Uzasadnienie
W myśl art. 156 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. - dalej: "p.p.s.a."), sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki, które, jak w przedmiotowej sprawie, mogą dotyczyć oznaczenia sygnatury aktu.
Jednocześnie należy mieć na uwadze, iż sentencja wyroku wraz ze sporządzonym uzasadnieniem tworzą jedną całość i w związku z tym powszechnie przyjmowany jest pogląd, iż sprostowaniu mogą podlegać wadliwości zarówno sentencji, jak i uzasadnienia (Kodeks postępowania cywilnego - Komentarz; B. Dobrzański, M. Lisiewski, Z. Resich, Wł. Siedlecki Wyd. Prawnicze, Warszawa 1975 r., str. 548 oraz T. Ereciński, J. Gudowski i M. Jędrzejewska - Komentarz do Kodeksu postępowania cywilnego cz. I postępowanie rozpoznawcze, Wyd. Prawnicze, Warszawa 1997 r., str. 503).
Należy zauważyć, że ocena legalności i wywód prawny Sądu w uzasadnieniu wyroku z dnia 8 grudnia 2014 r., sygn. akt VI SA/Wa 2017/14, zostały przeprowadzone w sposób logiczny i jednoznacznie świadczący o uwzględnieniu skargi. Tok rozumowania ukazany w uzasadnieniu wyroku w sposób niebudzący wątpliwości wskazuje na przesłanki wydania wyroku uchylającego obie decyzje. Podsumowanie rozważań wyjaśniających podstawę uchylenia obu decyzji organu znalazło swój wyraz na ostatniej stronie uzasadnienia wyroku (str.
21) - powyżej akapitu, w którym oczywiście omyłkowo powołano podstawę prawną wynikającą z art. 151 p.p.s.a. W związku z powyższym należało uznać, iż w przedmiotowej sprawie zaistniała podstawa do sprostowania uzasadnienia wyroku, bowiem zamieszczenie akapitu dotyczącego oddalenia skargi było wynikiem oczywistej omyłki. Sprostowanie uzasadnienia wyroku w żadnym wypadku nie prowadzi do zmiany wydanego w sprawie przez Sąd rozstrzygnięcia.
W przedmiocie sprostowania sąd wydaje postanowienie w składzie jednoosobowym (B. Dauter, Komentarz do art. 154 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, stan prawny na dzień 30 kwietnia 2013 r., publ. Lex).
Z powyższych względów, na podstawie art. 156 § 1 i 2 p.p.s.a. orzeczono, jak w sentencji.