Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 31 marca 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę M. P. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lipca 2008 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej. Odpis powyższego orzeczenia z pouczeniem o przysługującym środku odwoławczym został doręczony skarżącemu [...] kwietnia 2009 r. W dniu [...] kwietnia 2009 r. (data nadania przesyłki w urzędzie pocztowym) skarżący wniósł zażalenie na ww. postanowienie, żądając jego zmiany lub uchylenia i przekazania sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
W świetle przepisu art. 173 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. (zwanej dalej p.p.s.a.), od wydanego przez wojewódzki sąd administracyjny wyroku lub postanowienia kończącego postępowanie w sprawie przysługuje skarga kasacyjna do Naczelnego Sądu Administracyjnego, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. Bez wątpienia postanowienie o odrzuceniu skargi należy do kategorii postanowień kończących postępowanie. Zatem od przedmiotowego postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 31 marca 2009 r. przysługuje środek odwoławczy w postaci skargi kasacyjnej. Tymczasem skarżący - prawidłowo pouczony o sposobie zaskarżenia ww. postanowienia - zamiast skargi kasacyjnej wniósł zażalenie.
Skarga kasacyjna, jako bardziej sformalizowany środek zaskarżenia, musi spełniać inne niż zażalenie wymogi, w szczególności stosownie do art. 175 § 1 p.p.s.a. powinna być sporządzona przez adwokata lub radcę prawnego. Zatem nawet gdyby wniesione zażalenie potraktować jako skargę kasacyjną, to i tak podlegałaby ona odrzuceniu jako niespełniająca wymogu przymusu adwokacko-radcowskiego, o którym mowa w tym przepisie (por. art. 178 p.p.s.a. stanowiący, że wojewódzki sąd administracyjny odrzuci na posiedzeniu niejawnym skargę kasacyjną wniesioną po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalną, jak również skargę kasacyjną, której braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie).
W tej sytuacji wniesienie środka zaskarżenia w postaci zażalenia, niespełniajacego wymogów formalnych przewidzianych dla skargi kasacyjnej, należy uznać za niedopuszczalne w świetle przepisów art. 178 p.p.s.a. w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a.
Z tych względów należało orzec jak w sentencji postanowienia.