Uzasadnienie
K. S. – skarżący w niniejszej sprawie, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie za pośrednictwem Głównego Inspektora Transportu Drogowego skargę na decyzję tego organu z [...] maja 2017 r., nr [...], w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia kategorii III. Skargę skierował na niewłaściwy adres w dniu 30 czerwca 2017 r., po czym nadał ją w dniu 21 sierpnia 2017 r., załączając wniosek o przywrócenie terminu do jej wniesienia.
W uzasadnieniu powyższego wniosku wskazał, że jego żona w dniu 30 czerwca 2017 r. nadała skargę na adres organu – ul. Postępu 21, 02-676 Warszawa, który okazał się być błędny. Podał, że w dniu 21 sierpnia 2017 r. dowiedział się od małżonki, że odebrała ona zwrot wcześniej przesłanej przesyłki zawierającej skargę. Dodał, że do błędu tego doszło nie z jego winy. Jak wskazał skarżący, na dowód błędu popełnionego przez żonę w załączeniu przesyła jej oświadczenie. Uznał w konsekwencji, że wniosek jest uzasadniony i zasługuje na uwzględnienie.
Jak wynika z załączonego do wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi oświadczenia małżonki skarżącego, E. S. – żona skarżącego, w dniu 21 sierpnia 2017 r. przekazała mężowi informację, że odebrała przesyłkę wraz ze skargą, ponieważ była nieprawidłowo zaadresowana.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Przepis art. 85 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2017 r. poz. 1369; dalej "p.p.s.a.") wprowadził zasadę, iż czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna, przy czym, w przypadku jeżeli strona nie dokonała czynności bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu (art. 86 § 1 p.p.s.a.).
Tryb złożenia wniosku szczegółowo reguluje art. 87 p.p.s.a. W myśl § 1 pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. Natomiast § 2 stanowi, że w piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu.
Zgodnie z art. 88 p.p.s.a. spóźniony lub z mocy ustawy niedopuszczalny wniosek o przywrócenie terminu sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym.
W niniejszej sprawie, zdaniem Sądu, należy zbadać kwestię terminowości wniesienia wniosku o przywrócenie terminu do złożenia skargi, bowiem od tego zależy możliwość jego merytorycznego rozpoznania przez Sąd. Zgodnie z postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 lutego 2005 r., sygn. akt II FZ 1/2005 (LexPolonica nr 390396) niedopuszczalnym jest merytoryczne rozpoznanie wniosku o przywrócenie terminu, jeżeli Sąd pozostaje w przekonaniu o złożeniu tego wniosku po terminie zakreślonym w art. 87 § 1 p.p.s.a., gdyż uchybienie terminowi określonemu w tym przepisie powoduje konsekwencje wskazane w przywołanym wyżej przepisie art. 88 p.p.s.a..
Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy, należy wskazać, że wniosek skarżącego o przywrócenie terminu do wniesienia skargi jest spóźniony. Przyjąć bowiem należy, że dniem, w którym skarżący dowiedział się o uchybieniu terminu do wniesienia skargi, jest dzień 21 sierpnia 2017 r., w którym dowiedział się od żony o zwrocie zawierającej skargę korespondencji, nadanej na niewłaściwy adres Głównego Inspektora Transportu Drogowego. W konsekwencji siedmiodniowy termin do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi upływał w dniu 28 sierpnia 2017 r. Tymczasem wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi został złożony w dniu 29 sierpnia 2017 r. (por. datę stempla Poczty Polskiej na kopercie zawierającej wniosek, karta nr 12 akt), a zatem z przekroczeniem ustawowego terminu. Z tego względu wniosek skarżącego o przywrócenie terminu podlega odrzuceniu.
Mając na uwadze powyższe, działając na podstawie art. 88 p.p.s.a, Sąd orzekł, jak w sentencji postanowienia.