało w dacie przedmiotowej kontroli.
Zgodnie z treścią art. 87 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym podczas przejazdu wykonywanego w ramach transportu drogowego kierowca pojazdu, z zastrzeżeniem ust. 4, jest obowiązany mieć przy sobie i okazywać, na żądanie uprawnionego organu kontroli między innymi dowód uiszczenia należnej opłaty. Przepis art. 92 ust. 1 powołanej ustawy stanowi, iż karę pieniężną nakłada się na przedsiębiorców za wykonywanie transportu drogowego lub innych czynności związanych z tym przewozem, z naruszeniem obowiązków lub warunków wynikających z jej przepisów. Załącznik lp. 4.1. do tej ustawy ustanawia karę w wysokości 3.000 złotych za wykonywanie przewozu drogowego bez uiszczenia wymaganej opłaty za przejazd po drogach krajowych.
Mając na względzie wskazane przepisy prawa materialnego oraz wyniki przeprowadzonej w dniu [...] kwietnia 2006 r. o godzinie 11.24. kontroli pojazdu ciężarowego marki D. o nr rejestracyjnym [...], należącego do skarżącej - stwierdzić należy, iż w przedmiotowym stanie faktycznym zachodzą przesłanki do uznania, iż w chwili kontroli doszło do naruszenia przepisów prawa w zakresie obowiązku uiszczania opłat za przejazd po drogach krajowych, co skutkuje nałożeniem kary pieniężnej, o której mowa w załączniku do u.t.d. – lp. 4.1. Organ prawidłowo bowiem ustalił, iż w chwili kontroli kierowca zatrzymanego pojazdu nie okazał i nie posiadał w pojeździe karty potwierdzającej uiszczenie opłaty za przejazd po drogach krajowych.
Powyższe ustalenie jest zgodne z treścią protokołu kontroli, w którym jednoznacznie stwierdzono, iż podczas kontroli kierowca nie przedstawił karty opłaty drogowej. Z protokołem tym co w sprawie istotne, kierowca się zapoznał nie wnosząc zastrzeżeń do jego treści.
Podnieść przy tym należy, iż wbrew przekonaniu skarżącej w protokole nie ma żadnych rozbieżności. Zaznaczenie rubryki "karta opłaty za przejazd po drogach krajowych" oznacza tylko, iż inspektor transportu drogowego skontrolował, czy okazano podczas kontroli kartę opłaty nie zaś jak wydaje się wnioskować skarżąca, że karta opłaty została podczas kontroli okazana.
Odnosząc się do zarzutów skargi zwrócić należy uwagę na to, że okoliczności przedstawienia karty opłaty czy tez fakt jej przedstawienia nie mógł być odnotowany w protokole kontroli, bo jak wyżej wskazano karta opłaty podczas kontroli nie została okazana, zaś stosownie do art. 74 ust. 1 u.t.d. protokół jest sporządzany z czynności przeprowadzonych w czasie kontroli. Jego treść nie może zatem obejmować czynności dokonywanych po kontroli a jak z odręcznej notatki sporządzonej przez L. (znajdującej się w aktach administracyjnych) wynika karta opłaty dobowa została przez niego dostarczona w dniu [...] kwietnia 2006 r. o godzinie 12:10 tj. po dokonaniu kontroli, co tylko potwierdza prawidłowości ustaleń organu, iż karty opłaty podczas kontroli nie przedstawiono.
Podkreślenia wymaga przy tym, iż na skarżąca została nałożona kara o której mowa w lp. 4.1 załącznika do powołanej ustawy. Zgodnie z jego treścią karta dobowa, a taką kartę L. przedstawił (lub tygodniowa a także inna karta opłaty), która w chwili rozpoczęcia kontroli nie znajdowała się w pojeździe, a przedstawiona została w terminie późniejszym nie stanowi dowodu uiszczenia opłaty. Istotnym zatem z punktu widzenia przepisów stanowiących podstawę materialnoprawną decyzji jest zatem ustalenie, czy karta opłaty została przedstawiona w chwili rozpoczęcia kontroli.
Z ustaleń poczynionych przez organy, znajdujących potwierdzenie w materiale dowodowym sprawy w szczególności zaś z protokołu podpisanego przez kierowcę bez uwag wynika jednak, iż w chwili rozpoczęcia kontroli karta opłaty nie znajdowała się w pojeździe. Skoro zatem taki stan rzeczy miał miejsce to bez istotnego znaczenia dla rozstrzygnięcia pozostaje okoliczność, o której godzinie w dniu [...] kwietnia 2006 r. karta opłaty przedstawiona już po kontroli została zakupiona i czy możliwe jest ustalenie, czy była wypełniona przed rozpoczęciem wykonywania przewozu.
Organ zasadnie zatem, bez naruszenia powołanych przepisów uznał, iż podczas kontroli karty opłaty nie przedstawiono, a okazana do kontroli karta opłaty nie mogła stanowić dowodu uiszczenia opłaty na przejazd po drogach krajowych. Niezasadnym jest także zarzut naruszenia reguł procedury administracyjnej, w szczególności naruszenia art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a., 77 § 1 k.p.a. i art. 107 § 3 k.p.a. organy zbadały istotne dla rozstrzygnięcia okoliczności czyniąc ustalenia faktyczne w tym zakresie zgodnie z zebranym materiałem dowodowym. Ustalenia te uzasadniają w świetle powołanych przepisów u.t.d. nałożenie kary na skarżącą za wykonywanie przewozu bez uiszczenia opłaty za przejazd po drogach krajowych. Stosownie do wymogu art. 107 § 3 k.p.a. zaskarżona decyzja zawiera wskazanie podstawy faktycznej i prawnej.
W tym stanie rzeczy Sąd uznał, iż zaskarżona decyzja prawa nie narusza i na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.