Uzasadnienie
Pełnomocnik skarżącego P. M. w dniu 22 marca 2013 r.- w terminie wniósł zażalenie na postanowienie z pkt 3 wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 11 lutego 2013 r. sygn. akt VI SA/Wa 2142/12 dotyczące rozstrzygnięcia o kosztach postępowania przez zasądzenie od Krajowej Rady Notarialnej na rzecz skarżącego jedynie kwoty 100 zł tytułem kosztów postępowania – z pominięciem kwoty 240 zł z tytułu zwrotu kosztów zastępstwa procesowego skarżącego przez radcę prawnego oraz kwoty 17 zł z tytułu opłaty skarbowej od pełnomocnictwa. Wnosił zatem o zmianę pkt 3 wyroku przez ustalenie, że zasądza się od Krajowej Rady Notarialnej na rzecz skarżącego P. M. kwotę 357 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Wojewódzki Sąd Administracyjny rozpoznając zażalenie ustalił i zważył, co następuje
Przepis § 2 art. 195 p.p.s.a. stanowi podstawę do dokonania autokontroli zaskarżonego postanowienia w przedmiocie kosztów postępowania zawartego w pkt 3 wyroku tut. Sądu z dnia 11 lutego 2013 r.
W niniejszej sprawie skarżącego reprezentował profesjonalny pełnomocnik- radca prawny z wyboru, co umknęło na rozprawie Sądowi w niniejszym składzie rozpatrującemu wniosek zawarty w skardze, a dotyczący zwrotu kosztów postępowania wraz z kosztami zastępstwa procesowego, bowiem w pkt 3 w/w wyroku Sąd uwzględnił jedynie koszty wpisu sądowego w wysokości 100 zł.
Oznacza to, że zażalenie jest "oczywiście uzasadnione" i zachodzi konieczność autokontroli pkt 3 wyroku z dnia 11 lutego 2013 r. w zakresie kosztów postępowania, co w myśl art. 195 § 2 p.p.s.a. może zapaść na posiedzeniu niejawnym.
Wobec tego, że w niniejszej sprawie kwestia przyznania skarżącemu zwrotu kosztów wynika z uwzględnienia na rozprawie jego skargi i wyrok nie objął w zakresie kosztów postępowania całości żądania (tj.: wpis, koszty zastępstwa prawnego i opłata skarbowa od pełnomocnictwa), a jedynie wpis, to istnieje potrzeba uzupełnienia wyroku w zakresie zwrotu kosztów zastępstwa procesowego w kwocie 240 zł i kosztów opłaty skarbowej w kwocie 17 zł od pełnomocnictwa.
Co do zasady "wniosek o uzupełnienie wyroku co do zwrotu kosztów Sąd może rozpoznać na posiedzeniu niejawnym w składzie jednego sędziego". (B. Dauter "Komentarz do art. 157 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi stan prawny 2011.03.30 - LEX – pkt 9). Wynika to z art. 157 § 2 p.p.s.a.
Uwzględniając okoliczności faktyczne niniejszej sprawy należy wskazać, że "Uzupełnienie orzeczenia w przedmiocie kosztów następuje w tych wypadkach, w których sąd nie orzekł o kosztach, mimo że strona zażądała we właściwym czasie ich przyznania. Jeżeli natomiast sąd orzekł o nich w jakimś zakresie, np. zasądził koszty postępowania, lecz w mniejszym rozmiarze niż żądała tego strona, przysługuje jej na to postanowienie zażalenie, które nie przysługuje, jeżeli sąd w ogóle nie wypowiedział się w orzeczeniu o kosztach postępowania. Nie można bowiem zaskarżyć orzeczenia, które nie istnieje. Na postanowienie w przedmiocie uzupełnienia wyroku co do zwrotu kosztów przysługuje zażalenie na podstawie art. 227 § 1 p.p.s.a." (vide: komentator j.w.)
W konsekwencji zatem, zastosowanie trybu autokontroli w sytuacji, gdy zażalenie jest "oczywiście uzasadnione" należało wyrazić w postanowieniu uzupełniającym - pkt 3 wyroku z dnia 11 lutego 2013 r. poprzez wpisanie obok kwoty 100 zł "oraz kwotę 257 (dwieście pięćdziesiąt siedem) złotych", bowiem dopiero obie te kwoty stanowią całość kosztów postępowania, jakie należało zwrócić stronie na podstawie art. 200 oraz art. 205 § 2 i 3 p.p.s.a. i w związku z art. 209 p.p.s.a. oraz § 14 ust. 2 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenie przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. z 2003 r., Nr 97, poz. 888 z późn. zm.).
Mając na uwadze powyższe Sąd orzekł, jak w postanowieniu.