Uzasadnienie
Komendant Główny Policji (dalej KGP) decyzją z dnia [...] września 2007 r. utrzymał w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. z dnia [..] lipca 2007 r., którą organ ten, działając na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 i art. 20 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.) oraz art. 104 k.p.a., cofnął W. K. pozwolenie na posiadanie broni myśliwskiej.
W świetle powołanego wyżej przepisu art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji, właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2 – 6 tej ustawy. Z kolei art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy przewiduje, że pozwolenia na broń nie wydaje się osobom, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. Stosownie natomiast do art. 20 ustawy, cofnięcie pozwolenia na broń, dopuszczenia do posiadania broni (...) następuje w drodze decyzji administracyjnej.
U podstaw podjętego w tej sprawie rozstrzygnięcia legły następujące ustalenia:
Po uzyskaniu przez organy Policji informacji o prowadzonych postępowaniach karnych przeciwko W. K. podejrzanemu o czyn z art. 270 § 1 k.k. oraz z art. 284 k.k., pismem z dnia 25 sierpnia 2006 r. wszczęto z urzędu postępowanie administracyjne w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską.
Według informacji uzyskanych z Krajowego Rejestru Karnego W. K. był dwukrotnie skazany przez Sąd Rejonowy [...] wyrokiem z dnia [...] lutego 2001 r. [...] za czyn z art. 270 § 1 k.k. oraz wyrokiem tego samego Sądu z dnia [...] listopada 2001 r. [...] za czyn z art. 56 § 2 k.k.s.
Z przeprowadzonego przez Policję wywiadu środowiskowego wynikało, iż W. K., dalej jako skarżący, w miejscu zamieszkania był notowany w związku ze środowiskiem złodziei samochodów oraz wielokrotnie przechodził w materiałach procesowych. Wystawiona opinia nie była pozytywna, organ użył określenia "nie posiada opinii nienagannej".
Organ Policji zwrócił się do Polskiego Związku Łowieckiego o sporządzenie opinii dotyczącej skarżącego. Pozytywną opinię wystawiło Koło Łowieckie [...], którego członkiem jest skarżący.
Z informacji przekazanych przez Komendę Miejską Policji w J. pismem z dnia 30 kwietnia 2007 r. oraz kopii postanowienia o przedstawieniu zarzutów wynika, iż W. K. przedstawiono zarzut przywłaszczenia mienia, tj. popełnienie czynu z art. 284 § 1 k.k. Z kolei z informacji uzyskanych z Krajowego Rejestru Karnego wynikało, iż na dzień 28 czerwca 2007 r. skarżący nie figuruje w jego rejestrach.
Decyzją Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. z dnia [...] lipca 2007 r. cofnięto W. K. pozwolenie na posiadanie broni myśliwskiej. W uzasadnieniu decyzji wskazano dwukrotne skazanie skarżącego zaznaczając, iż aktualnie skazanie uległo zatarciu. Zdaniem organu orzekającego w pierwszej instancji, przedstawienie zarzutu popełnienia przestępstwa przeciwko mieniu oraz wejście w przeszłości w konflikt z prawem karnym rodzi obawę, że posiadacz broni użyje broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Podkreślił, iż wymienienie osób, które zostały skazane lub przeciwko którym toczy się postępowanie karne o popełnienie przestępstw przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu oznacza, że co do tych osób obawa sprzeczna z prawem użycia broni istnieje. Z uwagi na obligatoryjny charakter art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji, właściwy organ Policji zobowiązany jest cofnąć pozwolenie na broń.
Pozytywna opinia w kole łowieckim, Polskim Związku Łowieckim oraz w miejscu zamieszkania nie mogą mieć wpływu na sposób rozstrzygnięcia. Ponadto podkreślił, iż postępowanie administracyjne było prowadzone z zachowaniem trybu określonego w art. 10 k.p.a.
Z decyzją nie zgodził się W. K. składając odwołanie. Wnosił o uchylenie decyzji. Wskazywał na niedopuszczalność powoływania się na wyroki z uwagi na zatarcie skazania z mocy prawa. Nie kwestionując faktu postawienia mu zarzutu popełnienia przestępstwa przeciwko mieniu akcentował, iż nie dotyczy przestępstwa popełnionego z użyciem przemocy lub groźby jej użycia. Podkreślał, że nie został skazany. Powoływał się na nienaganną opinię w środowisku łowieckim i w miejscu zamieszkania.
Komendant Główny Policji po rozpatrzeniu odwołania utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. Wskazał, iż z zebranego materiału dowodowego wynika, iż skarżącemu został postawiony zarzut z art. 284 § 1 k.k., tj. przywłaszczenia mienia w postaci samochodu osobowego na szkodę firmy A. sp. z o.o. Podkreślił, iż przepis art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji ma charakter obligatoryjny, determinując sposób rozstrzygnięcia sprawy. Przepis ten nakazuje cofnąć pozwolenie na broń jeżeli osoba, której pozwolenie na broń wydano należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2-6.
Z treści przepisu art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji wynika, iż istnienie obawy użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku prawnego ustawodawca związał nie tylko w przypadku skazania posiadacza pozwolenia na broń prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu ale również wtedy, gdy jeszcze toczy się przeciwko niemu postępowanie karne o takie czyny. Prowadzone postępowanie karne o czyn przeciwko mieniu pozwala na zaliczenie skarżącego do kategorii osób, co do których istnieje użycia broni niezgodnie z prawem. Tego stanowiska organu nie mogą zmienić pozytywne opinie w środowisku myśliwskim oraz w miejscu zamieszkania.
Odnosząc się do zarzutu powołania przez organ I instancji wyroków skazujących, które już uległy zatarciu, KGP wskazał, iż przesłanką do cofnięcia pozwolenia było prowadzenie postępowania karnego przeciwko skarżącemu, który stoi pod zarzutem popełnienia czynu wymierzonemu przeciwko mieniu a przywołane wyroki jedynie wskazywały, iż strona w przeszłości weszła w konflikt z prawem.
W. K., reprezentowany przez pełnomocnika, zaskarżył powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wnosząc o jej uchylenie. Postawił organowi zarzut naruszenia art. 18 ust. 1 ustawy o broni i amunicji. Podtrzymał swoje wnioski zawarte w odwołaniu od decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji. Przytoczył orzecznictwo sądowe, z którego wynika, że istotne jest zbadanie związku pomiędzy zarzutem a rzeczywistym stwierdzeniem obawy użycia broni niezgodnie z prawem. Ponowił zarzut odnośnie powołania się na wyroki skazujące zarzucając, iż czynienie zarzutu z faktu skazania, które zostało zatarte, jest sprzeczne z art. 106 k.k. Nie zgodził się z opinią organu, iż pozytywne opinie nie mają znaczenia dowodowego.
W odpowiedzi na skargę KGP wniósł o oddalenie skargi. Podtrzymując dotychczasowe stanowisko podkreślił, że zbadanie związku pomiędzy zarzutem a rzeczywistym zagrożeniem ze strony osoby posiadającej broń nie dotyczy sytuacji wskazanych wprost w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
W myśl art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, sąd administracyjny bada akty lub czynności z zakresu administracji publicznej pod kątem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi.
Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (vide: art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).
Kontrolując zaskarżoną decyzję z punktu widzenia powyższych zasad sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd nie stwierdził naruszenia prawa w stopniu uzasadniającym uwzględnienie skargi.
Materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie stanowi przepis art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji, zgodnie z którym właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2 – 6. Sformułowanie art. 18 ust. 1 "cofa pozwolenie na broń" jest kategoryczne. Oznacza ono obowiązek cofnięcia pozwolenia w wypadku zaistnienia którejkolwiek z przesłanek przewidzianych art. 15 ust. 1-6 cytowanej ustawy.
Natomiast stosownie do treści art. 15 ust. 1 pkt 6 tej ustawy, pozwolenia na broń nie wydaje się osobom, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw.
Powyższe uregulowanie ma charakter jednoznaczny. Prowadzone wobec posiadacza broni postępowanie karne o popełnienie przestępstwa przeciwko mieniu jest jednym z zachowań, wskazanych w art. 15 ust.1 pkt 6 cyt. ustawy, z którym ustawodawca łączy istnienie uzasadnionej obawy użycia przez niego broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Co do tych osób organ nie musi przeprowadzać oceny czy obawa rzeczywiście istnieje, gdyż oceny tej dokonał już ustawodawca w ustawie. Zatem wobec podejrzanych o przestępstwa przeciwko mieniu organ musi jedynie ustalić fakt skazania lub prowadzenia postępowania o przestępstwa wymienione w przepisie, a oceny, że obawa istnieje dokonał już sam ustawodawca.
W przedmiotowej sprawie, fakt prowadzenia wobec skarżącego postępowania karnego, w którym postawiono mu zarzut popełnienia przestępstwa z art. 284 § 1 k. k., tj. przestępstwa polegającego na przywłaszczeniu mienia w postaci samochodu osobowego nie budzi wątpliwości. Skarżący nie zaprzecza prowadzeniu przeciwko niemu postępowania karnego. W aktach sprawy administracyjnej znajduje się postanowienie o postawieniu skarżącemu zarzutów z art. 284 § 1 k.k.
Niezasadny jest zatem podniesiony w skardze zarzut, że organ nie dokonał zbadania związku pomiędzy postawieniem zarzutu o popełnienie przestępstwa a rzeczywistym stwierdzeniem zagrożenia ze strony posiadacza zezwolenia, taki obowiązek ciąży na organie w stosunku do innych osób, nie wymienionych wprost w art. 16 ust. 1 pkt 6 ustawy, do których organ poweźmie obawę, że użyją broni w sposób sprzeczny z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego.
Bez znaczenia w przedmiotowej sprawie, przy wskazanym stanie faktycznym są pozytywne opinie w środowisku myśliwskim i w miejscu zamieszkania. Sąd dostrzegł niewłaściwie odczytany sens opinii w miejscu zamieszkania (wywiad środowiskowy); z treści pisma Komendanta Miejskiego Policji w J. z dnia 28 lutego 2007 r. wynika, iż skarżący nie posiada opinii nienagannej co nie jest równoznaczne z opinią pozytywną.
Skoro organ prawidłowo ustalił, że skarżący w dacie decyzji był osobą wobec, której prowadzono postępowanie karne o popełnienie przestępstwa przeciwko mieniu, to w świetle powołanych wyżej wywodów fakt ten przesądza, iż należy on do kręgu osób, które zdaniem ustawodawcy stwarzają zagrożenie użycia broni w sposób niezgodny z przepisami prawa. Należy podkreślić, że przesłanką cofnięcia pozwolenia na broń jest samo prowadzenie postępowania o przestępstwo przeciwko mieniu, nie zaś zasadność stawianych w tym postępowaniu zarzutów.
Wskazać ponadto należy, że cytowane w skardze trzy orzeczenia NSA i WSA zapadły w odmiennych stanach faktycznych i prawnych. Dwa z nich wydane zostały w oparciu o stan prawny przed 1 stycznia 2004 r. kiedy to art. 15 ust.1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji miał inne brzmienie i wymieniał enumeratywnie jedynie przestępstwa z użyciem przemocy lub groźby bezprawnej jako niosące zagrożenie i obawę, co do użycia broni w celu sprzecznym z interesem porządku publicznego. W trzeciej sprawie orzeczenie zapadło w sytuacji, kiedy skazanie dotyczyło innego przestępstwa niż wymienione w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji i organ zobligowany był do oceny związku między skazaniem i ewentualnym zagrożeniem dla porządku ze strony posiadacza broni.
W sprawie niniejszej, skarżący należy do grupy osób, co do których sam ustawodawca rozstrzygnął, że ponieważ zostały skazane lub podejrzane o przestępstwa przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu, to istnieje co do nich uzasadniona obawa użycia broni niezgodnie z prawem.
Należy więc uznać, że organ prawidłowo ocenił, iż co do skarżącego, wobec którego toczy się postępowanie karne o przestępstwo przeciwko mieniu, istnieje przesłanka uzasadniająca obligatoryjne cofnięcie pozwolenia na broń przewidziana cytowanymi powyżej przepisami.
Jednocześnie Sąd przyznaje rację skarżącemu, iż organy Policji nie powinny powoływać się na wyroki skazujące w sytuacji, gdy skazanie uległo zatarciu, jednakże okoliczność skazania może stanowić pewną wskazówkę dla organu administracji prowadzącego postępowanie administracyjne dotyczące osoby skazanej (vide: wyrok WSA w Warszawie z 6 lipca 2005 r. sygn. akt VI SA/Wa 2263/04, LEX nr 183633).
Toczące się wobec skarżącego postępowanie karne o przestępstwo przeciwko mieniu a nie skazujące wyroki były podstawą cofnięcia pozwolenia na broń co wyraźnie w zaskarżonej decyzji podkreślił organ.
Mając powyższe na uwadze Sąd stwierdził, iż zaskarżona decyzja pomimo stwierdzonych uchybień odpowiada prawu, co w świetle art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skutkuje oddaleniem skargi.