Uzasadnienie
Pismem z [...] sierpnia 2010 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie została złożona skarga P. Sp. J. z siedzibą w C., na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lipca 2010 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej. Skargę podpisał I. W..
Zarządzeniem z dnia 29 września 2010 r. wezwano I. W. do usunięcia braków formalnych skargi przez wykazanie, że spełnia przesłanki zawarte w art. 35 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz 1270 z późn. zm., dalej zwana p.p.s.a.) tj. czy jest pracownikiem skarżącej spółki, a jeśli tak, do złożenia w wyżej zakreślonym terminie pełnomocnictwa procesowego do działania w imieniu skarżącej spółki przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi. W przypadku niespełnienia przez podpisującego skargę przesłanek zawartych w art. 35 § 2 p.p.s.a. Sąd wezwał do podpisania skargi przez osoby upoważnione do reprezentacji strony skarżącej, w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi.
W odpowiedzi na powyższe wezwanie do Sądu wpłynęło pełnomocnictwo dla radcy prawnego J. W. podpisane przez A. M. oraz wydrukowana z Internetu informacja o podmiocie zarejestrowanym w KRS dotycząca P. Sp. J. Zgodnie z art. 57 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej jako p.p.s.a.) skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym, a ponadto zawierać: wskazanie zaskarżonej decyzji, postanowienia, innego aktu lub czynności; oznaczenie organu, którego działania lub bezczynności skarga dotyczy; określenie naruszenia prawa lub interesu prawnego.
Zgodnie z art.
- 46. § 1 pkt 4 p.p.s.a. każde pismo strony powinno zawierać podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika.
Zgodnie z art. 34 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej jako p.p.s.a.), strony mogą działać przed sądem osobiście lub przez pełnomocników.
Natomiast stosownie do regulacji zawartej w art. 37 § 1 tej ustawy, pełnomocnik obowiązany jest przy pierwszej czynności procesowej dołączyć do akt sprawy pełnomocnictwo z podpisem mocodawcy lub wierzytelny odpis pełnomocnictwa.
Z powyższych przepisów wynika, że reprezentant strony może skutecznie zastępować swego mocodawcę w sprawie sądowoadministracyjnej, jeżeli ten udzielił mu pełnomocnictwa do działania przed sądem administracyjnym. Jednocześnie w myśl art. 35 § 1 p.p.s.a. pełnomocnikiem strony może być adwokat lub radca prawny, a ponadto inny skarżący lub uczestnik postępowania, jak również rodzice, małżonek, rodzeństwo lub zstępni strony oraz osoby pozostające ze stroną w stosunku przysposobienia, a także inne osoby, jeżeli przewidują to przepisy szczególne. Pełnomocnikiem osoby prawnej lub przedsiębiorcy, w tym nieposiadającego osobowości prawnej, może być również pracownik tej jednostki albo jej organu nadrzędnego.
W niniejszej sprawie podpisujący skargę nie przedłożył stosownego pełnomocnictwa, a także nie udokumentował, iż spełnia przesłanki wymienione w art. 35 p.p.s.a. W związku z powyższym został wezwany do uzupełnienia braków formalnych w tym zakresie, w tym alternatywnie do podpisania skargi przez osoby uprawnione do reprezentacji strony skarżącej. Wezwanie zostało doręczone w dniu 7 października 2010 r. zatem termin do uzupełnienia braków formalnych skargi upływał w dniu 14 października 2010 r. Złożone w dniu 12 października 2010 r. pełnomocnictwo dla radcy prawnego J. W., która nie podpisała skargi oraz informacja o podmiocie zarejestrowanym w KRS wydrukowana z
Internetu nie może być uznane za prawidłowe wykonanie wezwania Sądu do usunięcia braków formalnych skargi. Złożony wydruk, (który nie jest odpisem z KRS), również nie wskazuje I. W. jako osoby uprawnionej do jednoosobowej reprezentacji skarżącej spółki.
Art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. stanowi, że sąd odrzuca skargę gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie jej braków formalnych.
W związku z powyższym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji.