Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] maja 2013r. Główny Inspektor Transportu Drogowego (dalej "GITD") stwierdził uchybienie przez A. G., prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą T. A. G. ("Skarżący") w niniejszej sprawie, terminu do wniesienia odwołania od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] marca 2013r.
Postanowienie zostało wydane w następującym stanie faktycznym i prawnym.
W dniu [...] lutego 2013r. w T.na drodze krajowej nr [...] poddano kontroli drogowej pojazd marki S. nr rej [...], kierowany przez M. P. W wyniku kontroli stwierdzono naruszenie przepisów ustawy z [...] września 2001r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2012r., poz. 1265). Pismem z [...] lutego 2013r. [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego zawiadomił Skarżącego o wszczęciu postępowania w sprawie naruszenia przepisów powołanej ustawy.
Decyzją z dnia [...] marca 2013r. [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego nałożył na Skarżącego karę pieniężną w wysokości 5100 zł. Decyzję doręczono w dniu [...] marca 2013 r.
Skarżący wniósł odwołanie od tej decyzji w dniu [...] marca 2013r., za pośrednictwem operatora pocztowego.
Postanowieniem z [...] maja 2013r. GITD stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania przez Skarżącego od ww. decyzji. W podstawie prawnej postanowienia wskazano art. 134 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2013 r., poz. 267, dalej "K.p.a.").
W uzasadnieniu postanowienia organ przywołał treść art. 129 § 1 i § 2 oraz art. 57 § 5 pkt 2 K.p.a. podnosząc, że decyzja GITD z dnia [...] marca 2013r. została doręczona Skarżącemu dnia [...] marca 2013r. W związku z powyższym termin do wniesienia odwołania upłynął w dniu [...] marca 2013r.
Następnie stwierdził, że termin do wniesienia odwołania uważa się za zachowany, jeżeli przed jego upływem pismo zostało nadane w polskiej placówce pocztowej operatora wyznaczonego w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012r. - Prawo pocztowe. Pełnomocnik Skarżącego wniósł odwołanie pismem nadanym w polskiej placówce pocztowej w dniu [...] marca 2013r.
Organ uznał zatem, iż Skarżący uchybił terminowi do wniesienia odwołania. Zdaniem organu, odwołanie Skarżącego zostało nadane już po upływie 14 - dniowego terminu przysługującego na jego wniesienie i nie zawierało wniosku o przywróceniu terminu do jego wniesienia.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz zasadzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Zarzucił naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy:
- 1) art. 134 K.p.a. w związku z art. 43 K.p.a. przez stwierdzenie uchybienia terminu do wniesienia odwołania od decyzji GITD z dnia [...] marca 2013r. o nałożeniu kary pieniężnej w sytuacji, gdy nie doszło do prawidłowego doręczenia Skarżącemu ww. decyzji organu I instancji i nie rozpoczął biegu termin do wniesienia odwołania od powyższej decyzji;
- 2) art. 7 i art. 77 K.p.a. przez brak dokładnego i wyczerpującego wyjaśnienia okoliczności sprawy doręczenia Skarżącemu decyzji z dnia [...] marca 2013r. o nałożeniu kary pieniężnej skutkujące błędnym przyjęciem, iż doszło do skutecznego doręczenia zastępczego ww. decyzji.
Skarżący w uzasadnieniu wskazał, iż w istocie nie doszło do prawidłowego doręczenia decyzji GITD z dnia [...] marca 2013r. Decyzja została faktycznie doręczona J. P. (teść Skarżącego) zamieszkałemu pod adresem [...], podczas gdy Skarżący zamieszkuje w tej samej miejscowości pod nr [...]. W konsekwencji zarzucił naruszenie art. 43 K.p.a., gdyż J. P. nie był osobą, którą obejmuje katalog osób uprawionych do dokonania odbioru zastępczego, tj. nie był domownikiem, sąsiadem czy dozorcą domu.
Ponadto wskazał, iż J. P. nie miał formalnego upoważnienia do odbioru jego korespondencji. Przekazał odebraną dnia [...] i [...] marca 2013r. korespondencję Skarżącemu w dniu [...] marca 2013r., omyłkowo informując, iż całość korespondencji, w tym decyzję GITD, odebrał od pracownika poczty w dniu [...] marca 2013r.
Skarżący podkreślił, iż o doręczeniu ww. osobie korespondencji nie zawiadomiono go zamieszczając zawiadomienie w oddawczej skrzynce pocztowej lub gdy to nie jest możliwe, w drzwiach mieszkania.
Na potwierdzenie wskazał złożone w sprawie pisemne oświadczenie J. P. z dnia [...] czerwca 2013r. oraz wykaz z poczty potwierdzający odbiór korespondencji w dniu [...] marca 2013r.
W konsekwencji Skarżący stwierdził, iż nie doszło do skutecznego doręczenia decyzji GITD z dnia [...] marca 2013r. i nie rozpoczął bieg terminu do wniesienia odwołania od tej decyzji. Końcowo uznał zaskarżone postanowienie za wadliwe.
W odpowiedzi na skargę GITD wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym ta kontrola stosownie do § 2 powołanego artykułu sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
Sąd rozstrzyga przy tym w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm., dalej "p.p.s.a.").
Badając skargę według powyższych kryteriów Sąd uznał, iż skarga zasługuje na uwzględnienie. Zaskarżone postanowienie narusza bowiem prawo w stopniu uzasadniającym jego uchylenie.
Przedmiotem skargi jest postanowienie stwierdzające uchybienie przez Skarżącego terminu do wniesienia przez niego odwołania od decyzji GITD z dnia [...] marca 2013r.
Jak wynika z treści zwrotnego poświadczenia odbioru, decyzja GITD z dnia [...] marca 2013r., została odebrana w dniu [...] kwietnia 2013r. przez J. P. - teścia Skarżącego. Natomiast z oświadczenia J. P. z dnia [...] czerwca 2013 r. (załącznik do pisma Skarżącego do GITD z dnia [...] czerwca 2012 r.) wynika, iż zamieszkuje on pod adresem: [...], a nie pod adresem Skarżącego: S. Nie sposób w tej sytuacji uznać, aby J. P. był dorosłym domownikiem Skarżącego.
Tymczasem w myśl art. 43 K.p.a. "W przypadku nieobecności adresata pismo doręcza się, za pokwitowaniem, dorosłemu domownikowi, sąsiadowi lub dozorcy domu, jeżeli osoby te podjęły się oddania pisma adresatowi. O doręczeniu pisma sąsiadowi lub dozorcy zawiadamia się adresata, umieszczając zawiadomienie w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy to nie jest możliwe, w drzwiach mieszkania."
Ponieważ adresat – Skarżący był w domu nieobecny, listonosz winien był, w braku dorosłego domownika, podjąć działania, o których mowa in fine w powyższym przepisie, tj.: bądź to doręczyć pismo sąsiadowi – pod warunkiem uzyskania na to jego zgody, umieszczając stosowne zawiadomienie w miejscach wskazanych powyższym przepisem, bądź zastosować fikcję prawną doręczenia, o której mowa w art. 44 K.p.a. Natomiast zachowanie polegające na doręczeniu pisma teściowi Skarżącego i traktowanie go jako dorosłego domownika - ze skutkiem doręczenia adresatowi - było błędem, gdyż wynikało z niewłaściwego zastosowania art. 43 K.p.a. Brak właściwego doręczenia decyzji powoduje tym samym konieczność eliminacji z obrotu prawnego postanowienia o uchybieniu terminu do wniesienia odwołania. Konstatacja o naruszeniu przepisów procedury w zakresie doręczania pism w postępowaniu administracyjnym skutkuje bowiem obowiązkiem ponowienia próby właściwego doręczenia decyzji Skarżącemu, otwierając drogę do jej zaskarżenia w przyszłości.
Reasumując - zarzut nieskutecznego doręczenia decyzji okazał się słuszny. Doręczenie takie, aby było skuteczne, musi być dokonane z zachowaniem kilku przesłanek wynikających z treści przepisu, między innymi zaś faktu, iż pismo przyjmują za pokwitowaniem osoby wymienione w przepisie z zachowaniem kolejności w nim przewidzianej, a więc dorosły domownik, dorosły sąsiad, dozorca domu osobiście. Ponadto osoba odbierająca pismo zobowiązuje się do oddania pisma adresatowi. Zgodnie z orzecznictwem status "domowników" adresata pisma mają zamieszkujący z nim w jednym mieszkaniu lub domu jego dorośli krewni i powinowaci. Do takich osób teść Skarżącego – J. P. z pewnością nie należy z uwagi na zamieszkiwanie pod innym adresem.
Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., Sąd orzekł jak sentencji wyroku. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 p.p.s.a.