Uzasadnienie
Skarżąca Spółka "[...]" Sp. z o.o. z siedzibą w [...], wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję z dnia [...] listopada 2008 r. nr [...] Głównego Inspektora Transportu Drogowego, który po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez skarżącą od decyzji Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] sierpnia 2008 r. nr [...], dotyczącej stwierdzonych naruszeń sankcjonowanych karą pieniężną w wysokości 4.550 złotych, utrzymał zaskarżoną decyzję w całości w mocy.
Wydanie powyższych rozstrzygnięć poprzedziła kontrola przedsiębiorstwa skarżącej Spółki, dokonana w zakresie dokumentacji prowadzonej przez skarżącą działalności, przepisów związanych z ustawą o transporcie drogowym, ustawą o czasie pracy kierowców i przepisów rozporządzeń Rady (EWG) nr 3820/85 i nr 3821/85. Jak wynika z protokołu kontroli nr [...] z dnia [...] czerwca 2006 r., kontrolą objęto okres od dnia [...] kwietnia do dnia [...] października 2005 r., w wyniku której Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] listopada 2006 r. nałożył na skarżącą karę pieniężną w wysokości 30.000 złotych. Od decyzji tej skarżąca Spółka wniosła odwołanie i w dniu [...] marca 2008 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego wydał decyzję nr [...], którą częściowo utrzymał w mocy decyzję organu I instancji, a w zakresie części stwierdzonych naruszeń uchylił zaskarżoną decyzję i sprawę przekazał do ponownego rozpoznania przez organ I instancji.
W następstwie ponownie przeprowadzonego postępowania administracyjnego Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego w dniu [...] sierpnia 2008 r. wydał decyzję nr [...], którą odstąpił od nałożenia na skarżącą Spółkę kary pieniężnej we wskazanej wyżej wysokości 4.550 złotych. Wskazał, że podstawę faktyczną rozstrzygnięcia stanowiło skrócenie dziennego czasu odpoczynku przy wykonywaniu transportu drogowego, przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy oraz przekroczenie maksymalnego dziennego okresu prowadzenia pojazdu przy wykonywaniu przewozu drogowego.
Wyrokiem z dnia 9 kwietnia 2010 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił zaskarżoną decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] listopada 2008 r. oraz poprzedzającą ją decyzję Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] sierpnia 2008 r., stwierdzając, że obie uchylone decyzje nie podlegają wykonaniu.
Pismem z dnia [...] września 2010 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego zwrócił się do Sądu o wykładnię wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 kwietnia 2010 r., sygn. akt VI SA/Wa 1948/09. Organ wskazał, że wątpliwość dotycząca prowadzenia dalszego postępowania w wyniku rozstrzygnięcia Sądu zamyka się w pytaniu, czy sprawa skarżącej Spółki powinna zostać rozpatrzona przez Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego, czy też przez Głównego Inspektora Transportu Drogowego, w sytuacji, gdy Sąd na stronie 15 uzasadnienia swojego rozstrzygnięcia podał, że rozpatrując ponownie sprawę nałożenia kary pieniężnej Główny Inspektor Transportu Drogowego uwzględni ocenę prawną i wskazania zawarte w niniejszym wyroku i wyda stosowną decyzję mieszczącą się w katalogu określonym w art. 138 Kodeku postępowania administracyjnego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 158 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – dalej p.p.s.a, sąd, który wydał wyrok, rozstrzyga postanowieniem wątpliwości co do jego treści. Postanowienie w tym przedmiocie sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym. W myśl art. 166 p.p.s.a. do postanowień stosuje się odpowiednio przepisy o wyrokach, jeśli ustawa nie stanowi inaczej.
W rozpatrywanej sprawie, biorąc pod uwagę treść sentencji oraz treść uzasadnienia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 kwietnia 2010 r. wskazać należy, że to Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego zobligowany jest do ponownego rozpoznania przedmiotowej sprawy nałożenia kary pieniężnej, uwzględniając przy tym ocenę prawną i wskazania zawarte w omawianym wyroku.
Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 158 w związku z art. 166 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.