Uzasadnienie
G. K. (dalej jako skarżący) wniósł na urzędowym formularzu wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata w sprawie ze skargi na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lipca 2017 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym.
Z informacji podanych przez skarżącego w formularzu oraz z nadesłanych dokumentów i oświadczeń wynika, iż skarżący prowadzi gospodarstwo domowe razem z córką. Skarżący prowadzi działalność gospodarczą, z której w roku 2017 przy przychodach w wysokości 46.389 uzyskał dochód w wysokości 16.516 zł (załączono kopię PIT-36 za rok 2017 potwierdzająca powyższe), natomiast w okresie styczeń-czerwiec 2018, przy przychodach w wysokości 27.389 zł uzyskał dochód w wysokości 11.266 zł (załączono bilans firmy skarżącego potwierdzające powyższe). Córka skarżącego studiuje i z tytułu wykonywania umów zlecenia uzyskuje dochód w wysokości ok. 900 zł netto miesięcznie (załączono wyciąg z rachunku bankowego potwierdzający powyższe).
Ponadto do wniosku skarżący załączył kopie dokumentów potwierdzających zadłużenie skarżącego wobec Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w wysokości ok. 250.000 zł oraz wobec banku w wysokości 437.095 zł.
Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2018 roku poz. 1302), przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie całkowitym, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania.
Jak podkreślił Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 2 października 2009 r. (sygn. akt II OZ 822/09) udzielenie prawa pomocy jest formą dofinansowania strony postępowania z budżetu państwa i powinno mieć miejsce tylko w sytuacjach, w których zdobycie przez stronę środków na sfinansowanie udziału w postępowaniu jest obiektywnie niemożliwe. Instytucja ta przeznaczona jest przede wszystkim dla osób o bardzo niskich dochodach lub całkowicie tych dochodów pozbawionych, które z uwagi na swą sytuację materialną nie są w stanie pokryć kosztów związanych z postępowaniem sądowym.
W przedmiotowej sprawie skarżący prowadzi gospodarstwo domowe wraz ze studiującą córką. Skarżący z tytułu wykonywania działalności gospodarczej oraz córka skarżącego z tytułu umów zlecenia uzyskują łączny dochód w wysokości ok. 2500 zł netto miesięcznie. Jednakże zadłużenie skarżącego wobec Zakładu Ubezpieczeń Społecznych oraz wobec banku wynosi ok 787.000 zł
Tym samym uznać należy, iż skarżący wykazał, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania a w konsekwencji zasadnym będzie przyznanie skarżącemu prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata.
Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 w zw. z art. 258 § 2 pkt 7 wyżej cytowanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji postanowienia.