Postanowienie WSA w Warszawie z 25 marca 2008 r., VI SA/Wa 2139/07

Sąd

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie

Rozpoznanie

w dniu 25 marca 2008 r. na posiedzeniu niejawnym

Sprawa

sprawy ze skargi W. P. i L. P. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] września 2007 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej postanawia odrzucić skargę W. P.

Skład

Przewodniczący Sędzia WSA Olga Żurawska - Matusiak

Uzasadnienie

W dniu [...] września 2007 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego wydał decyzję o nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej na W. P. i L. P., wspólników spółki cywilnej "W.". Strona postępowania została wskazana przez organ jako H. "W." S.C. W. P., L. P. Decyzję doręczono wyłącznie L. P. W dniu 31 października 2007 r. (data stempla pocztowego) zarówno W. P., jak i L. P. wnieśli – za pośrednictwem organu – skargę na ww. decyzję GITD.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1270, ze zm.) Sąd odrzuca skargę, jeżeli jej wniesienie jest niedopuszczalne.

W niniejszej sprawie zaskarżona decyzja z dnia [...] września 2007 r. została doręczona jedynie skarżącej L. P., brak jest natomiast dowodu doręczenia decyzji skarżącemu W. P. Co prawda na zwrotnym potwierdzeniu odbioru ww. decyzji widnieją wypisane przez pracownika organu nazwiska obojga skarżących, jednak czytelny podpis odbiorcy – L. P. wskazuje, iż tylko jej skutecznie doręczono decyzję z dnia [...] września 2007 r. Również z pisma skarżących z dnia [...] lutego 2008 r. wynika, iż decyzja została przesłana w jednym egzemplarzu.

Stwierdzić należy, iż w stosunku do W. P. decyzja z dnia [...] września 2007 r. nie weszła do obrotu prawnego, gdyż nie została mu prawidłowo doręczona. Wniesienie zatem skargi przez W. P. w dniu [...] października 2007 r. nastąpiło bez uprzedniego wyczerpania przez niego administracyjnego toku instancji, wynikającego z art. 52 § 1 p.p.s.a.

W świetle przedmiotu sprawy nie ulega wątpliwości, iż obowiązek uiszczenia kary pieniężnej wynika z tej samej podstawy faktycznej i prawnej. Zachodzi więc pomiędzy wspólnikami spółki cywilnej W. P. i L. P. stosunek prawny, który można określić jako analogiczny do występującego na gruncie postępowania cywilnego współuczestnictwa materialnego. Odrzucenie skargi w niniejszej sprawie w stosunku do W. P. powoduje, iż postępowanie w dalszym ciągu będzie prowadzone, jednak wyłącznie ze skargi L. P. Natomiast, W. P. będzie brał w nim nadal udział jako uczestnik na prawach strony.

Na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 58 § 3 p.p.s.a. Sąd orzekł jak w sentencji.