Uzasadnienie
Pismem z [...] sierpnia 2016 r. Izba Komornicza w W. (nazywana dalej: "Skarżąca") wniosła do wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Ministra Sprawiedliwości z [...] lipca 2016 r. umarzającą postępowanie odwoławcze od decyzji Ministra Sprawiedliwości z [...] kwietnia 2016 r. nr [...] o powołaniu M. B. na stanowisko komornika sądowego przy Sądzie Rejonowym dla [...] w W. W skardze Skarżąca zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, na podstawie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm., nazywanej dalej: "p.p.s.a."), który nie został uzasadniony.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 61 § 1 p.p.s.a. wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże po przekazaniu sądowi skargi, jeśli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o czym stanowi art. 61 § 3 tej ustawy.
Sąd może zatem wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu, jeżeli jest spełniona ustawowa przesłanka określona jako potencjalna możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków gdyby akt lub czynność została wykonana.
Przedmiotem ochrony tymczasowej jak powszechnie przyjmuje się w orzecznictwie sądowoadministracyjnym mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w tym akcie.
Przy uwzględnieniu powyższych rozważań zauważyć należy, że decyzja wydana na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 K.p.a. umarzająca postępowanie odwoławcze wobec uznania, że wnoszący odwołanie nie ma przymiotu strony jest takim rozstrzygnięciem, które nie podlega ochronie tymczasowej (wstrzymaniu wykonania) albowiem jest aktem, który nie nadaje się do wykonania. Podkreślić trzeba, że decyzja ta dotyczy tylko kwestii procesowej rozstrzyganej w toku postępowania i nie rodzi żadnych praw, jak też nie nakłada obowiązków na Skarżącą (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 lutego 2005 r., sygn. akt II OZ 142/05).
Tym samym brak było jakichkolwiek podstawy do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Ministra Sprawiedliwości z [...] lipca 2016 r.
Biorąc powyższe pod uwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.