Uzasadnienie
Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów (dalej "Prezes UOKiK", "organ odwoławczy" lub "organ") decyzją [...], z dnia [...] czerwca 2020 r., po rozpatrzeniu wniosku "[...]" sp. z o.o. z siedzibą w S. (dalej "skarżąca") o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją [...] z dnia [...] lutego 2020 r., nakładającej na skarżącą obowiązek uiszczenia kwoty 1.931,10 zł, uwzględniającej VAT, stanowiącej równowartość kosztów przeprowadzonych badań laboratoryjnych próbki paliwa stałego nr [...] wynoszących 1.143,90 zł (uwzględniającej VAT), próbki kontrolnej paliwa stałego nr [...] wynoszących 61,50 zł (uwzględniającej VAT) oraz kwoty stanowiącej równowartość kosztów pobrania ww. próbek paliwa stałego tj. węgla kamiennego [...] wynoszących 725,70 zł (uwzględniającej VAT), utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.
Na ww. decyzję skarżąca wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zarzucając jej naruszenie art. 24 ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 r. o systemie monitorowania i kontrolowania jakości paliw o systemie (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 660 z późn. zm.) poprzez jego niewłaściwe zastosowanie w sytuacji gdy poddane badaniom paliwo spełnia normy określone przepisami prawa, wskazując, że istotę problemu stanowił bowiem sposób oznaczania odchyleń parametrów jakościowych węgla w świadectwie jakości. Niezależnie jednak od sposobu interpretacji wskaźnika odchyleń parametrów (sposobu obliczania wartości - jak względna lub bezwzględna), w ocenie skarżącej poddane badaniom próbki spełniały wszystkie parametry określone w ustawie.
Mając na uwadze podniesione zarzuty, skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej, jak również zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.
Pismem z dnia [...] października 2020 r. Prezes UOKiK wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji, wskazując, że decyzję wydała J.K. ([...] Departamentu Inspekcji Handlowej), która na podstawie pkt 4 upoważnienia z dnia [...] czerwca 2020 r. była upoważniona do wydawania decyzji, z wyłączeniem podpisywania decyzji w sprawach o ponowne rozpatrzenie sprawy.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zaskarżona decyzja podlegała stwierdzeniu nieważności, albowiem została wydana z rażącym naruszeniem prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 2096 ze zm.) – zwanej dalej "k.p.a.". Została bowiem podpisana przez osobę nieposiadającą do tego upoważnienia.
Nie ulega wątpliwości, że organ administracji może upoważniać swoich pracowników do załatwiania spraw w jego imieniu, w tym do wydawania decyzji administracyjnych, o czym stanowi art. 268a k.p.a. W tej sprawie skorzystano z możliwości przewidzianej w tym przepisie, udzielając upoważnienia J. K. Jednakże z treści punktu 4 upoważnienia z dnia [...] czerwca 2020 r. [...] wynika, że została ona przez piastuna organu – T. C. upoważniona do prowadzenia w jego imieniu "postępowań administracyjnych i czynności wyjaśniających oraz wydawania postanowień i decyzji w sprawach dotyczących nakładania na przedsiębiorców obowiązku pokrycia kosztów badań jakości paliwa na podstawie art. 24 ust. 1 oraz art. 24 ust. 1a ustawy o systemie monitorowania i kontrolowania jakości paliw oraz rozpatrywania wniosków o ponowne rozpatrzenie sprawy, z wyłączeniem podpisywania decyzji w sprawach o ponowne rozpatrzenie sprawy". A zatem J. K. nie została upoważniona do podpisania zaskarżonej decyzji – możliwość tę wyraźnie wyłączono.
Podpisanie decyzji przez tę osobę stanowiło w tej sytuacji działanie z rażącym naruszeniem prawa, o którym mowa w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. W orzecznictwie sądów administracyjnych nie ma sporu co do tego, że podpisanie decyzji przez osobę do tego nieupoważnioną wyczerpuje podstawę stwierdzenia nieważności decyzji. Niejednoznacznie natomiast kwalifikowane są przesłanki wskazanej sankcji (zob. wyrok choćby wyrok NSA w Lublinie z 26 kwietnia 1996 r., sygn. akt SA/Lu 691/95, LEX nr 26790 i wyrok WSA w Warszawie z 27 lipca 2011 r., sygn. akt II SA/Wa 475/11, LEX nr 1086880, w których przyjęto że dochodzi wówczas do naruszenia przepisów o właściwości czy wyrok NSA w Katowicach z 18 grudnia 1996 r., sygn. akt SA/Ka 2564/95, LEX nr 28969, w którym uznano, że takie rozstrzygnięcie wydane jest bez podstawy prawnej). W tej sprawie Sąd opowiedział się za innym poglądem, a wyrażonym m. in. w wyroku NSA z 17 stycznia 1989 r., sygn. akt I SA 1019/88, ONSA 1990/1/4, z glosą J. Borkowskiego, OSP 1990/5, poz. 252 oraz w doktrynie (zob. w szczególności L. Klat-Wertelecka, Podpis jako element decyzji administracyjnej, Nowe Zeszyty Samorządowe 2007/5/73), zgodnie z którym w tego rodzaju przypadku mamy do czynienia z wadą rażącego naruszenia prawa.
Ustalenie to legło u podstaw stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji, na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325). O kosztach postępowania Sąd postanowił na podstawie art. 200 p.p.s.a. w związku z § 14 ust.1 pkt 1 i § 2 pkt 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 r., poz.265 t.j.), zasadzając na rzecz strony zwrot uiszczonego wpisu sadowego w wysokości 100 zł 900 zł wynagrodzenia profesjonalnego pełnomocnika – radcy prawnego oraz 17 zł uiszczonej opłaty skarbowej od pełnomocnictwa.