Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z [...] lipca 2015 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] (dalej SKO) stwierdziło uchybienie terminu do wniesienia przez J. C. (dalej skarżący) odwołania od decyzji Prezydenta W. z [...] października 2014 r., którą nałożono na niego i na T. Sp. z o.o. z siedzibą w [...] (dalej skarżąca) karę pieniężną za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi.
Jak wynika z akt sprawy na skarżących J. C. i T. Sp. z o.o. z siedzibą w [...] Prezydent W. decyzją z [...] października 2014 r. nałożył karę pieniężną w kwocie 10.522 złotych za zajęcie bez zezwolenia zarządcy drogi pasa drogowego ul. [...] za 948 dni zajęcia.
Decyzję tą zgodnie ze znajdującym się w aktach sprawy zwrotnym potwierdzeniem odbioru pełnomocnik skarżącej otrzymał [...] października 2014 r. wraz pouczeniem, że przysługuje od niej odwołanie do SKO w terminie 14 dni od jej otrzymania za pośrednictwem Burmistrza Dzielnicy [...].
W przypadku skarżącego J. C. odpis decyzji został wysłany na adres zamieszkania i zwrotka wróciła z adnotacją awizo dokonanego po raz drugi w dniu 3 listopada 2014 r.
Od powyższej decyzji skarżący J. C. i T. Sp. z o.o. z siedzibą w [...] złożyli odwołania. Skarżąca uczyniła to z uchybieniem terminu, którego organ na jej wniosek nie przywrócił (sygn. akt VI SA/Wa 1835/15). Skarżący wniósł natomiast dwa odwołania, pierwsze 6 listopada 2014 r. – nadając je na poczcie, zaś drugie odwołanie złożył osobiście 17 listopada 2014 r. Wszystkie odwołania wniesiono za pośrednictwem Burmistrza [...].
SKO w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia wskazało, że zgodnie z art. 40 § 2 k.p.a., jeżeli strona ustanowiła pełnomocnika, pisma doręcza się pełnomocnikowi. Jeżeli ustanowiono kilku pełnomocników, pisma doręcza się tylko jednemu pełnomocnikowi, przy czym strona może wskazać, któremu z nich należy dokonać doręczenia.
Mając to na uwadze organ przypomniał, że w aktach niniejszej sprawy znajduje się pełnomocnictwo z [...] lipca 2011 r. udzielone przez M. T. oraz J. C., działających w imieniu własnym i na rzecz skarżącej: r.pr. K. C., r.pr. E. W. oraz r.pr. D. T., do reprezentowania ich oraz skarżącej Spółki we wszystkich sprawach dotyczących lokalu mieszkalnego położonego przy ul. [...] oraz nieruchomości położonej przy ul. [...], w szczególności sposobu korzystania z nieruchomości. W piśmie z [...] kwietnia 2012 r. pełnomocnik - r. pr. E. W., stwierdziła, że ww. pełnomocnictwo odnosi się również do kwestii zajęcia pasa drogowego ww. ulicy. Nadto organ wskazał, że ów pełnomocnik nie został przez J. C. odwołany na żadnym etapie postępowania.
SKO powołując się na art. 129 § 2 k.p.a. i wynikający z niego 14-dniowy ustawowy termin przewidziany na złożenie odwołania ustaliło, że w sprawie doszło do jego uchybienia. Decyzja Prezydenta została bowiem doręczona pełnomocnikowi 22 października 2014 r., zatem termin do złożenia od niej odwołania upłynął dnia 5 listopada 2014 r., a odwołanie skarżący nadał na adres Burmistrza 6 listopada 2014 r., przy czym nie wniesiono o przywrócenie tego terminu.
Skarżąca T. Sp. z o.o. z siedzibą w [...] reprezentowana przez r. pr. E. W. z zachowaniem terminu złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę, w której wnosząc o uchylenie postanowienia SKO stwierdzającego uchybienie terminu do złożenia odwołania zarzuciła naruszenie:
- 1. art. 134 k.p.a. poprzez przyjęcie, że J. C. uchybił terminowi do wniesienia odwołania od decyzji Prezydenta;
- 2. art. 9, art. 32 i art. 33 k.p.a. poprzez ustalenie, że J. C. ustanowił w tej sprawie pełnomocnika w osobie r. pr. E. W. W uzasadnieniu skargi pełnomocnik podniósł, że w postępowaniu dotyczącym nałożenia kary za zajęcie pasa drogowego nie zgłaszał się jako pełnomocnik skarżącego J. C., ale jako pełnomocnik skarżącej. Podniósł, że w każdym piśmie wskazywał, że działa w imieniu skarżącej Spółki, a nie skarżącego J. C. Zdaniem skarżącej jest to tym bardziej niezrozumiałe, skoro w decyzji SKO z [...] grudnia 2012 r. organ sam przyznał, że reprezentuje wyłącznie skarżącą, a nie skarżącego.
Drugą skargę na powyższe postanowienie złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie J. C. osobiście, której wnosząc o uchylenie postanowienia SKO stwierdzającego uchybienie terminu do złożenia odwołania zarzucił naruszenie art. 33 k.p.a. i art. 134 k.p.a. poprzez przyjęcie, że:
- 1. uchybił terminowi do wniesienia odwołania od decyzji Prezydenta;
- 2. termin do wniesienia ww. odwołania upłynął 5 listopada 2014 r.;
- 3. ustanowił w tej sprawie pełnomocnika w osobie r. pr. E. W. W uzasadnieniu skargi oświadczył, że nigdy nie udzielił r. pr. E. W. pełnomocnictwa do zastępowania jego osoby w sprawie zajęcia pasa drogowego, ale w innej sprawie – sąsiedzkiej dotyczącej lokalu mieszkalnego położonego przy ul. [...] oraz nieruchomości położonej przy ul. [...], w szczególności w zakresie sposobu korzystania z nieruchomości. Wskazał, że ów pełnomocnik reprezentował w tej sprawie – zajęcia pasa drogowego, wyłącznie Spółkę T., co w każdym piśmie wnoszonym w jego imieniu podkreślał na wstępie. Zdaniem skarżącego w tej sprawie w sposób nieuprawniony przyjęto zatem, że wspomniany pełnomocnik - radca prawny był również jego pełnomocnikiem. Zauważył, że w decyzji SKO z [...] grudnia 2012 r. organ sam przyznał, że ów pełnomocnik reprezentuje wyłącznie Spółkę T. Odnośnie sposobu oraz daty doręczenia decyzji dotyczącej nałożenia kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego skarżący podniósł, że decyzja ta została wysłana na jego adres, ale jej nie odebrał, zatem należało uznać, że została doręczona mu w trybie zastępczym (art. 44 k.p.a.). Wyjaśnił, że dla pewności dnia 17 listopada 2014 r. ponownie wniósł odwołanie od tej decyzji, i w jego ocenie miało to miejsce przez upływem czternastodniowego terminu przewidzianego w art. 129 § 2 k.p.a.
SKO w odpowiedzi na skargi wniosło o ich oddalenie jako nieuzasadnionych i podtrzymało swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie.
Na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnych w Warszawie w dniu 16 maja 2016 r. Sąd postanowił w oparciu o art. 111 § 1 p.p.s.a o połączeniu sprawy niniejszej o sygn. akt VI SA/Wa 2172/15 ze sprawą sygn. akt VI SA/Wa 2173/15 wszczętą na skutek skargi T. Sp. z o.o. z siedzibą w [...].
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Sąd administracyjny kontroluje zaskarżoną decyzję lub postanowienie wyłącznie pod kątem zgodności z przepisami prawa materialnego i procesowego, przy czym stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi.
Skargi należało uwzględnić, gdyż zaskarżone postanowienie narusza przepisy prawa w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy.
W pierwszej kolejności korekty wymagają ustalenia SKO co do tego czy skarżący J. C. w ogóle ustanowił pełnomocnika w sprawie wszczętej przez organ - Prezydenta w dniu 6 marca 2012 r. o zajęcie pasa drogowego przy ul. [...] w [...] (tzw. [...] - działka nr ew. [...]).
Sąd zauważa, że jak wynika z akt administracyjnych przedstawionych Sądowi wraz z ze skargą T. Sp. z o.o. z siedzibą w [...] na postanowienie SKO z [...] czerwca 2015 r. (sygn. akt VI SA/Wa 1835/15), przed wszczęciem postępowania administracyjnego w sprawie zajęcia pasa drogowego przed Prezydentem W. toczyło się inne postępowanie dotyczące działki nr [...] położonej przy ul. [...] w [...] obejmujące m.in. znajdujący się tam lokal mieszkalny. Pełnomocnictwo, na które powołuje się organ zostało natomiast udzielone w dniu [...] lipca 2011 r. i siłą rzeczy nie mogło dotyczyć postępowania o zajęcie pasa drogowego, które w tym czasie w ogóle nie było wszczęte.
W konsekwencji już ten sam fakt czyni wątpliwym ustalenie organu, że skarżący J. C. jako osoba fizyczna ustanowił pełnomocnika dla reprezentowania go w sprawie zajęcia pasa drogowego. Postępowanie to dotyczyło działki o innym numerze ewidencyjnym (nr [...]), położonej przy ul [...] niż nieruchomość przy ul Śmiałej wymieniona w owym dokumencie pełnomocnictwa, na które organ się powołuje w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Z akt administracyjnych wynika, że nieruchomość przy ul [...] ma nr ewidencyjny [...].
Idąc dalej tym tokiem rozumowania Sąd nie podzielił stanowiska organu, że w piśmie z [...] kwietnia 2012 r. pełnomocnik - r. pr. E. W., stwierdziła, że ww. pełnomocnictwo z [...] lipca 2011 r. udzielone przez skarżącego J. C. odnosi się również do kwestii zajęcia pasa drogowego. Zdaniem Sądu pismo to może potwierdzać jedynie fakt, że r.pr. E. W. jest pełnomocnikiem spółki T. w sprawie administracyjnej zajęcia pasa drogowego, natomiast wbrew ustaleniom organu pismo to nie może być dowodem, że r. pr. E. W. została w sprawie zajęcia pasa drogowego pełnomocnikiem skarżącego J. C. Ponadto, z akt administracyjnych wynika, że dalsza korespondencja kierowana przez organ I instancji do stron postępowania w sprawie zajęcia pasa drogowego ul. [...] była każdorazowo adresowana i doręczana skarżącemu J. C. na jego adres zamieszkania.
Powyższe okoliczności świadczą o niekonsekwencji organu I instancji - Prezydenta W. dotyczącej trybu doręczania korespondencji stronom postępowania w sprawie zajęcia pasa drogowego, która to postępowanie toczy się niezależnie od sprawy dotyczącej działki nr [...] i lokalu przy ul. [...]. W ocenie Sądu takie nieprawidłowe działanie organu nie może w żaden sposób obciążać skarżącego.
Reasumując powyższe rozważania Sąd podzielił zarzuty skarżącego, że doszło do naruszenia art. 33 k.p.a. i art. 134 k.p.a. poprzez przyjęcie, że uchybił on terminowi do wniesienia odwołania od decyzji Prezydenta oraz, że termin do wniesienia ww. odwołania przez skarżącego upłynął 5 listopada 2014 r. Brak jest też uzasadnionych podstaw do uznania, że skarżący w postępowaniu o zajęcie pasa drogowego ustanowił w tej sprawie pełnomocnika w osobie r. pr. E. W. Sąd podzielił także stanowisko strony skarżącej odnośnie nieprawidłowego ustalenia daty doręczenia skarżącemu decyzji dotyczącej nałożenia kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego. Z akt sprawy wynika, że decyzja ta została wysłana na adres skarżącego i dwukrotnie awizowana - drugie awizo zostało dokonane 3 listopada 2014 r. W tej sytuacji organ powinien ustalić kiedy ta decyzja została doręczona skarżącemu J. C. w trybie zastępczym (art. 44 k.p.a.). W tym stanie rzeczy także zarzuty skargi T. Sp. z o.o. z siedzibą w [...] należało uznać za zasadne i wniesione na korzyść skarżącego.
Ponownie rozpoznając sprawę organ dokona ponownej oceny trybu i daty doręczenia J. C. decyzji z [...] października 2014 r. o nałożeniu kary za zajęcie pasa drogowego. Organ będzie miał na względzie fakt, że w aktach sprawy administracyjnej dotyczącej postępowania wszczętego w dniu 6 marca 2012 r. w sprawie zajęcia pasa drogowego ul [...] brak jest dowodu, że skarżący udzielił Pani r.pr. E. W. pełnomocnictwa do reprezentowania go jako osoby fizycznej w tym postępowaniu.
Z tych wszystkich względów Sąd, na podstawie przepisów art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) orzekł, jak w sentencji wyroku.
O kosztach postępowania Sąd rozstrzygnął w oparciu o przepis art. 200 p.p.s.a.