Uzasadnienie
Decyzją Komendanta Wojewódzkiego Policji z siedzibą w R. z dnia [...] czerwca 2001 r. G. J., zwany dalej "skarżącym", uzyskał licencję pracownika ochrony fizycznej drugiego stopnia.
Wyrokiem Sądu Rejonowego w B. z dnia [...] marca 2006, [...] skarżący został uznany winnym popełnienia przestępstwa z art. 178a § 1 k.k., polegającego na prowadzeniu w dniu [...] grudnia 2005 r. pojazdu mechanicznego w stanie nietrzeźwości, za co został skazany grzywną w wymiarze 150 stawek dziennych. Orzeczono zakaz prowadzenia przez skarżącego wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 1 roku.
Prawomocnym postanowieniem Komendanta Powiatowego Policji w M. z [...] kwietnia 2007 r., wydanym na podstawie przepisu § 10 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 4 czerwca 1998r. w sprawie wzoru i trybu wydawania licencji (Dz. U. Nr 78, poz. 511) wydano skarżącemu opinię naganną, biorąc m.in. pod uwagę zapadły wobec skarżącego wyrok karny.
W następstwie wyroku skazującego i negatywnej opinii o skarżącym Komendant Wojewódzki Policji wszczął przeciwko skarżącemu z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie cofnięcia licencji pracownika ochrony fizycznej.
Decyzją Komendanta Wojewódzkiego Policji z siedzibą w R. z dnia [...] lipca 2007 r. nr [...] cofnięto skarżącemu licencję pracownika ochrony fizycznej drugiego stopnia. Decyzja została wydana na podstawie przepisu art. 30 ust. 1 i art. 31 ust. 2 pkt 1 w związku z art. 26 ust. 2 pkt 5 i ust. 3 pkt 1 w związku z art. 27 ust. 2 pkt 1 i ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 22 sierpnia 1997 r. o ochronie osób i mienia (Dz. U. z 2005 r. Nr 145, poz. 1221 ze zm.). Stosownie do art. 30 ust. 1 powołanej ustawy, licencje wydaje, odmawia wydania, zawiesza i cofa, w formie decyzji administracyjnej, właściwy ze względu na miejsce zamieszkania osoby komendant wojewódzki Policji. W myśl art. 31 ust. 2 pkt 1 ustawy, komendant wojewódzki Policji cofa licencję, jeżeli pracownik ochrony przestał spełniać warunki, o których mowa w art. 26 ust. 2 pkt 1, 4 i 5 oraz ust. 3 pkt 1 i 2 omawianej ustawy. Zgodnie z art. 26 ust. 2 pkt 5 ustawy, o wydanie licencji pracownika ochrony fizycznej może się ubiegać osoba, która nie była skazana prawomocnym orzeczeniem za przestępstwo umyślne.
Według organu, skarżący został skazany za przestępstwo umyślne, a tym samym licencja, jaką posiadał skarżący, podlega obligatoryjnemu cofnięciu. Wzięto również pod uwagę uprawomocnienie się postanowienia w przedmiocie negatywnej opinii o skarżącym.
Rozpoznając odwołanie skarżącego decyzją Komendanta Głównego Policji z dnia [...] września 2007 r. [...] utrzymano w mocy decyzję organu I instancji, podzielając przedstawioną tam argumentację. Jednocześnie, jak wskazano, w świetle powołanych wyżej przepisów na zmianę stanowiska organu odwoławczego nie mogły wpłynąć argumenty podniesione przez skarżącego, dotyczące możliwości utraty pracy, incydentalności popełnionego czynu, dobrej opinii z miejsca pracy i dużego doświadczenia zawodowego.
W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżący zarzuca naruszenie przepisu art. 31 ust. 2 pkt 1 ustawy o ochronie osób i mienia wywodząc brak podstaw do cofnięcia licencji. Zarzuca również błędność postanowienia Komendanta Powiatowego Policji w M. z [...] kwietnia 2007 r., jako wydanego na podstawie błędnych ustaleń faktycznych, gdyż nie uwzględniono dobrej opinii o skarżącym jaką cieszy się on w swoim środowisku.
W odpowiedzi na skargę, a także i na rozprawie przed Sądem, Komendant Główny Policji wniósł o uwzględnienie skargi w części odnoszącej się do zaskarżonej decyzji, która zawiera mankamenty redakcyjne nie uzasadniające ich sprostowania. Mianowicie w komparycji i uzasadnieniu decyzji jest mowa o cofnięciu skarżącemu licencji pracownika ochrony fizycznej pierwszego stopnia, której skarżący nie posiadał.
Rozpoznając skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi.
Sąd podziela stanowisko organów Policji, iż na gruncie przepisów art. 31 ust. 2 pkt 1 w związku z art. 26 ust. 2 pkt 5 ustawy o ochronie osób i mienia już sam fakt skazania pracownika ochrony fizycznej za przestępstwo umyślne stanowi obligatoryjną podstawę dla cofnięcia licencji pracownika ochrony fizycznej, chociażby nawet wobec wspomnianego pracownika kara pozbawienia wolności została warunkowo zawieszona. Powołane przepisy nie dają organowi Policji pola do jakiejkolwiek w tym względzie uznaniowości. Innymi słowy, decyzja cofająca licencję nie jest decyzją uznaniową, lecz tzw. decyzją związaną. Toteż organ nie tylko mógł, ale wręcz musiał, orzec wobec skarżącego cofnięcie posiadanej licencji pracownika ochrony fizycznej, skoro został on skazany za przestępstwo umyślne. Z tych względów Sąd nie dopatrzył się naruszenia prawa w decyzji organu I instancji cofającej skarżącemu licencję.
Postanowienie Komendanta Powiatowego Policji w M. z dnia [...] kwietnia 2007 r. o nagannej opinii skarżącego jest, w myśl art. 31 ust. 2 pkt 1 w związku art. 26 ust. 3 pkt 1 powołanej ustawy, dodatkowym argumentem przemawiającym za cofnięciem skarżącemu licencji. Ponadto skarżący mógł podważać wspomnianą opinię jedynie w trybie zażalenia, czego nie uczynił, doprowadzając do uprawomocnienia powołanego postanowienia.
Natomiast uwzględniając wniosek organu II instancji o uchylenie zaskarżonej decyzji, z uwagi na mankamenty zaskarżonej decyzji niepozwalającej na pozostawienie jej w obrocie prawnym, Sąd uchylił tę decyzję, stosownie do przepisu art. 145 § 1 ust. 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej p.p.s.a.
O kosztach postępowania orzeczono na zasadzie art. 200 p.p.s.a.