Uzasadnienie
Skarżąca – K. S. wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Ministra Gospodarki z dnia [...] kwietnia 2013 r., którą organ utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...] lutego 2013 r. w sprawie wykreślenia K. S. z Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej z powodu niezgodności wpisu z rzeczywistym stanem rzeczy, tj. posługiwania się w obrocie gospodarczym firmą "Kancelaria Radcy Prawnego K." w sytuacji wykreślenia skarżącej z listy radców prawnych ostateczną uchwałą z dnia [...] listopada 2008 r. Rady Okręgowej Izby Radców Prawnych w K. W uzasadnieniu wniosku skarżąca podała, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowanie trudnych do odwrócenia skutków. Wskazała, że prowadzenie kancelarii radcy prawnego to jedyna jej możliwość zarobkowania i jedyne źródło utrzymania. Skarżąca podniosła, że wykonanie skarżonej decyzji skazuje ją na niebyt, gdyż pozbawia ją możliwości zarobkowania, a w konsekwencji utratę jedynego, skromnego źródła utrzymania.
Ponadto skarżąca przytoczyła powody, które jej zdaniem legły u podstaw skreślenia z listy radców prawnych oraz przywołała szereg przepisów Konstytucji RP, które jej zdaniem nie nakładają obowiązku przynależności do samorządu radcowskiego. Skarżąca wywodziła, że tylko wyrokiem sądu powszechnego można pozbawić prawa do wykonywania zawodu, a taki wyrok w stosunku do niej nie zapadł.
Jednocześnie Sąd z urzędu zauważa, że w niniejszej sprawie skarżąca w związku z postępowaniem o przyznanie prawa pomocy, złożyła dokumenty i oświadczenia obrazujące jej sytuację materialną, z których wynika, że skarżąca sama prowadzi gospodarstwo domowe posiadając spółdzielcze własnościowe prawo do mieszkania o powierzchni 81 m2. Z przedstawionych kopii deklaracji dla podatków od towarów i usług VAT-7 za drugi kwartał i trzeci kwartał 2013 roku wynika, iż miesięczna podstawa opodatkowania (w zakresie świadczenia usług na terenie kraju opodatkowanych odpowiednio stawką 22% albo 23%) wynosiła odpowiednio w pierwszym kwartale 1750 złotych oraz 0 złotych w drugim. Skarżąca oświadczyła przy tym, że nie posiada żadnych rachunków bankowych.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje
Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej jako "p.p.s.a.", katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zamknięty. Sąd uprawniony jest do uwzględnienia wniosku, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu musi zostać w sposób dostateczny uzasadniony, tj. należy wskazać na okoliczności, z których wynikałoby, iż zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie takiego wniosku powinno się odnosić do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Twierdzenia powinny być poparte dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi jego sytuacji finansowej oraz majątkowej (por. postanowienie NSA z dnia 5 grudnia 2012 r. sygn. akt II FZ 988/12, LEX nr 1240582).
W przypadku wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji zasadniczą kwestią jest konkretne określenie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Niedopełnienie tego obowiązku przez wnioskodawcę i poprzestanie na samym ogólnym wskazaniu zaistnienia zagrożenia bliżej nieokreśloną szkodą, uniemożliwia sądowi poczynienie stosownych ustaleń w zakresie podstawy faktycznej rozstrzygnięcia. Na wnioskodawcy ciąży również obowiązek szczegółowego opisania swojej sytuacji majątkowej, która stanowi podstawę oceny zaistnienia zdarzeń uzasadniających uwzględnienie wniosku (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 sierpnia 2013 r. sygn. akt II FSK 2198/13, LEX nr 1361276).
W niniejszej sprawie skarżąca oparła swój wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji na utracie jedynego źródła utrzymania jakim jest prowadzenie kancelarii radcy prawnego. Jednocześnie zaś w postępowaniu o przyznanie prawa pomocy – instytucji adresowanej do osób najuboższych – skarżąca skutecznie wykazała, że nie jest w stanie pokryć kosztów związanych z postępowaniem sądowym, albowiem uzyskany przychód do opodatkowania z prowadzonej kancelarii wyniósł w dwóch kwartałach 2013 r. łącznie 1750 zł, a skarżąca nie posiada nawet rachunków bankowych. Fakty te zdaniem Sądu przeczą twierdzeniu skarżącej, że wskazywana działalność gospodarcza zapewnia jej utrzymanie. Innymi słowy nie uprawdopodabniają, że wykonanie zaskarżonej decyzji zagraża wyrządzeniem jej znacznej szkody lub spowoduje trudne do odwrócenia skutki.
W tej sytuacji uznać należy, że skarżąca nie wykazała, że w jej przypadku zachodzą przesłanki uzasadniające zastosowanie ochrony tymczasowej.
Jednocześnie należy nadmienić, że brak przesłanek do wstrzymania wykonania wskazanej decyzji nie przesądza o losie skargi, którą Sąd podda odrębnemu badaniu pod kątem zgodności z obowiązującym porządkiem prawnym. W postępowaniu, którego celem jest udzielenie ochrony tymczasowej, nie ocenia się zgodności z prawem kwestionowanego aktu, a wyłącznie wystąpienie przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a.
Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a.– orzekł jak w sentencji.