Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z dnia [...] września 2006 r. nr [...] Komendant Główny Policji po rozpatrzeniu odwołania M. Z. od decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. z dnia [...] lipca 2006 r. nr [...] cofającej M. Z. pozwolenie na posiadanie broni palnej gazowej do ochrony osobistej na podstawie art. 138 § 1 i art. 268 a kpa oraz art. 18 ust. 5 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 4 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. nr 52, poz. 525 ze zm.), utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Uzasadniając swoje stanowisko organ odwoławczy wskazał, iż posiadane przez M. Z. pozwolenie na posiadanie broni palnej gazowej do ochrony osobistej, wydane na podstawie nieobowiązującej już ustawy z 1961 r. o broni, amunicji i materiałach wybuchowych zachowało ważność na mocy art. 52 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. nr 52, poz. 525 ze zm.). Zgodnie z art. 18 ust. 5 pkt 2 ww. ustawy właściwy organ Policji może cofnąć pozwolenie na broń jeżeli jego posiadacz nie spełni obowiązku określonego w art. 15 ust. 4 mówiącym, iż osoba posiadająca pozwolenie na broń wydane w celu określonym w art. 10 ust. 3 pkt 1 tj. także do ochrony osobistej winna raz na pięć lat przedstawić właściwemu organowi aktualne orzeczenie lekarskie i psychologiczne.
Obowiązek ten nie jest związany z terminowością pozwolenia, będącego z mocy ustawy bezterminowym a z wolą ustawodawcy objęci nim zostali także ci, którzy pozwolenie uzyskali pod rządami poprzednio obowiązującej ustawy. M. Z. wymaganego orzeczenia nie przedstawił uznając, iż prawo nie działa wstecz, pozwolenie ma charakter bezterminowy i nie było w nim klauzuli o poddawaniu się badaniom lekarskim bądź psychologicznym. Organ podniósł, iż nie jest słuszne i celowe z punktu widzenia interesu społecznego zachowanie prawa do broni osobie, która nie spełnia tak istotnego dla bezpieczeństwa i porządku publicznego warunku. Pozwolenie na broń palną nie należy do szeroko pojmowanych praw i wolności obywatelskich o których mowa w Konstytucji.
W skardze złożonej do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Warszawie M. Z., zwany dalej skarżącym, wniósł o uchylenie decyzji Komendanta Głównego Policji. W uzasadnieniu skargi podniósł, iż decyzję przyznającą pozwolenie na broń uważa za obowiązującą, nie naruszył prawa w związku z posiadaniem broni a sprawa z powodu przedawnienia jest bezprzedmiotowa albowiem od [...] maja 1999 r. do [...] lipca 2006 r. upłynęło ponad pięć lat.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie argumentując jak dotychczas. Dodatkowo wyjaśnił, iż pismem z dnia [...] marca 2006 r. informował skarżącego o zmianie przepisów a w przedmiotowej sprawie nie ma zastosowania instytucja przedawnienia.
Na rozprawie w dniu 28 czerwca 2007 r. pełnomocnik skarżącego z urzędu adw. A. W. wniósł o uwzględnienie w trybie art. 134 p.p.s.a. zarzutu naruszenia art. 7 i art. 77 k.p.a. poprzez nierozważnie w decyzji II instancji, iż decyzja I instancji nie zawiera uzasadnienia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Sąd administracyjny nie ocenia decyzji organu pod kątem jej słuszności, czy też celowości, jak również nie rozpatruje sprawy kierując się zasadami współżycia społecznego.
Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (vide: art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., cytowana dalej p.p.s.a.).
W ocenie Sądu analizowana pod tym kątem skarga nie zasługuje na uwzględnienie albowiem zaskarżona decyzja Komendanta Głównego Policji oraz poprzedzająca ją decyzja Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. nie naruszają prawa.
Materialnoprawną podstawę zaskarżonych decyzji stanowiły przepisy ustawy o broni, mianowicie art. 18 ust. 5 pkt 3 w zw. z art. 15 ust. 4.
Zgodnie z przepisem art. 18 ust. 5 pkt 2 właściwy organ Policji może cofnąć pozwolenie na broń w przypadku naruszenia przez osobę posiadającą pozwolenie obowiązku poddania się badaniom lekarskim i psychologicznym i przedstawienia orzeczeń: lekarskiego i psychologicznego, o których mowa w art. 15 ust. 3-5;
Stosownie do treści art. 15 ust. 4 osoba posiadająca pozwolenie na broń wydane w celu określonym w art. 10 ust. 3 pkt 1 obowiązana jest raz na pięć lat przedstawić właściwemu organowi Policji aktualne orzeczenia lekarskie i psychologiczne, o których mowa w ust.
- 3. W przypadku wydania negatywnego orzeczenia lekarz lub psycholog zobowiązany jest zawiadomić o tym właściwy organ Policji.
Z brzmienia dyspozycji powołanych powyżej przepisów wynika więc jednoznacznie, iż organy Policji mogą cofnąć pozwolenie na broń, jeżeli osoba posiadająca takie pozwolenie nie przedłoży stosownych orzeczeń medycznych wystawionych przez uprawnione do tego osoby. Podnieść należy, iż ustawodawca nie uznał "starych" pozwoleń na posiadanie broni za równorzędne z nowymi, wydawanymi już na podstawie przepisów ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. nr 52, poz. 525 ze. zm.), lecz uznając prawa nabyte przyjął, że zachowują one swoją moc. Ta moc dotyczy legalnego posiadania i używania broni nabytej na podstawie "starych" pozwoleń.
Wymóg określony w art. 15 ust. 3 powołanej wyżej ustawy odnosi się do wszystkich osób, które ubiegają się o wydanie pozwolenia na broń pod rządami tejże ustawy, a więc również do tych, którzy posiadali pozwolenie na broń wydane na podstawie ustawy z dnia 31 stycznia 1961 r. o broni, amunicji i materiałach wybuchowych (Dz. U. nr 6, poz. 43 ze. zm.).
Innymi słowy jest to wymóg powszechny, odnoszący się do wszystkich osób, które ubiegają się o wydanie pozwolenia na broń pod rządami ustawy z 1999 r. o broni i amunicji, a więc również do tych, którzy posiadali pozwolenie na broń wydane na podstawie ustawy z 1961 r. Na tym polega m.in. restrykcyjny i reglamentacyjny charakter ustawy z 1999 r. Nie ma zatem racji skarżący twierdząc, że wymóg wspomnianych badań nie ma zastosowania w jego sytuacji.
Sąd nie podzielił również zarzutów podniesionych na rozprawie w dniu 28 czerwca 2007 r. przez pełnomocnika skarżącego. Wskazać należy, iż w myśl art. 15 k.p.a. postępowanie administracyjne jest dwuinstancyjne. Zasada dwuinstancyjności wyraża regułę, iż wszystkie decyzje nieostateczne mogą być na wniosek osoby uprawnionej zaskarżone do organu administracji publicznej wyższego stopnia nad organem, który wydał zaskarżoną decyzję. Istota administracyjnego toku instancji polega na dwukrotnym merytorycznym rozstrzygnięciu tej samej sprawy przez dwa różne organy administracji. Chodzi tutaj o zagwarantowanie jednostce której statusu prawnego dana sprawa dotyczy, prawa do zaskarżenia orzeczeń i decyzji do organu wyższej instancji w celu sprawdzenia prawidłowości orzeczenia. Dewolutywny charakter środka zaskarżenia sprzyja zobiektywizowaniu i urealnieniu kontroli prawidłowości wydanych rozstrzygnięć. Tak więc istota dwuinstancyjności sprowadza się do dwukrotnego rozpoznania i rozstrzygnięcia tożsamej pod względem przedmiotowym i podmiotowym sprawy administracyjnej.
W rozpatrywanej sprawie organ odwoławczy prawidłowo ocenił całokształt zebranego w toku postępowania administracyjnego materiału dowodowego a dokonana ocena tego materiału, w kontekście zastosowanych przepisów ustawy, nie budzi zastrzeżeń. Podjęte rozstrzygnięcie organ odwoławczy uzasadnił w sposób wymagany przez normę prawną określoną w przepisie art. 107 § 3 kpa.
Reasumując, Sąd nie stwierdził naruszenia przepisów prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik rozstrzygnięcia.
Jednocześnie Sąd zwraca uwagę, że prawo do posiadania broni nie zostało zaliczone do wolności i praw osobistych obywatela w świetle Konstytucji RP. Powyższe stanowisko potwierdza ugruntowane orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego, w którym podkreśla się, że przepisy regulujące zasady przyznawania prawa do posiadania broni mają charakter wyraźnie reglamentacyjny.
Wobec niezasadności zarzutów skargi oraz niestwierdzenia przez Sąd z urzędu tego rodzaju uchybień, które mogłyby mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia, które sąd ma obowiązek badać z urzędu - skargę należało oddalić.
Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji.
O kosztach Sąd postanowił w myśl art. 250 p.p.s.a.