Uzasadnienie
Minister Gospodarki (zwany dalej organem) decyzją z dnia [...] sierpnia 2012r. roku nr [...] po ponownym rozpatrzeniu sprawy ze skargi D. W. (zwanej dalej skarżącą) zakończonej decyzją Ministra Gospodarki z dnia [...] lipca 2012 r. utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.
Organ wskazał, że wykreślającą przedsiębiorcę D. W. z Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej działał na podstawie art. 34 ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz.U. z 2010 r., Nr 220, poz. 1447, ze zm.) oraz art. 138 § 1 pkt 1, w zw. z art. 127 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071, ze zm.).
Ustalił, że skarżąca zawiesiła prowadzoną przez siebie działalność gospodarczą z dniem [...] lipca 2009 r. Skarżąca, w okresie zawieszenia nie złożyła wniosku o wznowienie zawieszonej działalności gospodarczej.
Minister Gospodarki, działając na podstawie art. 34 ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz.U. z 2010 r., Nr 220, poz. 1447, ze zm.), z uwagi na niezłożenie przez Skarżącą wniosku o wpis informacji o wznowieniu wykonywania działalności gospodarczej przed upływem okresu 24 miesięcy od dnia zawieszenia wykonywania działalności gospodarczej, decyzją z dnia [...] lipca 2012 r., wykreślił z urzędu D. W. z Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej. Zdaniem organu termin złożenia wniosku o wpis informacji o wznowieniu wykonywania działalności gospodarczej upłynął dnia [...] lipca 2011 r.
Ponownie rozpoznając sprawę organ decyzją z dnia [...] sierpnia 2012 r. utrzymał w mocy decyzję Ministra Gospodarki z dnia [...] lipca 2012 r. Uznał, że skarżąca, w okresie zawieszenia nie złożyła wymaganego wniosku o wznowienie zawieszonej działalności gospodarczej i faktu tego nie kwestionuje. Wskazał, że w piśmie z dnia 24 lipca 2012 r. potwierdziła niezłożenie wniosku o wznowienie działalności gospodarczej. W związku z tym, uznał, że nie spełniła obowiązku, o którym mowa w art. 14a ust. 5 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej. Jego zdaniem dane, w szczególności pochodzące z organu ewidencyjnego właściwego dla przedsiębiorcy przed wpisaniem tego przedsiębiorcy do Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej potwierdzały fakt niezłożenia wniosku o wpis informacji o wznowieniu wykonywania działalności gospodarczej przed upływem okresu 24 miesięcy od dnia zawieszenia wykonywania działalności gospodarczej, co stanowiło przesłankę wykreślenia zawartą w art. 34 ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz.U. z 2010 r., Nr 220, poz. 1447, ze zm.).
Skargę na powyższą decyzję złożyła skarżąca, wnosząc o jej uchylenie i zasądzenie kosztów postępowania sądowego.
Wskazał, że z zaświadczenia wydanego przez Urząd Miasta w S. z dnia [...] lipca 2009 wynika, że okres zawieszenia trwać będzie jeden miesiąc, a zatem nie widziała potrzeby by po jego upływie ponownie informować Urząd o wznowieniu zatrudnienia. W jej ocenie wykreślenie jest niezgodne z innymi rejestrami, w których figuruje. Po wznowieniu działalności rozpoczęła opłacanie składek na ubezpieczenie społeczne, rozliczała się z Urzędem Skarbowym. W jej ocenie Minister Gospodarki winien pisemnie wezwać i wyznaczyć dodatkowy trzydziestodniowy termin na złożenie wniosku o wpis informacji o wznowieniu wykonywania działalności, lecz tego nie uczynił, czym naruszył przepisy ustawy o swobodzie działalności gospodarczej (art. 34).
Wobec powyższego wnosiła jak na wstępie.
W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał stanowisko.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tego aktu.
Sąd administracyjny nie ocenia rozstrzygnięcia organu administracji pod kątem jego słuszności, czy też celowości, jak również nie rozpatruje sprawy kierując się zasadami współżycia społecznego. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz.U. z 2012 r. Nr 0, poz. 270 ze zm.; dalej także: p.p.s.a.).
Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów, skarga zasługuje na uwzględnienie.
Przedmiotem zaskarżenia jest decyzja Ministra Gospodarki z dnia [...] sierpnia 2012r. roku, który po ponownym rozpatrzeniu sprawy zakończonej decyzją Ministra Gospodarki z dnia [...] lipca 2012 r. utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.
W przedmiotowej sprawie mają zastosowanie przepisy ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz.U. z 2010 r., Nr 220, poz. 1447, ze zm.). Przepis art. 14a ust. 1 przedmiotowej ustawy stanowi, że przedsiębiorca niezatrudniający pracowników może zawiesić wykonywanie działalności gospodarczej na okres od 30 dni do 24 miesięcy. Powyższe oznacza, że okres zawieszenia wykonywania działalności gospodarczej nie może być krótszy niż 30 dni ani dłuższy niż 24 miesiące.
Przepis art. 14 a ust. 5 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz.U. z 2010 r., Nr 220, poz. 1447, ze zm.) stanowi, że zawieszenie wykonywania działalności gospodarczej oraz wznowienie wykonywania działalności gospodarczej następuje na wniosek przedsiębiorcy. Zgłoszenie informacji o wznowieniu wykonywania działalności gospodarczej jest obligatoryjne (art. 32 ust. 1 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej).
Należy zauważyć, że na podstawie art. 34 ust. 2 powołanej wyżej ustawy organ uprawiony był do podjęcia postępowania z urzędu, w przypadku niezłożenia przez Skarżącą wniosku o wpis informacji o wznowieniu wykonywania działalności gospodarczej przed upływem okresu 24 miesięcy od dnia zawieszenia wykonywania działalności gospodarczej.
Biorąc pod uwagę istniejący w sprawie stan faktyczny oraz obowiązujące w tym zakresie przepisy prawa, organy powinny rozważyć kwestię czy skarżąca składając w jednym oświadczeniu woli informacje o zawieszeniu wykonywania działalności gospodarczej na okres jednego miesiąca, była zobowiązana po upływie okresu zawieszenia, do złożenia informacji o wznowieniu wykonywania działalności gospodarczej. Zdaniem Sądu, żaden przepis prawa nie nakazuje złożyć wniosku o wznowienie zawieszonej działalności gospodarczej jeżeli jest on już złożony, w informacji o zawieszeniu wykonywania działalności gospodarczej.
Zdaniem sądu, jeżeli nie potwierdzony zostanie powyższy fakt, który może wynikać tylko z dokumentu źródłowego informacji skrżącej o zawieszeniu wykonywania działalności to należy uznać, że organ zasadnie uznał, że w świetle obowiązujących przepisów nie jest zobowiązany pisemnie wezwać i wyznaczyć dodatkowy trzydziestodniowy termin na dokonanie zgłoszenia informacji o wznowieniu wykonywania działalności gospodarczej. Zgodnie z art. 34 ust. 2 pkt 3 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej, na który powołuje się Skarżąca przedsiębiorca podlega wykreśleniu z CEIDG z urzędu, w drodze decyzji administracyjnej ministra właściwego do spraw gospodarki, w przypadku: niezłożenia wniosku o wpis informacji o wznowieniu wykonywania działalności gospodarczej przed upływem okresu 24 miesięcy od dnia zawieszenia wykonywania działalności gospodarczej. Przepis ten nie przewiduje obowiązku pisemnego wezwania przedsiębiorcy i wyznaczenia dodatkowego trzydziestodniowego terminu na dokonanie zgłoszenia informacji o wznowieniu wykonywania działalności gospodarczej.
Nadto należy zauważyć, że wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy nie zawiera podpisu skarżącej.
Ponownie rozpoznając sprawę organy wezmą pod uwagę wyżej wskazane argumenty sądu.
Wszystkie przytoczone okoliczności świadczą o tym, że organ nie wyjaśnił sprawy w sposób wymagany przez art. 7, 77 i 107 § 3 kpa, które to naruszenie przepisów postępowania administracyjnego miało istotny wpływ na wynik sprawy.
Z tych przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 145 § 1 pkt.1 lit.a. ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku.
Stosownie do przepisu art. 152 p.p.s.a. orzeczono o niewykonywaniu zaskarżonych decyzji do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku.
O kosztach postępowania sądowego orzeczono na podstawie art. 200 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.