Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z 5 lutego 2016 r. odrzucił skargę M. C. (dalej "skarżący") na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] maja 2015 r., nr [...], gdyż została ona złożona po upływie terminu do jej wniesienia. Skarżący odpis powyższego postanowienia otrzymał w dniu 17 lutego 2016 r. (vide: zwrotne potwierdzenie odbioru).
Skarżący w dniu 23 lutego 2016 r. (data stempla pocztowego) wniósł do Sądu o przywrócenie terminu do wniesienia powyższej skargi. W uzasadnieniu wniosku wskazał, że z przyczyn od niego niezawinionych nie mógł złożyć przedmiotowej skargi w terminie ustawowym, tj. do dnia 3 lipca 2015 r. W dniach od 29 czerwca do dnia 5 lipca 2015 r. zachorował na grypę jelitową i był niezdolny do normalnego funkcjonowania. Przedmiotową skargę wniósł do Sądu w dniu następnym, tj. 6 lipca 2015 r. Skarżący do wniosku załączył zaświadczenie lekarskie potwierdzające powołane wyżej okoliczności.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje.
Stosownie do brzmienia art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718, dalej "p.p.s.a."), jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu.
Jak stanowi art. 87 § 1 p.p.s.a., pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu.
Natomiast, zgodnie z art. 88 p.p.s.a., spóźniony lub z mocy ustawy niedopuszczalny wniosek o przywrócenie terminu sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym.
W pierwszej kolejności należy zbadać kwestię terminowości wniesienia wniosku o przywrócenie terminu do złożenia skargi, bowiem od tego zależy możliwość jego merytorycznego rozpoznania. Sąd w pełni podziela stanowisko wyrażone przez Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 28 lutego 2005 r. sygn. akt II FZ 1/2005 (LexPolonica nr 390396), zgodnie z którym niedopuszczalnym jest merytoryczne rozpoznanie wniosku o przywrócenie terminu, jeżeli Sąd pozostaje w przekonaniu o złożeniu tego wniosku po terminie zakreślonym w art. 87 § 1 p.p.s.a., gdyż uchybienie terminowi określonemu w tym przepisie powoduje odrzucenie wniosku na posiedzeniu niejawnym (art. 88 p.p.s.a.).
Wniosek skarżącego uznać należy za spóźniony, bowiem jego wniesienie nastąpiło z naruszeniem ustawowego terminu, określonego w omawianym art. 87 § 1 p.p.s.a.
Sąd stwierdza, że zgodnie z wnioskiem przyczyną uchybienia terminu do wniesienia skargi była choroba skarżącego. Skarżący w dniach od 29 czerwca do dnia 5 lipca 2015 r. zachorował na tzw. grypę jelitową i był niezdolny do normalnego funkcjonowania. Skarżący wyjaśnił, że skargę do Sądu wniósł w dniu następnym po ustaniu choroby, tj. 6 lipca 2015 r. Skarżący do wniosku załączył stosowne zaświadczenie lekarskie. Jednocześnie z akt administracyjnych sprawy wynika, że zaskarżoną decyzję skarżący odebrał osobiście. Zawierała ona prawidłowe pouczenie o trybie i terminie wniesienia skargi do Sądu. Skarżący był więc świadomy upływu terminu do wniesienia skargi.
W związku z powyższym Sąd stwierdza, że zgodnie z art. 87 § 1 p.p.s.a., pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu skarżący powinien wnieść do Sądu, w ciągu siedmiu dni, od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu (w niniejszej sprawie jest to choroba skarżącego), tj. do dnia 13 lipca 2015 r. Skarżący natomiast wniosek przywrócenie terminu do wniesienia skargi nadał w Urzędzie Pocztowym [...] w dniu w dniu 23 lutego 2016 r. (data stempla pocztowego).
Oznacza to, że powyższy wniosek jako spóźniony na podstawie art. 88 p.p.s.a. należało odrzucić na posiedzeniu niejawnym.