Uzasadnienie
Pismem z dnia [...] marca 2005 r. skarżąca A. O. złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na uchwałę Rady Miasta [...] W. z dnia [...] marca 2005 r. Nr [...]. W myśl powyższej uchwały, skarga A. O. z dnia [...] grudnia 2004 r. na bezczynność Prezydenta Miasta [...] W. w przedmiocie dotyczącym działalności zarządcy targowiska (skierowana do ww. Rady w trybie art. 227 k.p.a.) została uznana za bezzasadną.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
W myśl art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 z późn. zm. zwanej dalej p.p.s.a) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie.
Zgodnie z art. 3 § 2 p.p.s.a. określającym właściwość rzeczową sądów administracyjnych, sądy wykonując kontrolę działalności administracji publicznej orzekają w sprawach skarg na:
- 1) decyzje administracyjne;
- 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;
- 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;
- 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;
- 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;
- 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;
- 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;
- 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4.
Sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę oraz rozstrzygają spory o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego i między samorządowymi kolegiami odwoławczymi, o ile odrębna ustawa nie stanowi inaczej, jak też spory kompetencyjne między organami tych jednostek a organami administracji rządowej (art. 3 § 3, art. 4 ustawy - p.p.s.a).
Zgodnie z treścią art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Sąd odrzuca skargę jeżeli z innych przyczyn niż wymienione w pkt 1-5, wniesienie skargi jest niedopuszczalne.
Uchwałą z dnia [...] marca 2005 r., która została zaskarżona do sądu administracyjnego, Rada Miasta [...] W. uznała skargę A. O. z dnia [...] grudnia 2004 r. na bezczynność Prezydenta Miasta [...] W. (skierowaną do ww. Rady w trybie art. 227 k.p.a.) za bezzasadną.
Należy zauważyć, że zaskarżona uchwała została podjęta na podstawie art. 229 pkt 3 k.p.a. który stanowi, że jeżeli przepisy szczególne nie określają innych organów właściwych do rozpatrywania skarg, organem właściwym do rozpatrzenia skargi dotyczącej zadań lub działalności wójta (burmistrza lub prezydenta miasta) i kierowników gminnych jednostek organizacyjnych, jest rada gminy (z wyjątkiem spraw należących do zadań zleconych z zakresu administracji rządowej).
W związku z powyższym należy zwrócić uwagę na konsekwencje oddzielenia od siebie czynności postępowania skargowego od innych działań organów samorządu terytorialnego, które zostały dobitnie podkreślone w tezach postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dni 15 stycznia 2001 r., II SA/Wr 1704/00 (nie publ.). W myśl ww. postanowienia zawiadomienie o załatwieniu skargi w trybie postępowania skargowego wyrażone w formie uchwały przez radę gminy nie daje podstaw do złożenia skargi na taką uchwałę do sądu administracyjnego na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 1996 r. Nr 13, poz. 74 ze zm.). Skarga taka jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu.
Ponadto nadal jest aktualny pogląd wyrażony w uzasadnieniu postanowienia NSA z dnia 13 lipca 1983 r., II SA 983/83 (ONSA 1983, Nr 2, poz. 75, s. 90), podtrzymany w tezie postanowienia NSA z dnia 9 grudnia 1999 r., III SAB 7/99 (ONSA 2001, Nr 1, poz. 27), w której kategorycznie odrzuca się dopuszczalność oceny prawidłowości postępowania skargowego przez sąd administracyjny (B. Adamiak, J. Borkowski: Kodeks postępowania administracyjnego Komentarz, Wydawnictwo C. H. Beck, wyd. VII, Warszawa 2005, str. 848).
Mając na uwadze powyższe stwierdzenia należy wskazać, że przedmiotowe zawiadomienie (w tym przypadku uchwała) zawiera informacje o czynnościach wewnętrznych organu załatwiającego skargę i ich rezultatach, a wywiera ono trojaki skutek prawny. Pierwszym jest zakończenie postępowania skargowego w odniesieniu do sprawy, która była jej przedmiotem. Drugim jest możliwość wniesienia przez adresata zawiadomienia kolejnej skargi, tym razem będącej wyrazem niezadowolenia z załatwienia skargi (art. 227 k.p.a.), a skutkiem trzecim będzie natomiast możliwość zastosowania trybu przewidzianego w art. 239 k.p.a. w odniesieniu do ponowionej skargi (B. Adamiak, J. Borkowski: Kodeks postępowania administracyjnego Komentarz, Wydawnictwo C. H. Beck, wyd. VII, Warszawa 2005, str. 847).
Biorąc pod uwagę powyższe, należy stwierdzić, że ww. uchwała nie podlega zaskarżeniu do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego.
Stwierdzić zatem należy, iż skarga wniesiona przez A. O. nie dotyczy aktu lub czynności objętych zakresem właściwości sądu administracyjnego.
W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a. w zw. z art. 3 p.p.s.a. postanowił jak w sentencji orzeczenia.