Uzasadnienie
Zaskarżonymi decyzjami z dnia [...] lipca 2010 r. nr [...], [...] oraz nr [...],[...] Komendant Policji, po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez skarżących A. W. i A. W. - prowadzących działalność gospodarczą pod nazwą [...] z siedzibą w W. utrzymał w mocy decyzje Komendanta Policji W. z dnia [...] kwietnia 2010 r. nr [...] oraz nr [...] nakładające na każdego ze skarżących kary pieniężne w wysokości po 10.000 zł. (dziesięć tysięcy złotych) za wykonywanie przewozów okazjonalnych w krajowym transporcie drogowym pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą z naruszeniem zakazu:
- 1. umieszczania i używania w pojeździe taksometru,
- 2. umieszczania na dachu pojazdu lamp lub innych urządzeń technicznych.
Do wydania powyższych decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym:
W dniu [...] września 2009 roku ok. godziny [...] w [...] przy ul. [...], policjanci z Wydziału Ruchu Drogowego Komendy Policji dokonali kontroli pojazdu marki [...] o nr rej. [...]. Kierowcą i jednocześnie właścicielem pojazdu okazał się Ł. K.. Na dachu pojazdu zainstalowany był baner z napisem "[...]", natomiast w środku samochodu znajdował się włączony, sprawny technicznie taksometr fiskalny nr [...], wyprodukowany przez firmę [...] nazwie [...]- fiskalny. Kierujący przedstawił wypis nr [...] z licencji nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego osób wydanej dla przedsiębiorstwa [...], ważnej do dnia [...] grudnia 2054r., zaświadczenie lekarskie oraz psychologiczne, umowę o współpracy podpisaną z [...], a także wydruk paragonu z kasy fiskalnej z oznaczeniem w/w przedsiębiorcy.
Podczas kontroli wykonano dokumentację fotograficzną kontrolowanego pojazdu oraz kserokopię okazanych dokumentów, przesłuchano również w charakterze świadka kierowcę pojazdu na okoliczność zaistniałych naruszeń ustawy o transporcie drogowym. O wszczęciu postępowania organ powiadomił strony postępowania, to jest A. W. i A. W. - prowadzących działalność gospodarczą pod nazwą "[...]" spółka cywilna [...].
Organ uznał, że został naruszony przepis art. 18 ust. 5 lit. a ustawy o transporcie drogowym. Naruszenie tego przepisu polegało na wyposażeniu i używaniu w pojeździe nie będącym taksówką osobową, taksometru. Zdaniem organu, naruszenie to wynika zarówno z protokółu kontroli, dokumentacji fotograficznej, jak i z przesłuchania kierowcy pojazdu, który mówił, że opłatę za kurs naliczał zgodnie ze wskazaniem urządzenia [...] - fiskalny. Ponadto w ocenie organu w sprawie niniejszej naruszono również przepis art. 18 ust. 5 lit. c ustawy, bowiem na dachu kontrolowanego pojazdu znajdował się, podłączony do instalacji elektrycznej, baner z napisem "[...]" na co dowodem jest treść protokołu, fotografie z dnia kontroli i zeznanie świadka. Zdaniem organu, istotą omawianego przepisu jest rozróżnienie pojazdów taxi od pojazdów wykonujących okazjonalny transport drogowy osób dlatego też umieszczenie przedmiotowego banera jest zabronione.
W oparciu o powyższe ustalenia Komendant Policji W. nałożył decyzją z dnia [...] kwietnia 2010 r. nr [...] na A. W. i decyzją z dnia [...] kwietnia 2010 r. nr [...] na A. W. karę pieniężną w wysokości po 10000 złotych kary za wykonywanie przewozów okazjonalnych w krajowym transporcie drogowym pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą z naruszeniem zakazu:
- 1. umieszczania i używania w pojeździe taksometru,
- 2. umieszczania na dachu pojazdu lamp lub innych urządzeń technicznych.
Następnie skarżący w odwołaniu od powyższych decyzji wnieśli o uchylenie w całości decyzji organu I instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz o wstrzymanie wykonania zaskarżonych decyzji. W uzasadnieniu podważono zgromadzony w trakcie postępowania administracyjnego materiał dowodowy, będący podstawą wydania zaskarżonych decyzji, zarzucono organowi I instancji błędną wykładnię art. 18 ust. 5 ustawy o transporcie drogowym. Podkreślili również, że w oparciu o tę samą kontrolę i to samo zdarzenie nałożył dwie kary, każda po 10000 złotych na każdego ze wspólników prowadzących działalność gospodarczą w formie spółki cywilnej. W ocenie skarżących, takie działanie organu jest niedopuszczalne i nie znajduje oparcia w przepisach powszechnie obowiązujących.
W wyniku rozpatrzenia odwołania Komendant Policji uznał, że zawarte w odwołaniu zarzuty są bezpodstawne i dwiema decyzjami utrzymał w mocy decyzje Komendanta Policji W. W uzasadnieniach decyzji organ II instancji stwierdził, iż w chwili kontroli spełnione zostały wszelkie przesłanki dla uznania, że skarżący wykonując transport drogowy osób dopuścili się naruszenia zakazu, o którym mowa w art. 18 ust. 5 lit. a) i c) cyt. ustawy, gdyż z akt wynika jednoznacznie, że skontrolowany pojazd nie będący taksówką osobową wyposażony był w taksometr i umieszczono na dachu pojazdu lampę lub inne urządzenie techniczne. Na poparcie tych faktów organ przedstawił ustalenia kontroli drogowej.
Jednocześnie odnosząc się do zarzutu odwołania w zakresie wydania dwóch decyzji nakładających na każdego ze skarżących będących wspólników spółki cywilnej kary pieniężnej wyjaśnił, że z uwagi na formę prowadzenia działalności gospodarczej wszyscy wspólnicy muszą otrzymać decyzję, natomiast odpowiedzialność wymienionych wspólników polega na odpowiedzialności solidarnej w wysokości kwoty za popełnione naruszenia. W związku z powyższym twierdzenie skarżących, że organ nałożył dwie kary pieniężne za to samo zdarzenie niema przełożenia w ramach prawnych prowadzonego postępowania.
Następnie skarżący - za pośrednictwem organu odwoławczego – wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie dwie skargi na ww. decyzje Komendanta Policji. Wnosząc o stwierdzenie nieważności ewentualnie uchylenie zaskarżonych decyzji oraz o wstrzymanie ich wykonania i zawieszenie postępowania, skarżący zarzucili w swoich skargach organom Policji naruszenie:
- 1. art. 156 § 1 pkt 2 kpa w zw. z art. 75 ustawy o transporcie drogowym poprzez wydanie decyzji w postępowaniu nieznanym ustawie,
- 2. art. 156 § 1 pkt 2 kpa w zw. z art. 92 ust. 2 ustawy o transporcie drogowym, poprzez nałożenie kary pieniężnej w drodze decyzji administracyjnej podczas gdy ustawa obliguje organ do nałożenia kary tylko podczas kontroli drogowej lub kontroli w przedsiębiorstwie,
- 3. art. 156 § 1 pkt 2 kpa w zw. z art. 89 w zw. z art. 87 ustawy o transporcie drogowym poprzez posłużenie się przez organy kontrolujące - celem przypisania naruszenia skarżących - dokumentami, do których kontroli ani wykorzystania organy te uprawnień nie posiadają,
- 4. art. 7 oraz 77 kpa poprzez brak dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego,
- 5. art. 77 § 2 kpa w zw. z art. 123 kpa poprzez odmowę dopuszczenia dowodów wnioskowanych przez stronę, które zostały zgłoszone w odpowiednim terminie,
- 6. art. 11 ust. 1 pkt 7 w zw. z art. 18 ust. 5 ustawy o transporcie drogowym poprzez błędną wykładnię lub jego niewłaściwe zastosowanie, a w konsekwencji bezzasadne przyjęcie, iż przedsiębiorca wykonywał przewóz okazjonalny osób, podczas gdy ani z udzielonej licencji, ani z zebranej dokumentacji nie wynika fakt przewozu jakiejkolwiek osoby,
- 7. art. 18 ust. 5 lit. c) ustawy o transporcie drogowym przez jego błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, a w konsekwencji bezzasadne przyjęcie iż plastykowa puszka zamontowana na dachu pojazdu jest lampą lub innym urządzeniem technicznym w rozumieniu niniejszego przepisu,
- 8. naruszenie art. 18 ust. 5 lit a) ustawy o transporcie drogowym przez jego błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, a w konsekwencji bezzasadne przyjęcie, że w samochodzie zainstalowany był taksometr, podczas gdy w samochodzie zainstalowany był drogomierz, tj. urządzenie niezabronione przez ustawę, oraz urządzenie to było jedynie umieszczone, ale nie używane.
Skarżący wnieśli również o zawieszenia postępowania z uwagi na toczące się przed Trybunałem Konstytucyjnym postępowanie o stwierdzenie niezgodności art. 18 ust. 5 u.t.d. z Konstytucją RP, sygn. akt Ts 224/09.
W odpowiedzi na skargi Komendant Policji, wnosząc o ich oddalenie, podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonych decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
Sądy administracyjne sprawują więc kontrolę aktów i czynności z zakresu administracji publicznej pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słusznościowych.
Ponadto Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi- Dz. U. nr 153 z 2002 r., poz. 1270 z późn. zm.).
Mając na uwadze powyższe kryteria Sąd uznał, że skargi są zasadne, aczkolwiek nie z przyczyn w nich wskazanych.
Istota problemu w rozpoznawanej sprawie sprowadza się do tego, czy w przypadku wykonywania przewozu drogowego przez wspólników spółki cywilnej prowadzących wspólnie przedsiębiorstwo gospodarcze z naruszeniem przepisów ustawy o transporcie drogowym lub przepisów wymienionych w art. 92 ust. 1 tej ustawy organ nakładający karę pieniężną za stwierdzone naruszenia załatwia w drodze decyzji jedną sprawę administracyjną czy też kilka spraw w zależności od ilości wspólników spółki cywilnej.
W niniejszej sprawie organy wydały oddzielne decyzje w stosunku do A. W. i A. W., nakładając na nich odrębne kary pieniężne za wykonywanie przewozu drogowego z naruszeniem art. 18 ust. 5 lit. a i c ustawy o transporcie drogowym.
Z powyższego wynika, że łącznie w wyniku jednej kontroli drogowej skarżący zobowiązani są do uiszczenia łącznej kwoty 20 000 złotych.
Należy przy tym podnieść, że organy nie zachowały przy tym konsekwencji w działaniu, albowiem z uzasadnień decyzji, wydanych przez Komendanta Policji wynika, że "wydanie dwóch decyzji na oboje wspólników" w takiej samej wysokości, spowodowane jest tym, że przedsiębiorstwo to jest spółką cywilną, tak więc wszyscy wspólnicy muszą otrzymać decyzję, natomiast odpowiedzialność wymienionych wspólników polega na odpowiedzialności solidarnej w wysokości kwoty za popełnione naruszenia". W tym stanie rzeczy pogląd wyrażony przez organ II instancji, aczkolwiek słuszny, pozostaje w sprzeczności z wydaniem decyzji w stosunku do każdego ze wspólników, tak jak byłyby to dwie sprawy administracyjne, wszczęte na skutek jednego zdarzenia tj. kontroli drogowej samochodu, służącego do wykonywania działalności gospodarczej przez wspólników.
W orzecznictwie sądów administracyjnych (patrz wyrok NSA z 11 kwietnia 2008 roku, sygn. akt II GSK 29/08) przeważył pogląd, iż na skutek jednej kontroli i stwierdzenia naruszeń wszczynana jest i prowadzona jedna sprawa administracyjna załatwiona jedną decyzją. W niniejszej sprawie również, mimo, że działalność prowadzą dwie osoby fizyczne w formie spółki cywilnej na skutek jednego zdarzenia tj. kontroli drogowej w czasie której stwierdzono uchybienie przepisom dotyczącym prowadzenie wspólnego przedsięwzięcia mamy do czynienia z jedną sprawą administracyjną, zaś wydana decyzja, nakładająca karę pieniężną powinna być wydana na oboje wspólników.
Oczywiście ta decyzja powinna być doręczona odrębnie każdemu z nich, gdyż są to dwie osoby fizyczne, ale odpowiadają oni solidarnie do wysokości kary za popełnione naruszenia. W przeciwnym bowiem razie doszłoby do naruszenia art. 92 ust. 2 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym, stanowiącym, że suma kar pieniężnych nałożonych podczas jednej kontroli nie może przekroczyć kwoty 15 000 złotych w odniesieniu do kontroli drogowej.
W tym stanie rzeczy wobec stwierdzonych uchybień procedury administracyjnej, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy Sąd na mocy art. 145 § 1 pkt 1 c) p.p.s.a. orzekł jak w wyroku.
Rozstrzygnięcie jak w pkt 2 i 3 wyroku Sąd oparł na art. 152 i 200 p.p.s.a.
Na obecnym etapie sprawy, albowiem zaskarżone decyzje podlegają uchyleniu, Sąd nie ustosunkował się do zarzutów podniesionych w skargach.
Ponownie rozpoznając sprawę organy zastosują się do oceny prawnej zawartej w niniejszym uzasadnieniu.
Mając powyższe na uwadze Sąd orzekł jak w wyroku.