Uzasadnienie
Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego decyzją z dnia [...] października 2007 r. nr [...] Główny Inspektor Transportu Drogowego, po rozpatrzeniu odwołania, utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] czerwca 2007 r. o nałożeniu na P. W. kary pieniężnej [...] za wykonywanie przewozu drogowego bez uiszczenia wymaganej opłaty za przejazd po drogach krajowych.
Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia organ wskazał art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu Postępowania Administracyjnego oraz art. 42 ust. 1, art. 87 ust. 1, art. 92 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tekst jednolity Dz. U. z 2007 r., Nr 125, poz. 874 ze zm.), zwana dalej ustawą o transporcie drogowym oraz Ip. 4.1 załącznika do powyższej ustawy.
W skardze P. W.wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz zasądzenie kosztów postępowania zarzucił organowi m.in. błędne uznanie, iż wykonywał przewóz drogowy bez uiszczenia wymaganej opłaty, podczas, gdy w rzeczywistości opłatę uiścił w sposób prawidłowy. Podnosił, iż nie można uznać nieposiadania w pojeździe pełnego dowodu uiszczenia opłaty za nieuiszczenie opłaty.
W odpowiedzi na skargę Komendant [...] Policji wniósł o oddalenie skargi.
Naczelny Sąd Administracyjny komunikatem bieżącym Nr 5/08 z dnia 24 stycznia 2008 r. poinformował Sąd, iż postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 7 listopada 2007 r. sygn. akt III SA/Gd 325/07 przedstawiono Trybunałowi Konstytucyjnemu następujące pytanie prawne:
czy przepisy art. 92 ust. 1 w zw. z pkt. 4.1 załącznika do ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tekst jednolity Dz. U. z 2007 r., Nr 125, poz. 874 ze zm.) są zgodne z art. 64 ust. 1 w związku z art. 31 ust. 3 i art. 2 Konstytucji RP w zakresie w jakim zrównują odpowiedzialność osób, które uiściły opłatę za przejazd po drogach krajowych ale nie posiadały karty opłaty drogowej w pojeździe w czasie kontroli, z osobami które należnej opłaty nie uiściły w ogóle.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 125 § 1 pkt. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.),dalej cytowana jako p.p.s.a., sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym.
Przedmiotem pytania skierowanego do Trybunału Konstytucyjnego jest kwestia zgodności z Konstytucją RP przepisu art. 92 ust. 1 w zw. z pkt. 4.1 załącznika do ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym, które stanowiły materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji zatem Sąd uznał, że w niniejszej sprawie zachodzi przesłanka zawieszenia postępowania, o której mowa w art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a.
Zawieszenie bowiem niniejszego postępowania stwarza podstawę do zapobiegnięcia późniejszemu wznowieniu postępowania administracyjnego na podstawie art. 145a) k.p.a. Stwierdzenie zaś w toku niniejszej sprawy naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego obliguje Sąd do uchylenia decyzji na podstawie art. 145 §1 pkt 1 lit b) p.p.s.a.
Podejmując aktualne rozstrzygnięcie Sąd rozważał także, czy zawieszenie postępowania jest uzasadnione również ze względów celowości, sprawiedliwości oraz ekonomiki procesowej.
Oceniając powyższe okoliczności w kontekście konieczności rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki Sąd uznał, iż celowe jest zawieszenie postępowania, gdyż przed tutejszym Sądem toczy się aktualnie kilkanaście postępowań na decyzje wydane na tej samej podstawie materialnoprawnej.
Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, że rozstrzygnięcie niniejszej sprawy zależy od rozstrzygnięcia zagadnienia prawnego przedstawionego Trybunałowi Konstytucyjnemu, a zatem uzasadnione jest zawieszenie postępowania sądowoadministracyjnego na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. do czasu zakończenia postępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym.