Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z dnia [...] września 2012 r., nr [...], Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w mocy swoją decyzję z dnia [...] lipca 2012 r. nr [...], którą nałożył na R. J. (dalej: "skarżący") karę pieniężną w wysokości 3.000 złotych za wykonywanie przejazdu po drodze krajowej bez uiszczenia opłaty elektronicznej.
Z akt sprawy wynika, że skarżący pomimo, że jest osobą zamieszkałą za granicą (vide: osoba zamieszkała w H. w Niemczech), nie wywiązał się z obowiązku ustanowienia pełnomocnika do prowadzenia sprawy zamieszkałego w kraju, ani też nie wskazał w kraju pełnomocnika do doręczeń (art. 40 § 4 k.p.a.).
Zaskarżona decyzja została prawidłowo doręczona skarżącemu w trybie art. 40 § 5 k.p.a. w dniu 4 września 2012 r.
W dniu 26 czerwca 2013 r. r. (data stempla pocztowego Urzędu Pocztowego [...] - k. 3verte akt sądowych) skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na w/w decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego.
Skarżący pismem z dnia 7 września 2013 r. ustanowił S. M. swoim pełnomocnikiem do doręczeń w kraju.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. - dalej: "p.p.s.a."), skargę wnosi się w terminie 30 dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie.
Przepis art. 40 § 4 k.p.a. stanowi, że strona zamieszkała za granicą lub mająca siedzibę za granicą, jeżeli nie ustanowiła pełnomocnika do prowadzenia sprawy zamieszkałego w kraju, jest obowiązana wskazać w kraju pełnomocnika do doręczeń.
Z kolei, jak stanowi art. 40 § 5 k.p.a., w razie niewskazania pełnomocnika do doręczeń przeznaczone dla tej strony pisma pozostawia się w aktach sprawy ze skutkiem doręczenia. Stronę należy o tym pouczyć przy pierwszym doręczeniu.
Z akt niniejszej sprawy wynika, że skarżący R. J. pomimo, że jest osobą zamieszkałą za granicą (w H., Niemcy), nie wywiązał się z wyraźnego obowiązku ustanowienia pełnomocnika do prowadzenia sprawy zamieszkałego w kraju, ani też nie wskazał w kraju pełnomocnika do doręczeń, pomimo, że organ przy pierwszym doręczeniu pouczył stronę skarżącą o obowiązku wynikającym z przepisu art. 40 § 4 k.p.a. (vide: zawiadomienie z dnia [...] lipca 2012 r. o wszczęciu postępowania administracyjnego - doręczone osobiście skarżącemu w dniu 26 lipca 2012 r. - k. 7 akt administracyjnych).
Mając na względzie powyższe, należy - zdaniem Sądu - przyjąć, że w przedmiotowej sprawie zaskarżona decyzja została prawidłowo - a więc zgodnie z art. 40 § 5 k.p.a. - doręczona skarżącemu w dniu 4 września 2012 r. W tej sytuacji ustawowy termin 30 dni do złożenia skargi do sądu administracyjnego upłynął w dniu 4 października 2012 r.
W dniu 22 czerwca 2013 r. skarżący nadał w placówce pocztowej w Niemczech (urząd pocztowy [...]- k. 3 akt sądowych), przesyłkę pocztową zawierającą skargę na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] września 2012 r. Przesyłka nadana w Niemczech w dniu 22 czerwca 2013 r. (nr [...]) została przyjęta w polskiej placówce pocztowej w dniu 26 czerwca 2013 r., a w końcowym efekcie doręczona organowi w dniu 27 czerwca 2013 r., a więc z naruszeniem terminu określonego w przepisie art. 53 § 1 p.p.s.a.
W związku z powyższym, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie - działając na podstawie przepisu art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 p.p.s.a. - orzekł, jak w sentencji postanowienia.