Uzasadnienie
"(...)" z siedzibą w "(...)" (dalej "skarżąca", "fundacja", "strona"), pismem z 3 października 2019 r. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na postanowienie Komisji Nadzoru Finansowego z "(...)"sierpnia 2019 r., nr "(...)", w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie cofnięcia zezwolenia na zarządzanie sekurytyzowanymi wierzytelnościami funduszu sekurytyzacyjnego. Skarga została podpisana przez Prezesa Zarządu – W.B..
W związku z ujawnieniem braku formalnego skargi, zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału VI z 25 października 2019 r. wezwano skarżącą do uzupełnienia braku formalnego skargi, w terminie 7 dni pod rygorem jej odrzucenia, poprzez złożenie oryginału lub poświadczonej za zgodność z oryginałem kopii odpisu z Krajowego Rejestru Sądowego (ewentualnie pobranego w oparciu o art. 4 ust. 4aa ustawy o Krajowym Rejestrze Sądowym Dz. U. z 2019 r., poz. 1500 wydruku komputerowego) celem wykazania sposobu reprezentacji strony, obejmującego swym zakresem dzień sporządzenia skargi.
Powyższe wezwanie zostało skutecznie doręczone skarżącej w dniu 14 listopada 2019 r. (co wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru - k. 10).
W odpowiedzi na wezwanie Sądu, skarżąca pismem z 18 listopada 2019 r. w załączeniu przysłała wydruk informacji (pobranej w trybie art. 4 ust. 4aa ustawy o Krajowym Rejestrze Sądowym) odpowiadającej odpisowi aktualnemu z rejestru stowarzyszeń, innych organizacji społecznych i zawodowych, fundacji oraz samodzielnych publicznych zakładów opieki zdrowotnej według stanu na dzień 18 listopada 2019 r., uwzględniający ostatnią zmianę w tym rejestrze - dokonaną 16 października 2019 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Badanie merytorycznej zasadności skargi każdorazowo poprzedza ustalenie, czy skarga została wniesiona z zachowaniem wszelkich wymogów formalnych przewidzianych przez przepisy ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 2325, dalej "p.p.s.a.").
Zgodnie z treścią art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi.
Wymogi formalne skargi określa przepis art. 57 oraz art. 46 p.p.s.a. Zgodnie bowiem z art. 57 § 1 ab initio p.p.s.a. skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym, warunki te zaś określa art. 46 tej ustawy. W myśl art. 46 § 1 pkt 4 p.p.s.a. każde pismo strony powinno zawierać podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika. Ustawodawca w ramach tej regulacji, ustanawia dla stron wnoszących pisma w postępowaniu sądowoadministracyjnym wymóg podpisania skargi przez jeden z uprawnionych podmiotów, to jest stronę albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika. Stosownie do art. 28 § 1 p.p.s.a., osoby prawne dokonują czynności w postępowaniu przez organy lub osoby uprawnione do działania w ich imieniu.
Stosownie do postanowień art. 29 p.p.s.a. przedstawiciel ustawowy lub organ albo osoby, o których mowa w art. 28, mają obowiązek wykazać swoje umocowanie dokumentem przy pierwszej czynności w postępowaniu.
W przypadku stwierdzenia przez sąd, że skarga nie spełnia warunków formalnych, stosownie do postanowień art. 49 § 1 p.p.s.a., przewodniczący jest uprawniony do wezwania strony do jej uzupełnienia lub poprawienia, pod rygorem określonych skutków prawnych – w przypadku wniesienia skargi - pod rygorem jej odrzucenia. Jedynie spełnienie wszystkich wymogów formalnych stawianych przez ustawodawcę skardze, gwarantuje skuteczność tego środka zaskarżenia, albowiem tylko prawidłowa pod względem formy i treści skarga może stać się przedmiotem merytorycznych rozważań sądu. W przypadku, gdy skarżącym jest osoba prawna (tak jak w rozpatrywanej sprawie) skarga musi być podpisana przez osoby pełniące funkcje organów zgodnie z przepisami regulującymi sposób reprezentacji lub przez inne osoby upoważnione do reprezentowania takich osób. W art. 29 p.p.s.a. ustawodawca wskazał przy tym jednoznacznie, że organ albo inna osoba upoważniona do reprezentacji ma obowiązek wykazać przy pierwszej czynności swoje umocowanie stosownym dokumentem.
Wskazanie organów właściwych do działania za konkretne podmioty musi opierać się na przepisach regulujących ich strukturę organizacyjną i sposób prowadzenia działalności. Wykazanie umocowania wymaga zatem stosownego dokumentu (np. odpisu Krajowego Rejestru Sądowego, uchwały). Zatem aby podpisujący skargę w niniejszej sprawie Prezes Zarządu –W. B. mógł skutecznie wnieść skargę, musi wykazać, za pomocą dokumentu, iż jest osobą uprawnioną do reprezentacji fundacji.
Skarżącą w niniejszej sprawie jest "(...)"" z siedzibą w "(...)". Zgodnie z art. 49 ust. 1 ustawy z 20 sierpnia 1997 r. o Krajowym Rejestrze Sądowym (tj. Dz.U. z 2019 r. poz. 1500) stowarzyszenia, inne organizacje społeczne i zawodowe, fundacje oraz samodzielne publiczne zakłady opieki zdrowotnej podlegają obowiązkowi wpisu do rejestru stowarzyszeń, innych organizacji społecznych i zawodowych, fundacji oraz samodzielnych publicznych zakładów opieki zdrowotnej. W związku z tym, że do skargi nie został dołączony odpis z KRS skarżącej, z którego wynikałby sposób oraz osoby umocowane do działania w jej imieniu, zgodnie z art. 49 § 1 p.p.s.a. Sąd wezwał stronę do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez nadesłanie ww. dokumentu obejmującego swym zakresem dzień sporządzenia skargi.
W odpowiedzi - z zachowaniem terminu - skarżąca złożyła aktualny na dzień 18 listopada 2019 r. odpis z KRS-u fundacji, uwzględniający ostatnią zmianę w tym rejestrze dokonaną 16 października 2019 r.
W ocenie Sądu, przedłożony odpis z rejestru stowarzyszeń, innych organizacji społecznych i zawodowych, fundacji (...) nie stanowi wykonania wezwania. Nadesłany dokument nie wskazuje bowiem na osobę uprawnioną do reprezentacji skarżącej fundacji według stanu na dzień sporządzenia skargi - 3 października 2019 r., gdyż pomiędzy datą wniesienia skargi, a datą widniejącą na złożonym do Sądu odpisie z KRS- u skarżącej – 18 listopada 2019 r., doszło zmiany wpisów w rejestrze, zatem Sąd nie mógł ocenić, czy osoba podpisana pod skargą była do tego umocowana, albowiem nie jest wiadomym, czego dotyczyła dokonana 16 października 2019 r. zmiana w rejestrze.
W konsekwencji, Sąd rozpoznający przedmiotową sprawę nie ma żadnej wiedzy od kiedy W. B. pełni rolę Prezesa Zarządu fundacji, i czy w związku z tym w dacie sporządzenia skargi (tj. 3 października 2019 r.) był osobą uprawnioną do reprezentacji fundacji.
Mając powyższe na uwadze, stosownie do brzmienia art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zobligowany był do odrzucenia skargi – o czym orzeczono w sentencji postanowienia.