Uzasadnienie
B. R. wniosła skargę na decyzję Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] września 2004 r. nr [...]utrzymującą w mocy wcześniejszą decyzję z dnia [...] sierpnia 2004 r. nr [...]w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej.
Z akt sprawy wynika, iż skarżącą B. R. w dniu [...] lipca 2004 r. nadała w urzędzie pocztowym podanie do Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad Oddział w [...] o przedłużenie zezwolenia na zajęcie części pasa drogowego drogi krajowej nr [...] w miejscowości [...] przy ul. [...] na okres od [...] lipca 2004 r. do [...] grudnia 2004 r. w celu prowadzenia działalności gospodarczej.
Powołała się na wcześniejsze zezwolenie nr [...] na zajęcie części pasa drogowego drogi krajowej nr [...], które było wydane na okres od [...] stycznia 2004 r. do [...] czerwca 2004 r.
Decyzją z dnia [...] sierpnia 2004 r. nr [...]Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad zezwolił skarżącej na zajęcie części pasa drogowego drogi krajowej nr [...] w miejscowości [...] na okres od [...] lipca 2004 r. do [...] grudnia 2004 r. nakładając na nią jednocześnie karę pieniężną w kwocie 6 587, 28 zł za zajmowanie pasa drogowego bez zezwolenia w okresie od [...] lipca 2004 r. do [...] lipca 2004 r.
W uzasadnieniu decyzji Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad wskazał, że termin na który było wydane poprzednie zezwolenie upłynął w dniu [...] czerwca 2004 r., natomiast B. R. wystąpiła z podaniem o przedłużenie zezwolenia w dniu [...] lipca 2004 r.(data stempla pocztowego), a więc 28 dni po terminie.
W związku z tym na podstawie art. 40 ust. 12 pkt 2 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych naliczono karę pieniężną.
Decyzja ta została doręczona skarżącej w dniu [...] sierpnia 2004 r.
W dniu [...] sierpnia 2004 r. skarżąca wystąpiła do Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad Oddział w [...] z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy w zakresie nałożonej na nią kary pieniężnej w kwocie 6 587,28 zł za zajmowanie pasa drogowego bez zezwolenia w okresie od [...] lipca 2004 r. do [...] lipca 2004 r. wskazując na dotkliwość kary oraz powołując się na nieznajomość przepisów.
Wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy nie został przez skarżącą podpisany i nie została ona wezwana przez organ do uzupełnienia tego braku w trybie art. 64 § 2 Kpa.
Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad, po ponownym rozpatrzeniu sprawy, decyzją z dnia [...] września 2004 r. utrzymał w mocy wcześniejszą decyzję z dnia [...] sierpnia 2004 r. w przedmiocie nałożonej kary pieniężnej wskazując na to, że nieznajomość przepisów przez skarżącą nie ma w tej sprawie znaczenia, gdyż prowadzący działalność gospodarczą powinien znać obowiązujące przepisy i bezwzględnie się do nich stosować.
Zarządca drogi ma natomiast obowiązek, w przypadku zajęcia pasa drogowego bez zezwolenia, naliczyć karę pieniężną.
W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżąca wskazała, że korzysta z części pasa drogowego drogi krajowej nr [...] od kilku lat i wcześniej za opóźnienie w składaniu kolejnych wniosków nie nakładano na nią kar pieniężnych.
Powołując się na swoją trudną sytuację materialną zwróciła się o zniesienie bądź przynajmniej zmniejszenie nałożonej kary pieniężnej.
Generalny Dyrektor Dróg krajowych i Autostrad w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie podnosząc, że fakt zajmowania przez skarżącą części pasa drogowego bez zezwolenia w okresie od [...] lipca 2004 r. do [...] lipca 2004 r. jest bezsporny, a więc organ miał obowiązek wymierzyć karę pieniężną, gdyż przepisy ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych nie przewidują zwolnień od tych kar pieniężnych.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Sądy administracyjne powołane są do badania legalności, czyli zgodności zaskarżonych decyzji lub postanowień z przepisami prawa materialnego i przepisami postępowania, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania decyzji lub postanowienia.
Sąd administracyjny nie bada natomiast celowości, czy też słuszności zaskarżonego aktu.
Zgodnie natomiast z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Z akt administracyjnych wynika, że wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy odnośnie nałożonej kary pieniężnej złożony przez skarżącą w dniu [...] sierpnia 2004 r. do Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad Oddział w [...] nie został przez nią podpisany.
Wniosek ten został sporządzony pismem maszynowym na komputerze i na jego końcu znajdowało się jedynie imię i nazwisko skarżącej napisane pismem maszynowym.
W tej sytuacji organ powinien wezwać B. R. w trybie art. 64 § 2 Kpa do uzupełnienia braków poprzez podpisania wniosku, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania.
Zgodnie bowiem z art. 63 § 3 Kpa podanie wniesione pisemnie powinno być podpisane przez wnoszącego. Podpis na podaniu warunkuje fakt pochodzenia żądania od osoby określonej jako wnosząca podanie (Adamiak, Borkowski, Komentarz, s. 355).
Wniosek skarżącej o ponowne rozpatrzenie sprawy zawierał więc braki, które uniemożliwiały nadanie mu dalszego biegu.
Zgodnie z art. 127 § 3 Kpa ponowne rozpatrzenie sprawy przez organ następuje na wniosek, a do wniosku tego stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące odwołań od decyzji.
Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 18 maja 1994 r. sygn. akt SA/Gd 2365/93 przyjął, iż "uznanie za odwołanie pisma nie podpisanego przez osobę wnoszącą odwołanie powoduje, że organ II instancji bez podstawy prawnej wystąpił w charakterze organu odwoławczego. W tej sytuacji decyzja organu II instancji jest dotknięta wadą nieważności (art. 156 § 1 pkt 2 Kpa)".
W zaistniałej sytuacji Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad sam z urzędu, bez wniosku strony, ponownie rozpatrzył sprawę i decyzją z dnia [...] września 2004 r. utrzymał w mocy swoją wcześniejszą decyzję z dnia [...] sierpnia 2004 r.
Decyzja Generalnego Dyrektora Dróg krajowych i Autostrad z dnia [...] września 2004 r. jest więc dotknięta wadą nieważności.
W świetle powyższych ustaleń rozważanie zarzutów podniesionych w skardze stało się zbędne.
Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 i art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku.