Uzasadnienie
Pismem z dnia [...] czerwca 2009 r. M. K. (skarżący) złożył wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Dyrektora Izby Celnej w [...] z dnia [...] marca 2008 r. Nr [...].
W wyniku rozpatrzenia ww. wniosku Minister Finansów decyzją z dnia [...] października 2009 r. Nr [...], na podstawie art. 156 § 1 pkt 1 i 7, art. 157 § 1 oraz art. 158 § 1 k.p.a. w związku z art. 42 ust. 1, art. 87 ust. 1, art. 92 ust. 1 i ust. 4 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2007 r. Nr 125, poz. 874 ze zm.) odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Dyrektora Izby Celnej w [...] z dnia [...] marca 2008 r., pouczając skarżącego, iż od wydanej decyzji przysługuje stronie prawo wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie za pośrednictwem Ministra Finansów, w terminie 30 dni od daty jej doręczenia.
Pismem z dnia [...] listopada 2009 r. skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie za pośrednictwem organu skargę na decyzję Ministra Finansów z dnia [...] października 2009 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z treścią art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), nazywanej dalej p.p.s.a., skargę do Sądu można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. W myśl art. 52 § 2 p.p.s.a., przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Oznacza to, że przedmiotem skargi wniesionej do wojewódzkiego sądu administracyjnego można uczynić jedynie decyzję ostateczną w administracyjnym toku postępowania.
Decyzja wydana w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji jest decyzją w nowej sprawie, a więc decyzją pierwszej instancji i służy od niej, stosownie do art. 127 k.p.a., odwołanie w postępowaniu instancyjnym lub wniosek o powtórne rozpatrzenie sprawy (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 marca 1981 r. sygn. akt SA 472/81).
Przedmiotem skargi z dnia [...] listopada 2009 r. jest decyzja Ministra Finansów z dnia [...] października 2009 r. wydana po rozpatrzeniu wniosku skarżącego z dnia [...] czerwca 2009 r. o stwierdzenie nieważności decyzji Dyrektora Izby Celnej w [...] z dnia [...] marca 2009 r. Zgodnie z art. 127 § 3 k.p.a., strona niezadowolona z decyzji wydanej w pierwszej instancji przez Ministra Finansów powinna zwrócić się do tego organu z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy. Dopiero rozstrzygnięcie wydane przez organ w wyniku rozpatrzenia ww. wniosku mogłoby być zaskarżone do wojewódzkiego sądu administracyjnego.
W niniejszej sprawie skarżący nie wyczerpał toku instancyjnego w postępowaniu administracyjnym poprzez złożenie wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Zaskarżając decyzję organu pierwszej instancji naruszył warunek określony w art. 52 § 1 p.p.s.a., co stanowi podstawę do odrzucenia skargi.
Mając na uwadze błędne pouczenie zawarte w zaskarżonej decyzji Ministra Finansów, należy podkreślić, iż nie może ono – wbrew regulacjom ustawowym – otwierać stronie drogi do wniesienia skargi do Sądu, jednakże nie może ono również szkodzić stronie (art. 112 k.p.a.). A zatem, jest okolicznością, którą organ powinien wziąć pod uwagę w przypadku wystąpienia przez skarżącego z wnioskiem o przywrócenie terminie do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy (postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 kwietnia 2009 r. sygn. akt II OSK 554/09).
W tym stanie rzeczy Sąd uznał skargę za niedopuszczalną i na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w pkt 1 sentencji postanowienia.
Odnośnie punktu 2 postanowienia, Sąd orzekł na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a.