Uzasadnienie
Ostateczną decyzją Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] listopada 2005 r. nr [...] utrzymano w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] maja 2005 r., nakładającą na skarżącego G. Spółka jawna w L. karę pieniężną w kwocie 2000 zł z tytułu zainstalowania w pojeździe przyrządu kontrolnego nie odpowiadającego przepisom w zakresie rejestracji.
Jako podstawę prawną do nałożenia kary pieniężnej powołano art. 92 ust. 1 pkt 6 oraz lp. 1.11.7 pkt 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2004 r. Nr 204, poz. 2088 ze zm.), a także art. 3, rozdziału III i rozdział VI załącznika do rozporządzenia Rady (EWG) Nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz. Urz. WE L370 z 31 grudnia 1985 r.).
Podstawę faktyczną do nałożenia kary pieniężnej stanowiły ustalenia protokołu z kontroli drogowej z dnia [...]kwietnia 2005 r. Stwierdzono wyposażenie pojazdu w tachograf marki [...] typ [...]nr [...]. W tachografie umieszczono cechę roczną z 2004 r. i cechę Obwodowego Urzędu Miar w L. W urządzeniu zamieszczono tabliczkę pomiarową z dnia [...] marca 2005 r. potwierdzającą sprawdzenie urządzenia rejestrującego przez A. M. Korporacja "A" w L. Według organu kontrolującego sprawdzenie tachografu dokonał podmiot nieuprawniony. Tym samym doszło do naruszenia odpowiednich przepisów powołanego rozporządzenia w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym, które wymagają, aby zainstalowanie, naprawa lub legalizacja urządzenia rejestrowego została dokonana przez uprawniony podmiot.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, rozpoznając skargę na powyższą decyzję, w której skarżący zarzucił m.in. błędne stanowisko organów w kwestii uprawnień A. M. do sprawdzania urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym, zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słusznościowych.
Ponadto na podstawie przepisu art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej ppsa) Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Kontrolując zaskarżoną decyzję pod kątem powyższych kryteriów skarga zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja narusza przepisy postępowania administracyjnego, a w szczególności art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a., w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ppsa).
W aktach sprawy administracyjnej znajduje się pismo A. M. z dnia [...] maja 2005 r., polemizujące z zarzutem organów kontroli drogowej jakoby nie był on uprawnionym podmiotem do wykonywania czynności sprawdzających prawidłowość działania tachografów samochodowych. Do akt dołączono również decyzję Prezesa Głównego Urzędu Miar z dnia [...]lipca 2004 r. nr [...], upoważniającą A. M "A" do wykonywania napraw lub instalacji przyrządów kontrolnych – tachografów samochodowych, zachowującą moc do dnia [...] czerwca 2005 r. Decyzja ta stwierdza również spełnienie przez przedsiębiorcę wymagań określonych w rozporządzeniu Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 13 stycznia 2004 r. w sprawie przyrządów pomiarowych, które są naprawiane lub instalowane wyłącznie przez upoważnionych przedsiębiorców, oraz stawianych tym przedsiębiorcom wymagań (Dz. U. Nr 11, poz. 99). Niemniej w aktach sprawy administracyjnej znajduje się także pismo Głównego Urzędu Miar z dnia [...] maja 2005 r. nr [...], w świetle którego Korporacja "A" nie posiada zezwolenia Prezesa Głównego Urzędu Miar na wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie sprawdzania urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym – tachografów samochodowych ani też nie posiadała upoważnienia Prezesa Głównego Urzędu Miar do legalizacji ponownej tachografów samochodowych.
Ponadto załączono późniejsze zezwolenie Prezesa Głównego Urzędu Miar z dnia [...] maja 2005 r. nr [...]na wykonywanie przez A. M. "A" działalności gospodarczej w zakresie instalacji, napraw oraz sprawdzania urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym – tachografów samochodowych, wydane na podstawie art. 16c ustawy z dnia 11 maja 2001 r. – Prawo o miarach.
Powołane w cytowanej decyzji Prezesa Głównego Urzędu Miar z dnia [...] lipca 2004 r. nr [...] rozporządzenie Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 13 stycznia 2004 r. w sprawie przyrządów pomiarowych, które są naprawiane lub instalowane wyłącznie przez upoważnionych przedsiębiorców, oraz stawianych tym przedsiębiorcom wymagań, utraciło moc obowiązującą z dniem 6 lipca 2004 r. Z tym dniem weszła bowiem w życie ustawa z dnia 27 maja 2004 r. o zmianie ustawy – Prawo o miarach (Dz. U. Nr 141, poz. 1493). Ustawa ta w art. 1 pkt 8 nadała nową treść art. 9, bez wskazania dotychczasowego przepisu art. 9 pkt 8, gdyż ta materia stanowi przedmiot regulacji zawartej w art. 16c ustawy Prawo o miarach.
Ponadto, co wymaga podkreślenia, w odniesieniu do cytowanego rozporządzenia z dnia 13 stycznia 2004 r. nie ma zastosowania przepis art. 5 powołanej ustawy z dnia 27 maja 2004 r., w myśl którego dotychczasowe przepisy wykonawcze wydane na podstawie art. 5 ust 2, art. 8 ust. 2, art. 9 i art. 14 ustawy wymienionej w art. 1 zachowują moc do czasu wydania nowych przepisów wykonawczych na podstawie art. 5 ust. 2, art. 8 ust. 6, art. 9, art. 9a i art. 14 ustawy wymienionej w art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, nie dłużej jednak niż przez okres 30 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy. Istotne jest tutaj bowiem, że w nowym brzmieniu art. 9 ustawy Prawo o miarach brak jest dotychczasowego przepisu pkt 8. W myśl art. 5
Dodać należy, że zgodnie z art. 5 powołanej ustawy z dnia 27 maja 2004 r. wydanie przepisów wykonawczych dotyczących kwestii uprawnień dla wykonywania działalności gospodarczej w zakresie instalacji lub napraw oraz sprawdzania pod względem zgodności z wymaganiami okresowo, przed i po zainstalowaniu oraz po naprawie określonych rodzajów przyrządów pomiarowych, jeżeli to wynika z wiążących Rzeczpospolitą Polską umów międzynarodowych, wymaga uzyskania zezwolenia na wykonywanie tej działalności. Stanowi to materię art. 16d pkt 5 ustawy Prawo o miarach, a więc innego przepisu spośród wskazanych w art. 5 powołanej ustawy z dnia 27 maja 2004 r. Obecnie decyzje w omawianej problematyce wydawane są przez Prezesa Głównego Urzędu Miar na podstawie art. 16c ustawy Prawo o miarach.
Reasumując, omawiana decyzja Prezesa Głównego Urzędu Miar z dnia [...] lipca 2004 r., upoważniająca A. M. do dnia [...] czerwca 2005 r. do wykonywania po dniu [...] lipca 2004 r. napraw lub instalacji przyrządów kontrolnych (tachografów samochodowych), przynajmniej w odniesieniu do warunków wynikających ze wskazanego tam rozporządzenia Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 13 stycznia 2004 r., nie miała już podstaw prawnych, a to w związku z wejściem w życie od dnia 6 lipca 2004 r. cytowanej ustawy z dnia 27 maja 2004 r. zmieniającej ustawę – Prawo o miarach, która unormowała nowy w tej mierze stan prawny.
Rozpoznające sprawę w postępowaniu administracyjnym organy administracji publicznej nie wyjaśniły, z naruszeniem art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a., jakie znaczenie prawne w niniejszej sprawie posiada, będąca w obrocie prawnym do dnia [...] czerwca 2005 r., decyzja Prezesa Głównego Urzędu Miar z dnia [...] lipca 2004 r. nr [...], upoważniająca A. M. "A" do wykonywania napraw lub instalacji przyrządów kontrolnych – tachografów samochodowych, na którą to Decyzję powoływał się skarżący.
Ponadto funkcjonowanie omawianej decyzji w obrocie prawnym po dniu jej wydania wywołało negatywne reperkusje, godzące w szczególności w interesy przedsiębiorców samochodowych korzystających z usług A. M., działających w zaufaniu co do legalności uprawnień posiadanych przez wspomnianego przedsiębiorcę, posługującego się decyzją uprawnionego organu administracji publicznej, jakim jest Prezes Głównego Urzędu Miar w kwestii uprawnień kontrolnych w zakresie urządzeń pomiarowych. Z tego względu prowadzące postępowanie administracyjne w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej na skarżącego organy administracji powinny rozważyć, czego nie uczyniły, czy nałożenie takiej kary jest do pogodzenia z ogólną zasadą zaufania obywateli do organów administracji publicznej, o której mowa w art. 8 k.p.a.
Powyższe mankamenty postępowania mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co uzasadnia uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji z dnia [...] maja 2005 r., stosownie do przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ppsa.