Uzasadnienie
Skarżący – D. D., w terminie oraz w prawidłowym trybie złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego, w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym.
Zarządzeniem z 24 sierpnia 2015 r. (k. 13 akt) Sąd wezwał skarżącego do uiszczenia, w terminie 7 dni wpisu od skargi w kwocie 400 zł, pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie to zostało przesłane na adres wskazany przez skarżącego w skardze i uznane za doręczone mu w trybie art. 73 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2012 r., poz. 270), dalej p.p.s.a., z dniem 29 września 2009 r. (k. 15 akt)
Sąd postanowieniem z 28 października 2015 r. (k. 17 akt) odrzucił ww. skargę, bowiem stwierdził, że skarżący nie uiścił wymaganego wpisu. Orzeczenie wraz z uzasadnieniem doręczono skarżącemu w 17 listopada 2015 r. (k. 24)
Pismem z 23 listopada 2015 r. nadanym 24 listopada 2015 r., skarżący wniósł o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu od skargi. W uzasadnieniu wniosku podał, że zaprzecza, aby powyższe wezwanie zostało mu doręczone, a także że pozostawiono zawiadomienie o przesyłce z Sądu w formie awizo. Z powodu niewłaściwego wykonania obowiązków przez firmę doręczycielską nie widział o korespondencji i nie miał informacji o wezwaniu Sądu. Według skarżącego został on bez swojej winy pozbawienia możliwości dokonania opłaty. O wezwaniu skarżący dowiedział się z postanowienia o odrzuceniu skargi. Wraz z wnioskiem skarżący uiścił wpis od skargi w kwocie 400 złotych (k. 27 akt).
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Sąd przystępując do rozpoznania niniejszego wniosku na wstępie obowiązany jest zbadać dopuszczalność oraz terminowość i tryb jego złożenia.
Badając kwestię dopuszczalności na wstępie należy przypomnieć, że termin do uiszczenia wpisu od skargi (w niniejszej sprawie 7 dni) jest terminem ustawowym, nie podlegającym modyfikacji przez Sąd, a jedynie istnieje możliwość jego przywrócenia na zasadach określonych w p.p.s.a.
Jak wynika z akt sprawy zarządzenie Sądu, wzywające do uiszczenia wpisu od skargi zostało przez Sąd uznane za doręczone skarżącemu, w trybie zastępczym, 29 września 2015 r. Zatem skarżący obowiązany był uiścić wpis w siedmiodniowym terminie, którego pierwszym dniem był 26 września 2015 r., a ostatnim 6 października 2015 r. Zgodnie z aktami wpis od skargi nie został uiszczony w powyższym terminie, dlatego też skarga została przez Sąd ostatecznie odrzucona.
Wobec tego Sąd stwierdza, że skarżący uprawniony był wnosić o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu, gdyż terminowi tym uchybił, w konsekwencji wniosek jest dopuszczalny.
Badając terminowość i tryb wniesienia ww. wniosku Sąd ustalił, że został on nadany na adres właściwego Sądu dnia 24 listopada 2015 r., tj. w otwartym terminie 7 dni od otrzymania postanowienia odrzucającego skargę (z.p.o. k. 23 akt), z którego skarżący dowiedział się o uchybieniu ww. terminowi. Sąd przyjął więc, że wniosek ów został złożony w prawidłowym trybie i terminie.
Jak wykazano już wcześniej skarżący ostatecznie uiścił wpis od skargi w prawidłowej wysokości, wobec czego Sąd stwierdza, że skarżący tym samym zadość uczynił wymogowi z art. 87 § 4 p.p.s.a. – tj. równocześnie z wniesieniem wniosku, dokonał czynności o przywrócenie terminu której wnosi.
Sąd przystępując do rozpoznania wniosku na wstępie wyjaśnienia, że z uwagi na pewność obrotu prawnego przywrócenie terminu ma charakter wyjątkowy i nie jest możliwe, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 stycznia 2002r., II SA/Wr 1329/01, niepubl.), czy też niedostateczna staranność w prowadzeniu własnych spraw (postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 lutego 2000r., SA/Sz 1117/99, niepubl.), bądź nieznajomość prawa (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 listopada 1998r. I SA/Łd 153/97, LEX nr 37127). Przywrócenie terminu może mieć miejsce wtedy, gdy uchybienie terminowi nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku.
Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, że niniejszy wniosek o przywrócenie terminu nie zasługuje na uwzględnienie.
Odnosząc się do twierdzenia skarżącego, że nie otrzymał awiza zawiadamiającego o próbie doręczenia wezwania do uiszczenia wpisu wskazać należy, że skarżący w żaden sposób nie uprawdopodobnił, że taka okoliczność miała miejsce. Przywrócenie terminu tylko na podstawie twierdzenia, że nie pozostawiono awiza prowadziłoby do nieuzasadnionego podważenia instytucji domniemania zastępczego. W każdej bowiem sytuacji strona mogłaby obalić domniemanie takiego doręczenia przesyłki poprzez zwykłe oświadczenie, że awizo nie zostało umieszczone w skrzynce pocztowej.
Zdaniem Sądu w rozpoznawanej sprawie skarżący nie wykazał, że mimo dołożenia należytej staranności nie był w stanie dokonać czynności procesowej w terminie.
Przedstawione przez skarżącego okoliczności nie uprawdopodobniają, iż nie ponosi on winy w uchybieniu terminu do uiszczenia wpisu. Argumentacja ta opiera się na oświadczeniu, iż w skrzynce pocztowej nie zostało umieszczone awizo przesyłki Sądu zawierającej wezwanie do uiszczenia wpisu. Z wyjaśnień skarżącego nie wynika natomiast, aby pojął on jakiekolwiek kroki w celu wyjaśnienia tej sytuacji. Możliwe było zwrócenie się do właściwego urzędu pocztowego z prośbą o zajęcie stanowiska w tej sprawie, a następnie przedstawienie dokonanych ustaleń Sądowi wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu. Skarżący nie podjął ww. działań, opierając swój wniosek o przywrócenie terminu wyłącznie na swoim twierdzeniu.
Choć wymóg "uprawdopodobnienia" braku winy w uchybieniu terminu, w rozumieniu art. 87 § 2 p.p.s.a. nie jest tożsamy z wymogiem udowodnienia wszystkich okoliczności faktycznych przemawiających za uwzględnieniem wniosku o przywrócenie terminu, to jednak, w ocenie Sądu, argumentacja skarżącego, jako niepoparta żadnymi działaniami mającymi na celu uprawdopodobnienie przyczyn uchybienia terminu, jest niewystarczająca. Możliwe było bowiem podjęcie działań, które mogły potwierdzić przywołane niego okoliczności. Jest to o tyle istotne albowiem znajdująca się w aktach sprawy przesyłka jest prawidłowo zaadresowana na adres skarżącego. Znajdują się na niej też adnotacje o jej dwukrotnym awizowaniu. Brak jest zatem podstaw do kwestionowania prawidłowości czynności pracowników poczty podejmowanych w związku z próbą doręczenia tej przesyłki.
Z powyższych względów, Sąd na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a. orzekł jak na wstępie.