Uzasadnienie
Pismem z dnia [...] stycznia 2008 r. F. wystąpiła z wnioskiem do Naczelnika Urzędu Skarbowego [...] o przyznanie wynagrodzenia za dozór pojazdu marki T. o nr rej. [...] za okres od [...] lipca 2001 r. do [...] stycznia 2008 r., na łączna kwotę 27 398,76 zł.
Postanowieniem z dnia [...] lutego 2008 r. nr [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego [...] odmówił przyznania wynagrodzenia za dozór w części wnioskowanego okresu tj. od [...] lipca 2001 r. do [...] listopada 2007 r.
Uzasadniając wydane rozstrzygnięcie stwierdził, iż organ egzekucyjny przyznaje na żądanie dozorcy wynagrodzenie za dozór w myśl art. 102 § 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Jako organ likwidacyjny zobowiązany jest do pokrycia wydatków związanych z przechowywaniem pojazdów wyłącznie od dnia otrzymania dokumentów pozwalających na prowadzenie postępowania likwidacyjnego. Koszty przechowywania ruchomości do czasu przekazania akt pozwalających na dokonanie likwidacji w trybie przepisów ww. ustawy winny obciążać organy decydujące o przechowywaniu tych nieruchomości.Naczelnik Urzędu Skarbowego [...] otrzymał akta pozwalające na wszczęcie postępowania likwidacyjnego dnia [...] stycznia 2008 r. od Naczelnika Urzędu Skarbowego [...] i dlatego jest upoważniony do pokrycia wydatków wyłącznie od tego dnia. Koszty przechowywania ruchomości do czasu przekazania tych akt winny obciążać organy decydujące o koszcie i okresie deponowania tych ruchomości.
Dlatego też organ odmówił zapłaty kosztów przechowania pojazdu za wnioskowany okres, uznając że organem decydującym o przechowywaniu przedmiotowego pojazdu w wymienionym okresie była jednostka Policji.
Na powyższe postanowienie F. złożyła zażalenie, wnosząc o jego uchylenie w całości. W uzasadnieniu podniosła, że stanowisko organu likwidacyjnego jest błędne w świetle obowiązujących regulacji prawnych, a mianowicie art. 130a ust. 10 ustawy Prawo o ruchu drogowym. F. jako dozorcy przedmiotowego samochodu należy się zwrot koniecznych wydatków związanych z wykonywaniem dozoru oraz wynagrodzenie za dozór za okres, w którym terminem początkowym ponoszenia spornych kosztów parkowania przez Skarb Państwa jest moment, w którym upłynął 6-cio miesięczny okres liczony od dnia usunięcia pojazdu przez właściwe służby publiczne. W ocenie odwołującej się bez znaczenia jest data otrzymania przez Urząd Skarbowy dokumentów pozwalających na prowadzenie postępowania likwidacyjnego.
Po rozpoznaniu powyższego zażalenia Dyrektor Izby Skarbowej w W., postanowieniem z dnia [...] lipca 2008 r. uchylił zaskarżone postanowienie i orzekł co do istoty sprawy odmawiając przyznania F. wynagrodzenia za dozór pojazdu marki T. o nr rej. [...] za okres od [...] lipca 2001 r. do [...]czerwca 2007 r..
Organ II instancji podniósł, iż Urząd Skarbowy wykonuje funkcje organu likwidacyjnego. Jako jednostka budżetowa, na podstawie art. 20 ustawy z dnia 30 czerwca 2005 r. o finansach publicznych (Dz. U. Nr 249, poz. 2104 ze zm.), pokrywa swoje wydatki bezpośrednio z budżetu państwa, a pobrane dochody odprowadza na rachunek dochodów budżetu państwa. Stąd wydatki związane z likwidacją pojazdów, które przeszły z mocy prawa na rzecz Skarbu Państwa winny być pokrywane z budżetu urzędu, który zleca dokonanie stosownych czynności (np. parkowanie, holowanie pojazdu). Organem właściwym do pokrycia wydatków związanych z likwidacją pojazdów jest naczelnik urzędu skarbowego, który jako jednostka budżetowa pełni rolę organu likwidacyjnego.
Organ wskazał, że ustawa z 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym oraz przepisy wykonawcze do tej ustawy nie regulują kwestii finansowania wydatków związanych z likwidacją pojazdów, które przeszły na rzecz Skarbu Państwa. Powyższa problematyka nie była także uregulowana w przepisach obowiązujących uprzednio. Dlatego też uzasadnionym jest zastosowanie w niniejszej sprawie ustawy o finansach publicznych.
Zdaniem organu odwołująca się [...] dokonała błędnej wykładni przepisu art. 102 § 2 ustawy egzekucyjnej w zw. z art. 130a Prawa o ruchu drogowym wskazując, iż Skarb Państwa (czyli reprezentujące go urzędy skarbowe) winien ponosić koszty dozoru od momentu, w którym stał się właścicielem pojazdu. Zdaniem organu w niniejszej sprawie nie będzie miał zastosowania art. 130a ww. ustawy, gdyż przepis ten obowiązuje od 1 stycznia 2002 r., a pojazd został zabezpieczony 2 lipca 2001 r. W związku z orzeczeniem Trybunału Konstytucyjnego z 16 marca 2004 r., dotyczącego uznania za niekonstytucyjne przepisów art. 6 dekretu z 18 września 1954 r. o likwidacji niepodjętych depozytów i nieodebranych rzeczy oraz wydanego na jego podstawie rozporządzenia Rady Ministrów z 16 marca 1971 r. w sprawie orzekania o przejściu depozytów na własność Państwa, które były podstawą do przeprowadzenia postępowania likwidacyjnego, wypracowano zasadę, zgodnie z którą do rzeczy ruchomych porzuconych z zamiarem wyzbycia się ich własności przed dniem 1 stycznia 2002 r. ma zastosowanie art. 181 k.c. Powyższy przepis wprowadza instytucję objęcia rzeczy w samoistne posiadanie i stanowi jednocześnie podstawę do stosowania przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z 23 kwietnia 2002 r. w sprawie rozciągnięcia stosowania przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. Nr 50, poz. 449). Stosownie do tego rozporządzenia likwidacji podlegają m. in. ruchomości, które stały się własnością Skarbu Państwa wskutek objęcia w posiadanie rzeczy niczyjej.
Organ odwoławczy przypomniał, że w przedmiotowej sprawie organem likwidacyjnym był Naczelnik Urzędu Skarbowego [...]. Działając w oparciu o art. 81 k.c. Skarb Państwa objął powyższy pojazd w posiadanie samoistne, a więc nie było konieczne przeprowadzenie postępowania likwidacyjnego. Zdaniem organu II instancji w niniejszej sprawie należało kierować się zasadą, zgodnie z którą organ likwidacyjny jest właściwy do wypłaty wynagrodzenia za dozór ww. samochodu osobowego od momentu otrzymania dokumentów przez pierwszy urząd skarbowy umożliwiających przeprowadzenie postępowania likwidacyjnego tj. od [...] czerwca 2007 r. do momentu odebrania samochodu z parkingu. Organ II instancji nie zakwestionował samego roszczenia wnioskodawcy o zwrot należności za dozór ruchomości od Skarbu Państwa, od dnia kiedy ten stał się jego właścicielem, bowiem to wydaje się bezsporne.
Nie sposób jednak, zdaniem organu, zgodzić się z twierdzeniem strony, co do konieczności ponoszenia spornych kosztów przez urzędy skarbowe już od dnia, w którym właścicielem pojazdu stał się Skarb Państwa. Nie można bowiem utożsamiać Skarbu Państwa tylko z urzędami skarbowymi. Skarb Państwa reprezentowany jest przez różne statio fisi. W przedmiotowej sprawie statio fisi Skarbu Państwa są organy decydujące o deponowaniu pojazdów oraz dokonujące ich likwidacji. Stąd wypracowano zasadę, iż koszty parkowania i holowania ruchomości winien pokrywać organ, który doprowadził do ich powstania (np. straż graniczna, policja i inne). Organy likwidacyjne winny zatem pokrywać przedmiotowe wydatki wyłącznie od dnia otrzymania dokumentów pozwalających na prowadzenie postępowania likwidacyjnego. Dlatego też Dyrektor Izby Skarbowej w W. postanowił uchylić zaskarżone postanowienie i orzec co do istoty sprawy odmawiając przyznania wynagrodzenia za okres od [...] lipca 2001 r. do [...] czerwca 2007 r. Jednocześnie zwrócił uwagę, iż wniosek o wynagrodzenie za ten okres strona winna przekazać do Komendy Policji w W., gdyż w tym okresie organ ten był w posiadaniu dokumentacji dotyczącej przedmiotowego pojazdu.
Na powyższe postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] lipca 2008 r. F. złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę, wnosząc w niej o uchylenie zaskarżonego postanowienia i zasądzenie kosztów postępowania.
Zaskarżonemu postanowieniu skarżąca zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego, a mianowicie § 3 pkt 1 lit. z i § 6 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 23 kwietnia 2002 r. w sprawie rozciągnięcia stosowania przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji w związku z art. 102 § 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji i art. 130a ust. 10 ustawy z dnia 10 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym przez błędną interpretację tych przepisów, w wyniku której przyjęto zasadę, że urzędy skarbowe - organy likwidacyjne winny pokrywać wydatki związane z holowaniem i parkowaniem pojazdów wyłącznie od dnia otrzymania dokumentów pozwalających na prowadzenie postępowania likwidacyjnego.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w W. wnosił o jej oddalenie, przywołując argumentację zawartą w zaskarżonym postanowieniu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów odnoszących się do słuszności rozstrzygnięcia.
Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, dalej powoływane jako p.p.s.a.).
Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów Sąd uznał, że zasługuje ona na uwzględnienie.
Przedmiotem rozpoznania przez Sąd była skarga na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] lipca 2008 r. którym po rozpatrzeniu zażalenia wniesionego przez F. na postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego [...] z dnia [...] lutego 2008 r. zaskarżone postanowienie zostało uchylone i orzeczono co do istoty sprawy odmawiając przyznania fundacji F. wynagrodzenia za dozór pojazdu marki T. o nr rej. [...] za okres od [...] lipca 2001 r. do [...] czerwca 2007 r.
Na wstępie zaznaczyć trzeba, że Dyrektor Izby Skarbowej w W. nie kwestionuje samego roszczenia wnioskodawcy – F. o zwrot należności za dozór ruchomości od Skarbu Państwa od dnia, kiedy ten stał się jego właścicielem. Zauważa jednocześnie, iż w sprawie ma zastosowanie art. 181 k.c. a nie art. 130 a ustawy Prawo o ruchu drogowym, gdyż przepis ten obowiązuje od 1 stycznia 2002 r. a pojazd został zabezpieczony 2 lipca 2001 r. Zdaniem organu przepis art. 181 k.c. wprowadza bowiem instytucję objęcia rzeczy w posiadanie samoistne i jednocześnie stanowi podstawę do stosowania przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z 23 kwietnia 2002 r. w sprawie rozciągnięcia stosowania przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Organ kwestionuje natomiast moment wskazany przez skarżącą od którego urzędy skarbowe powinny ponosić sporne koszty. W jego ocenie wynagrodzenie za dozór od urzędu skarbowego należy się wyłącznie od daty wpływu dokumentów do urzędu, a roszczenie o zwrot pozostałych kosztów prowadzący parking winien kierować do organów Policji, chyba że zaniedbanie wynika z jego winy, wówczas winien ponosić negatywne konsekwencje swego działania skutkujące brakiem wynagrodzenia za okres opieszałości.
W ocenie Sądu nie sposób zgodzić się z takim poglądem organu.
Podstawę prawną rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie stanowi art. 102 § 2 ustawy z 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2002 r. Nr 110, poz. 968 ze zm.) określający obowiązki dozorcy oraz wydatki i wynagrodzenie związane z wykonywaniem dozoru nad ruchomością, która przeszła na własność Skarbu Państwa. Z mocy § 3 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z 23 kwietnia 2002 r. w sprawie rozciągnięcia stosowania przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U z 2002 r. Nr 110, poz. 968 ze zm.) do przechowywania na parkingu pojazdów mają zastosowanie przepisy działu II rozdziału 6 ww. ustawy, w szczególności jej art. 102.
Stosownie do brzmienia art. 102 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji organ egzekucyjny przyzna, na żądanie dozorcy, zwrot koniecznych wydatków związanych z wykonywaniem dozoru oraz wynagrodzenie za dozór.
Ustawą z dnia 6 września 2001 r. o zmianie ustawy - Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 12 listopada 2001 r.) do ustawy z dnia 20 czerwca 1997 roku Prawo o ruchu drogowym, dodany został art. 130a, który wszedł w życie z dniem 1 stycznia 2002 r. Stosownie do art. 130a ust. 10 ustawy Prawo o ruchu drogowym pojazd usunięty w trybie określonym w ust. 1 lub 2 i nieodebrany przez uprawnioną osobę w terminie 6 miesięcy od dnia usunięcia uznaje się za porzucony z zamiarem wyzbycia się. Pojazd ten przechodzi na rzecz Skarbu Państwa z mocy ustawy. Tak więc upływ 6 miesięcy od dnia usunięcia pojazdu powoduje, że nieodebrany w tym terminie pojazd staje się własnością Skarbu Państwa z mocy samego prawa. Wprawdzie w § 8 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 2 sierpnia 2002 r. w sprawie usuwania pojazdów (Dz. U. Nr 134, poz. 1133 z późn. zm.) jest mowa, że o "przyjęciu" na rzecz Skarbu Państwa (art. 130a ust. 10 natomiast stanowi, że pojazd "przechodzi" z mocy ustawy na rzecz Skarbu Państwa) orzeka naczelnik właściwego miejscowo urzędu skarbowego, co mogłoby sugerować, iż decyzja wydana w omawianym trybie ma dla powstania po stronie Skarbu Państwa tytułu własności pojazdu znaczenie konstytutywne, ale w świetle postanowień przepisów ustawy - Prawo o ruchu drogowym nie ulega wątpliwości, że decyzja ta ma wyłącznie charakter deklaratoryjny, bo może potwierdzać tylko to, co nastąpiło z mocy ustawy.
Zgodnie z powyższą regulacją uznać należy, że - co do zasady - terminem początkowym ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów parkowania jest moment, w którym upłynął 6-miesięczny okres liczony od dnia usunięcia pojazdu. Dla ustalenia początkowego terminu, od jakiego Skarb Państwa winien ponosić opłaty za parkowanie pojazdu nie ma zatem znaczenia, kiedy organ skarbowy otrzymał dokumenty niezbędne do wszczęcia procedury dotyczącej wydania decyzji o przejściu pojazdu na rzecz Skarbu Państwa (vide: wyroki NSA z 8 września 2006 r., I OSK 1765/06, LEX 344067 i 21 lutego 2007 r., I OSK 1185/05, LEX 321159).
Przedmiotowy pojazd został zabezpieczony i znajdował się na parkingu depozytowym F. od [...] lipca 2001 roku.
Przepis art. 130a ustawy Prawo o ruchu drogowym, jak wskazano powyżej obowiązuje od 1 stycznia 2002 r., albowiem ustawa z 6 września 2001 r. o zmianie ustawy - Prawo o ruchu drogowym nie zawierała przepisów przejściowych.
Trybunał Konstytucyjny wyrokiem z 16 marca 2004 r. (K 22/03. Dz. U. Nr 51, poz. 514) uznał za niekonstytucyjne przepisy art. 6 dekretu z 18 września 1954 r. o likwidacji niepodjętych depozytów i nieodebranych rzeczy oraz wydanego na jego podstawie rozporządzenia Rady Ministrów z 18 marca 1971 r. w sprawie orzekania o przejściu depozytów na własność Skarbu Państwa, które stanowiły podstawę przeprowadzenia postępowania likwidacyjnego.
Powstają więc pytania: czy, na jakiej podstawie i z jaką datą Skarb Państwa stał się właścicielem przedmiotowego pojazdu.
Z braku szczególnej podstawy prawnej należy odwołać się do przepisów kodeksu cywilnego. I tak zgodnie z art. 180 k.c. właściciel może wyzbyć się własności rzeczy ruchomej przez to, że w tym zamiarze rzecz porzuci. Stosownie natomiast do art. 181 k.c. własność ruchomej rzeczy niczyjej nabywa się przez jej objęcie w posiadanie samoistne. Skoro zabezpieczony pojazd nie został odebrany przez osobę uprawnioną i to przez kilka lat, to oznacza, że właściciel go porzucił z zamiarem wyzbycia się własności. Porzucenie rzeczy ruchomej powoduje utratę własności i przekwalifikowanie rzeczy porzuconej do kategorii rzeczy niczyich. Wymaga to łącznego spełnienia dwóch przesłanek, a mianowicie faktycznej czynności porzucenia rzeczy oraz wyrażenia zamiaru wyzbycia się własności. Własność ruchomej rzeczy niczyjej nabywa się przez jej objęcie w posiadanie samoistne (art. 181 k.c.). Niezbędne jest zatem zawładnięcie rzeczą.
Musi temu towarzyszyć zamiar władania rzeczą "jak właściciel"; postawiono wszak warunek objęcia rzeczy w "posiadanie samoistne" (vide art. 336 k.c.). Z chwilą objęcia rzeczy niczyjej w posiadanie samoistne następuje nabycie własności.
Rzecz objęta przez państwo we władanie w ramach sprawowanych zadań publicznych może stać się przedmiotem posiadania przez wprowadzenie jej do obrotu cywilnego albo na podstawie szczególnej podstawy prawnej (vide: postanowienie SN z 19.
02. 2004r., IV CK 72/03, M. Prawn. 2006/24/1341)W rozpoznawanej sprawie Skarb Państwa objął przedmiotowy pojazd w ramach wypełniania przez państwo zadań publicznych, nie oznacza to zatem wykonywania posiadania w znaczeniu art. 336 k.c. Jeżeli objęcie rzeczy we władztwo następuje w ramach wypełniania przez państwo zadań publicznych poza stosunkami cywilnoprawnymi, to nie oznacza to wykonywania posiadania w znaczeniu przyjętym w art. 336. Do istoty tego posiadania należy nie tylko stan faktyczny władania, który jest zaledwie jego pierwotną postacią possessio naturalis, ale również kwalifikacja nadana przez normę prawną mieszczącą się w prawie materialnym i odnoszącą się do stosunków w nim uregulowanych.
W niniejszej sprawie na dzień zabezpieczenia pojazdu nie został on wprowadzony do obrotu, co jest bezsporne. Brak było też szczególnej podstawy prawnej do objęcia w posiadanie rzeczy niczyjej i kwalifikacji nadanej przez tę podstawę. Taka norma prawna pojawiła się dopiero 1 stycznia 2002 r.
Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy należy podkreślić, że terminem początkowym ponoszenia przez Skarb Państwa spornych kosztów parkowania jest moment, w którym upłynął 6-miesięczny okres liczony od dnia usunięcia pojazdu. Dla przedmiotowego pojazdu będzie to upływ 6 miesięcy liczonych od dnia 1 stycznia 2002 r. Z tym dniem bowiem powstała podstawa prawna do objęcia w posiadanie przedmiotowego pojazdu. Wszedł w życie art. 130a ustawy Prawo o ruchu drogowym. W dniu 30 maja 2002 r. weszło natomiast w życie rozporządzenie Rady Ministrów w sprawie rozciągnięcia stosowania przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, stanowiące o stosowaniu przepisów działu II rozdziału 6 ustawy do ruchomości, które stały się własnością Skarbu Państwa na podstawie m. in. objęcia w posiadanie rzeczy niczyjej, w tym art. 102 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Przepis ten wskazuje jednoznacznie na organ egzekucyjny jako właściwy do przyznania wynagrodzenia za dozór. Tym organem egzekucyjnym jest niewątpliwie urząd skarbowy.
Bez znaczenia jest tu okoliczność, że organ likwidacyjny dokumenty niezbędne do wszczęcia procedury dotyczącej wydania decyzji o przejęciu pojazdu na rzecz Skarbu Państwa otrzymał dopiero [...] czerwca 2007 r., a nie niezwłocznie po upływie wzmiankowanego okresu. Brak należytego współdziałania w tego rodzaju sprawach między podmiotami wskazanymi w rozporządzeniu Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 2 sierpnia 2002 r. (Dz. U. Nr 134, poz. 1133 z późn. zm.) w sprawie usuwania pojazdów oraz w obecnie obowiązującym rozporządzeniu Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 16 października 2007 r. (Dz. U. Nr191, poz. 1377 z póżn. zm.), nie może mieć wpływu na ustalenie początkowego terminu, od jakiego Skarb Państwa winien ponosić opłaty za parkowanie pojazdu. Brak jest też jakiegokolwiek przepisu sankcyjnego wobec organów współdziałających. Przepis art. 102 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji natomiast jednoznacznie określa podmiot zobowiązany do przyznania wynagrodzenia.
Dodatkowo należy wskazać, że zgodnie z wyrokiem TK z 2008.06.03 OTK-A 2008/5/76 P 4/06 (Dz. U. nr 100, poz. 649) art. 130a ust. 10 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005 r. Nr 108T poz. 908, Nr 109, poz. 925, Nr 175, poz. 1462, Nr 179, poz. 1486 i Nr 180, poz. 1494 i 1497, z 2006 r. Nr 17, poz. 141, Nr 104, poz. 708 i 711, Nr 190, poz. 1400, Nr 191, poz. 1410 i Nr 235, poz. 1701, z 2007 r. Nr 52, poz. 343, Nr 57, poz. 381, Nr 99, poz. 661, Nr 123, poz. 845 i Nr 176, poz. 1238 oraz z 2008 r. Nr 37, poz. 214) w zakresie, w jakim dopuszcza odjęcie prawa własności pojazdu bez prawomocnego orzeczenia sądu, jest niezgodny z art. 46, art. 21 ust. 1, art. 64 ust. 1 w związku z art. 31 ust. 3 oraz z art. 64 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, a § 8 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 2 sierpnia 2002 r. w sprawie usuwania pojazdów (Dz. U. Nr 134, poz. 1133 i Nr 176, poz. 1451 oraz z 2004 r. Nr 32, poz. 283) jest niezgodny z art. 130a ust. 11 pkt 3 ustawy powołanej w punkcie 1 oraz z art. 92 ust. 1 i art. 46 Konstytucji RP.
Zgodnie z pkt II powołanego wyroku przepisy wymienione w części I w punktach 1 i 2, w zakresie tam wskazanym, tracą moc obowiązującą z upływem 12 (dwunastu) miesięcy od dnia ogłoszenia wyroku w Dzienniku Ustaw Rzeczypospolitej Polskiej.
Powyższy wyrok Trybunału Konstytucyjnego, węzłowy dla ustalenia dopuszczalnego trybu odjęcia prawa własności pojazdu, nie ma jednak dla rozpatrywanej sprawy istotnego znaczenia, albowiem przejęcie prawa własności w trybie art. 130a ustawy Prawo o ruchu drogowym w stanie faktycznym niniejszej sprawy było prawnie skuteczne. Istniała podstawa prawna przejęcia, organ objął pojazd w posiadanie i dokonał jego likwidacji. Przedmiotem postępowania nie była też kwestia własności przejętego pojazdu, lecz sprawa należnych opłat za przechowanie pojazdu na parkingu depozytowym F. Ma do nich skarżąca prawo z mocy art. 102 ustawy prawo o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.
Rozpoznając przedmiotową sprawę, zainicjowaną wnioskiem skarżącej z [...] stycznia 2008 r. o przyznanie wynagrodzenia za przechowywanie przedmiotowego pojazdu na parkingu depozytowym w kwocie [...] zł., organ I instancji wydał trzy różne rozstrzygnięcia, obejmujące różne okresy, w sytuacji gdy jedna sprawa administracyjna, a z taką mamy do czynienia w rozpoznawanym przypadku, powinna być załatwiona jednym rozstrzygnięciem. W wyniku rozstrzygnięć organu II instancji, który uchylił zaskarżone postanowienia, powstała taka sytuacja, że dopiero łączna analiza wszystkich postanowień organu odwoławczego prowadzi do wniosku, że zgodnie z wytycznymi tego organu organ I instancji winien przyznać skarżącej wynagrodzenie za okres od [...] czerwca 2007 r. do [...] stycznia 2008 r. i obowiązany jest to uczynić rozpoznając ponownie sprawę w związku z postanowieniem Dyrektora Izby Skarbowej z [...] lipca 2008 r. Nr [...].
W postanowieniu z tej samej daty Nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej, odmawiając przyznania skarżącej wynagrodzenia za dozór przedmiotowego pojazdu za okres od [...] lipca 2001 r. do [...] czerwca 2007 r., nie odniósł się bowiem do okresu od [...] czerwca 2007 r. do [...] listopada 2007 r., który to okres obejmowało postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego [...], uchylone przez organ odwoławczy. Uczynił to z naruszeniem przepisu art. 138§1 pkt 2 k.p.a., zgodnie z którym organ odwoławczy uchylając zaskarżoną decyzję w całości lub w części orzeka w tym zakresie co do istoty sprawy. Zgodnie z poglądami doktryny przepis art. 138 k.p.a. zawiera zamknięty katalog decyzji organu odwoławczego, czyli organ ten nie jest uprawniony do wydania decyzji o sentencji innej, niż wymienione w powołanym przepisie. Na gruncie rozpoznawanej sprawy oznacza to, że organ uchylając zaskarżone postanowienie powinien orzec w całym zakresie, którego dotyczyło uchylone rozstrzygnięcie.
Sentencja zaskarżonego postanowienia nie znajduje uzasadnienia w treści powyższego przepisu. Zauważyć przy tym należy, że organ w podstawie zaskarżonego rozstrzygnięcia niezasadnie powołał przepis art. 138 § 2 k.p.a., albowiem nie przekazywał sprawy do ponownego rozpoznania. Rozpoznając ponownie sprawę organ powinien wyeliminować powyższe uchybienia i w przedmiocie wniosku skarżącej z [...] stycznia 2008 r. rozstrzygnąć jednym postanowieniem.
Mając powyższe na uwadze i na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a. sąd orzekł jak w pkt 1 wyroku uznając, iż organ naruszył prawo materialne i procesowe w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy.
Stwierdzając, że uchylone postanowienia nie podlegają wykonaniu Sąd działał w oparciu o art. 152 p.p.s.a.
O zwrocie kosztów postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 p.p.s.a.