Uzasadnienie
Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej działając na podstawie art. 6 ust 2 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. Prawo telekomunikacyjne (Dz. U. nr 171, poz. 1800 ze zm.) pismem z dnia [...] marca 2008 r., wezwał skarżącą T. Sp. z o.o. z siedzibą w K., do udzielenia informacji dotyczących wielkości cen za usługi świadczone w 2007 r. przedsiębiorcom będącym odbiorcami tych usług (m.in. nadawcom radiowym i telewizyjnym).
Pismem z dnia [...] kwietnia 2008 r., skarżąca zwróciła się z prośbą o wskazanie celu, w którym wymagane informacje zostaną wykorzystane oraz o wyznaczenie nowego 14 dniowego terminu do realizacji powyższego wezwania.
W odpowiedzi na pismo spółki z dnia [...] kwietnia 2008 r., organ wyjaśnił iż, informacje te są niezbędne do porównania cen usług świadczonych przez przedsiębiorców telekomunikacyjnych na rynku właściwym oraz jednocześnie wyraził zgodę na przedłużenie terminu realizacji wezwania na okres 14 dni od daty otrzymania niniejszej odpowiedzi.
Pismem z dnia [...] sierpnia 2008 r., spółka zwróciła się o kolejne przedłużenie terminu złożenia informacji wynikających z art. 6 ust. 2 ustawy Prawo telekomunikacyjne, do dnia [...] sierpnia 2008 r., z uwagi na skomplikowaną i obszerną materię, stanowiącą przedmiot analizy.
Organ w wyniku powyższej prośby przedłużył termin do złożenia informacji do dnia [...] sierpnia 2008 r.
W dniu [...] sierpnia 2008 r., spółka złożyła żądaną informację dotyczącą wielkości cen za usługi świadczone w 2007 r. przedsiębiorcom będącym odbiorcą tych usług. Ponadto w piśmie przewodnim, strona wskazała, iż informacje te stanowią tajemnicę przedsiębiorstwa T. i przekazała je z uwagi na sankcje przewidziane za brak udzielenia informacji Prezesowi Urzędu Komunikacji Elektronicznej.
Pismem z dnia [...] września 2008 r., skarżąca wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na wezwanie Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej z dnia [...] marca 2008 r. W treści skargi zarzuciła organowi naruszenie prawa materialnego tj. art. 6 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. Prawo telekomunikacyjne – Pt - (Dz. U. Nr 171, poz. 1800 ze zm.) poprzez błędne jego zastosowanie.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o odrzucenie skargi z uwagi na jej niedopuszczalność, względnie o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
W myśl art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., Nr 153 poz. 1270 z późn. zm. zwanej dalej p.p.s.a) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie.
Zgodnie z art. 3 § 2 p.p.s.a. określającym właściwość rzeczową sądów administracyjnych, sądy wykonując kontrolę działalności administracji publicznej orzekają w sprawach skarg na:
- 1) decyzje administracyjne;
- 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;
- 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;
- 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;
- 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;
- 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;
- 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;
- 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4.
Sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę oraz rozstrzygają spory o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego i między samorządowymi kolegiami odwoławczymi, o ile odrębna ustawa nie stanowi inaczej, jak też spory kompetencyjne między organami tych jednostek a organami administracji rządowej (art. 3 § 3, art. 4 ustawy – p.p.s.a).
Zgodnie z treścią art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Sąd odrzuca skargę jeżeli z innych przyczyn niż wymienione w pkt 1-5, wniesienie skargi jest niedopuszczalne.
W sprawie stanowiącej przedmiot orzekania Sądu, w zakresie odnoszącym się do wezwania organu z dnia [...] marca 2008 r., wskazanych wyżej cech i warunków aktu zaskarżalnego do sądu administracyjnego, dokument ten nie spełnia. Nie stanowił on władczego aktu działania administracji, który zmierzał do wywołania konkretnych, indywidualnie oznaczonych skutków prawnych, w stosunku do określonego adresata.
Pismo organu wzywające spółkę do udzielenia informacji dotyczących wielkości cen za usługi świadczone w 2007 r. przedsiębiorcom będącym odbiorcą tych usług, nie wywołało konsekwencji prawnych dla strony. Dopiero fakt niewykonania wezwania przez stronę, mógł stanowić przesłankę do wszczęcia postępowania w sprawie oraz w konsekwencji ewentualnego nałożenia na spółkę w drodze decyzji kary pieniężnej, zgodnie z dyspozycją art. 209 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo telekomunikacyjne.
Mając na uwadze powyższe należy wskazać, iż ratio legis art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., rozszerzającego kontrolę sądu administracyjnego poza sferę decyzji i postanowień polega na umożliwieniu tej kontroli – działań administracji publicznej, które nie są podejmowane w sformalizowanych postępowaniach, a dotyczą praw i obowiązków podmiotów o charakterze publicznoprawnym (patrz Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz T. Woś, H. Knysiak – Molczyk, M. Romańska, W-wa 2005, s. 59). Zgodnie z orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego uprawnienia lub obowiązki wynikające z art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. nie mogą wynikać jedynie z reguł (toku) prowadzenia sformalizowanej procedury. Nie ma podstaw do ich przyjmowania, w szczególności gdy w wyniku samego podjęcia w ramach określonej czynności nie powstają skutki uzewnętrzniane poza toczące się postępowanie, kończące się wydaniem decyzji.
Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego odmienna interpretacja oznaczałaby w istocie możliwość uruchomienia kontroli sądu administracyjnego w sposób nadmierny, co nie sprzyjałoby sprawnemu kończeniu postępowania przed organem administracji publicznej i w rzeczywistości rozmijałoby się z sensem wprowadzenia uregulowania zawartego w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. (patrz wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 stycznia 2006 r., Sygn. akt II GSK 345/05).
W świetle rozważanego stanu faktycznego stwierdzić zatem należy, że wniesiona przez skarżącą skarga na wezwanie Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej z dnia [...] marca 2008 r., nie wyczerpuje żadnego z kryteriów określonych w cytowanym przepisie art. 3 § 2 pkt 1-4 p.p.s.a., oraz nie dotyczy spraw poddanych kontroli sądu administracyjnego na podstawie przepisów szczególnych, zatem uznać należy, że przedmiotowa skarga jest niedopuszczalna.
W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a. w zw. z art. 3 p.p.s.a. postanowił jak w sentencji orzeczenia. O zwrocie wpisu sądowego Sąd orzekł na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a.