Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawiez 20 kwietnia 2007 r., sygn. akt VI SA/Wa 2182/06

Uzasadnienie

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] września 2006 r., nr [...], Główny Inspektor Transportu Drogowego, po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez skarżących M. P. i R. M. K., prowadzących działalność gospodarczą jako wspólnicy spółki cywilnej Przedsiębiorstwo Transportowe "P." s.c. z siedzibą w Z. od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego w K. z dnia [...] lutego 2006 r., nr [...] o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 6.150,- złotych – utrzymał w mocy w/w decyzję organu I instancji.

Z akt sprawy wynika, iż w dniu [...] lipca 2004 r. w G., na drodze krajowej nr [...] – ul. P., w trakcie kontroli drogowej należącego do strony skarżącej zespołu pojazdów, składającego się z ciągnika marki [...] nr rej. [...] i naczepy nr rej. [...], kierowanego przez p. J. P. ustalono następujące naruszenia:

1. - wykonywanie przewozu drogowego luzem towarów niedopuszczonych do przewozu luzem,
2. - wykonywanie przewozu drogowego towarów niebezpiecznych bez wymaganego dokumentu przewozowego,
3. - wykonywanie przewozu drogowego towarów niebezpiecznych bez posiadania w pojeździe wymaganych instrukcji pisemnych dla kierowcy,
4. - wykonywanie przewozu drogowego towarów niebezpiecznych pojazdem lub zespołem pojazdów nieoznakowanych w prawidłowy sposób tablicami barwy pomarańczowej.

W ramach przeprowadzonej kontroli inspektorzy Wojewódzkiej Inspekcji Transportu Drogowego zebrali stosowne dokumenty oraz sporządzili dokumentację fotograficzną kontrolowanego zespołu pojazdów.

Protokół kontroli został podpisany przez kierowcę bez uwag (vide: protokół kontroli nr [...] z dnia [...] lipca 2007 r. – w aktach administracyjnych sprawy).

W wyniku rozpatrzenia sprawy [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego w K. – powołując się na ustalenia dokonane w toku kontroli drogowej z dnia [...] lipca 2004 r. - wydał w dniu [...] września 2004 r. decyzję nr [...], na podstawie której nałożył na skarżących przedsiębiorców M. P. i R. M. K., prowadzących działalność jako wspólnicy spółki cywilnej Przedsiębiorstwo Transportowe "P." s.c. z siedzibą w Z. - karę pieniężną w łącznej wysokości 15.050,- złotych, ograniczającej jej wysokość do kwoty 15.000,- złotych, w tym:

1. - za naruszenie polegające na przewozie drogowym odpadów niebezpiecznych bez wymaganego zezwolenia (art. 28 ust. 1, art. 31 ust. 1 i 3, art. 32 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach – Dz.U. Nr 62, poz. 628 ze zm.) - karę w kwocie 6000,- zł na podstawie art. 92 ust. 1 oraz ust. 4 ustawy o transporcie drogowym oraz lp. 1.7.6 załącznika do cyt. ustawy;
2. - za naruszenie polegające na wykonywaniu przewozu drogowego luzem towarów niedopuszczonych do przewozu luzem (pkt 1.2.1, 7.3.1, 3.2.1 tabeli A kolumna (17) umowy europejskiej dotyczącej międzynarodowego przewozu drogowego towarów niebezpiecznych (ADR), sporządzonej w Genewie dnia 30 września 1957 r. – Dz.U. z 2002 r. Nr 194, poz. 1629, ze zm. oraz art. 3 ustawy z dnia 28 października 2002 r. o przewozie drogowym towarów niebezpiecznych – Dz.U. Nr 199, poz. 1671) - karę w kwocie 6000,- zł na podstawie art. 92 ust. 1 oraz ust. 4 ustawy o transporcie drogowym oraz lp. 1.6.3.2 załącznika do cyt. ustawy;
3. - za naruszenie polegające na wykonywaniu przewozu drogowego towarów niebezpiecznych bez wymaganego dokumentu przewozowego (pkt 8.1.2.1(a), 5.4.0, 5.4.1 umowy europejskiej dotyczącej międzynarodowego przewozu drogowego towarów niebezpiecznych (ADR), sporządzonej w Genewie dnia 30 września 1957 r. oraz art. 3 i art. 28 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 28 października 2002 r. o przewozie drogowym towarów niebezpiecznych - z tego tytułu nałożono karę w kwocie 2000,- zł na podstawie art. 92 ust. 1 oraz ust. 4 ustawy o transporcie drogowym oraz lp. 1.6.1.1 załącznika do cyt. ustawy;
4. - za naruszenie polegające na wykonywaniu przewozu drogowego towarów niebezpiecznych bez posiadania w pojeździe wymaganych instrukcji pisemnych dla kierowcy (pkt 8.1.2.1(b), 5.4.3 umowy europejskiej dotyczącej międzynarodowego przewozu drogowego towarów niebezpiecznych (ADR), sporządzonej w Genewie dnia 30 września 1957 r. oraz art. 28 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 28 października 2002 r. o przewozie drogowym towarów niebezpiecznych - karę w kwocie 2000,- zł na podstawie art. 92 ust. 1 oraz ust. 4 ustawy o transporcie drogowym oraz lp. 1.6.1.6 załącznika do powyższej ustawy;
5. - za naruszenie polegające na wykonywaniu przewozu drogowego towarów niebezpiecznych pojazdem lub zespołem pojazdów nieoznakowanych w prawidłowy sposób tablicami barwy pomarańczowej (art. 3 ustawy z dnia 28 października 2002 r. o przewozie drogowym towarów niebezpiecznych oraz pkt 5.3.2.1.1, 5.3.2.1.4, 5.3.2.2.1, 5.3.2.1.3, 5.3.2.1.3, 5.3.2.1.6, 5.3.2.1.7,3.2.1, tab. A, kol. (20) umowy europejskiej dotyczącej międzynarodowego przewozu drogowego towarów niebezpiecznych (ADR), sporządzonej w Genewie dnia 30 września 1957 r.).- karę w kwocie 700,- zł na podstawie art. 92 ust. 1 oraz ust. 4 ustawy o transporcie drogowym oraz lp. 1.6.2.3 załącznika do powyższej ustawy;
6. - za naruszenie polegające na wykonywaniu przewozu drogowego towarów niebezpiecznych bez stosowania nalepek ostrzegawczych – za każdą nalepkę ostrzegawczą (pkt 5.3.1.2, 3.2.1 tab. A kol. (5) (6) umowy europejskiej dotyczącej międzynarodowego przewozu drogowego towarów niebezpiecznych (ADR), sporządzonej w Genewie dnia 30 września 1957 r. oraz art. 3 i art. 8 ustawy z dnia 28 października 2002 r. o przewozie drogowym towarów niebezpiecznych.- karę w kwocie 150,00 zł na podstawie art. 92 ust. 1 oraz ust. 4 ustawy o transporcie drogowym oraz lp. 1.6.4.5 załącznika do cyt. ustawy.

W dniu [...] września 2004 r. strona skarżąca, reprezentowana przez adwokata, wniosła odwołanie od w/w decyzji organu I instancji. Wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji albo o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji strona skarżąca zarzuciła naruszenie:

1. - prawa materialnego, a w szczególności przepisu pkt 168 umowy europejskiej dotyczącej międzynarodowego przewozu drogowego towarów niebezpiecznych (ADR) – poprzez błędną wykładnię i przyjęcie, że przepis ten nie znajduje zastosowania wobec odwołujących się, oraz
2. - art. 92 ust. 1 i ust. 4 ustawy o transporcie drogowym – poprzez przyjęcie, iż odwołujący się dopuścili się naruszenia obowiązków i warunków wynikających z przepisów szczególnych, co w konsekwencji doprowadziło do obciążenia ich karą pieniężną.

W uzasadnieniu podniesiono przede wszystkim, że rozstrzygnięcie przedmiotowej sprawy w oparciu o przepisy umowy europejskiej dotyczącej międzynarodowego przewozu drogowego towarów niebezpiecznych (ADR) nie znajduje uzasadnienia w świetle okoliczności sprawy. Podniesiono, iż przedmiotem transportu były odpady budowlane, na które składały się płyty azbestowo-cementowe oraz muł. Odpady były przewożone w workach z tkaniny polietylenowej typu big-bag, dodatkowo zabezpieczone gumową plandeką ściśle przylegającą do krawędzi naczepy. Transport w/w odpadów był więc dokonywany przy zastosowaniu podwójnego zabezpieczenia, w sposób nie powodujący zagrożenia ani uciążliwości dla środowiska, jak również uniemożliwiający wchłanianie niebezpiecznych ilości włókien azbestu.

Odwołujący stwierdzili ponadto, iż w zakresie wykonywanego transportu dopełnili również wszystkich wymogów określonych w rozporządzeniu Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 2 kwietnia 1998 r. w sprawie zasad bezpieczeństwa i higieny pracy przy zabezpieczaniu i usuwaniu wyrobów zawierających azbest oraz programu szkolenia w zakresie bezpiecznego użytkowania takich wyrobów. Zdaniem odwołujących się szczegółowy przepis pkt 168 ADR w zdaniu drugim wskazuje, iż wyroby zawierające azbest, zabezpieczone w sposób dokonany przez odwołujących się, nie podlegają przepisom ADR. Z tego względu – według strony - brak podstaw do uznania naruszenia przez odwołujących się przepisu pkt 168 ADR.

Jednocześnie odwołujący się nie zaprzeczyli, że w trakcie transportu doszło do uszkodzenia dwóch worków z odpadami, co wynikało m.in. z uprzedniego zmoczenia przewożonego materiału i złego stanu dróg, ale co nie spowodowało żadnych zagrożeń ani uciążliwości gdyż rozsypaniu uległ jedynie niewielki procent przewożonych materiałów, które były ponadto zabezpieczone plandeką. Na powstanie takiego zagrożenia nie pozwalał również rodzaj przewożonego materiału, na który składał się głównie muł. Zmieszane z nim płyty azbestowo - cementowe wprawdzie zawierają włókna azbestowe, ale są one unieruchomione w lepiszczu w postaci cementu, a dodatkowo zmoczone praktycznie uniemożliwiają uwalnianie się włókien azbestu. Na potwierdzenie tego stanowiska odwołujący się dostarczyli odpowiednie opinie specjalisty (vide: opinia z dnia [...] września 2004 r. sporządzona przez dr inż. W. P.).

W konsekwencji odwołujący się uznali, że wskazane przez nich okoliczności, potwierdzające spełnienie wymagań określonych w pierwszym zdaniu przepisu pkt 168 ADR – sprawiają, iż dokonany transport nie podlegał przepisom umowy ADR.

W wyniku rozpatrzenia odwołania Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] stycznia 2006 r., nr [...], podjętą na podstawie m.in. art. 87 ust. 1, art. 92 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym oraz lp.1.7.6, 1. 6.3.2, 1.6.1.1, 1.6.1.6, 1.6.2.3, 1.6.4.5 załącznika do cyt. ustawy, art. 28 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach (Dz.U. Nr 62, poz. 628, z późn. zm.), przepisów 7.3.1.1, 5.4.0, 3.1.2, 5.4.1.1.1, 8.1.2.1, 5.4.3.1, 5.4.3.8, 5.3.2.1.1, 5.3.2.2.1, 5.3.2.2.2, 5.2.2.1.1, 5.2.2.2.1.1, umowy europejskiej dotyczącej międzynarodowego przewozu drogowego towarów niebezpiecznych (ADR), a także art. 28 ustawy z dnia 28 października 2002 r. o przewozie drogowym towarów niebezpiecznych (Dz.U. Nr 199, poz. 1671,z późn. zm.):

1. 1) uchylił decyzję organu I instancji w zakresie oznaczenia przedsiębiorcy i orzekł, że jest nim M. P. i R. K. Przedsiębiorstwo Transportowe "P." s.c.,
2. 2) uchylił zaskarżoną decyzję w części dotyczącej wykonywania przewozu drogowego luzem towarów niedopuszczonych do przewozu luzem i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji,
3. 3) uchylił zaskarżoną decyzję w części dotyczącej wykonywania przewozu drogowego towarów niebezpiecznych bez stosowania nalepek ostrzegawczych i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji, a także
4. 4) utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję w pozostałej części.

W uzasadnieniu, po przedstawieniu stanu sprawy, odniesiono się kolejno do wszystkich przekroczeń wykazanych w decyzji organu I instancji.

Ustosunkowując się do zarzutu wykonywania przewozu drogowego luzem towarów niedopuszczonych do przewozu luzem - organ odwoławczy stwierdził, że zgodnie z przepisem 7.3.1.1. umowy ADR towary niebezpieczne mogą być przewożone luzem w pojazdach lub kontenerach jedynie w następujących przypadkach:

1. a) jeżeli taki sposób przewozu jest wyraźnie dozwolony na podstawie przepisu szczególnego oznaczonego kodem BK w kolumnie (10) tabeli A w dziale 3.2 oraz spełnione są odpowiednie wymagania niniejszego rozdziału i rozdziału 7.3.2, lub
2. b) jeżeli taki sposób przewozu jest wyraźnie dozwolony na podstawie przepisu szczególnego oznaczonego kodem VV w kolumnie (17) tabeli A w dziale 3.2. oraz spełnione są wymagania tego przepisu szczególnego podane w rozdziale 7.3.3 i wymagania niniejszego rozdziału.

Dopuszcza się przewóz luzem próżnych opakowań, o ile taki sposób przewozu nie jest wyraźnie zabroniony na podstawie innych przepisów ADR.

Główny Inspektor Transportu Drogowego uznał, że w ustalonym w rozpatrywanej sprawie stanie faktycznym nie można było prawidłowo orzec co do zarzucanego stronie naruszenia, albowiem z materiału dowodowego nie wynika, czy w dniu kontroli, tj. [...] lipca 2004 r., strona rzeczywiście wykonywała przewóz drogowy luzem towarów niedopuszczonych do przewozu luzem. Główny Inspektor Transportu Drogowego uznał, iż wyjaśnienie tej okoliczności wymaga przeprowadzenia postępowania dowodowego, dlatego też uchylił w tym zakresie decyzję organu I instancji, przekazując sprawę do ponownego rozpatrzenia, wskazując przy tym, że organ I instancji przeprowadzając dodatkowe postępowanie dowodowe winien uwzględnić ewentualność wystąpienia naruszenia innego niż pierwotnie zarzucane.

Odnosząc się w uzasadnieniu decyzji do argumentów strony wskazujących na to, że azbest przewożony w dniu kontroli nie podlegał przepisom ADR, Główny Inspektor Transportu Drogowego stwierdził, że azbest przewożony w dniu kontroli nie korzystał ze zwolnienia, o którym mowa w przepisie szczególnym 168, zawartym w dziale 3.3 umowy ADR, ponieważ nie był zapakowany w taki sposób, by niemożliwe było uwolnienie podczas przewozu niebezpiecznych ilości włókien azbestu łatwych do wchłaniania drogą oddechową. Potwierdza to protokół kontroli, który stwierdza, że jedynie część płyt azbestowych posiadała wymagane opakowanie. Za prawnie irrelewantne organ odwoławczy uznał natomiast podnoszone przez stronę argumenty wskazujące na przykrycie przewożonego materiału plandeką oraz wskazujące na wystąpienie naruszenia na skutek wstrząsów, które towarzyszyły przewozowi towarów, albowiem żaden przepis prawa nie łączy z zaistnieniem powyższych okoliczności możliwości odstąpienia, czy nawet zmniejszenia nałożonej kary pieniężnej.

Ponadto organ stwierdził, iż przykrycie towaru plandeką nie jest tożsame z jego opakowaniem, dlatego również z tego powodu decyzja organu i instancji została uznana za słuszną. Główny Inspektor Transportu Drogowego stwierdził, że prawnie irrelewantne są także argumenty (opinia załączona do odwołania) wskazujące na to, że ryzyko uwalniania włókien azbestowych do atmosfery jest znikome, gdy wyroby zawierające azbest są w stanie zwilżonym, albowiem nie mają one wpływu na ocenę możliwości uwolnienia się włókien azbestu w ilościach łatwych do wchłaniania drogą oddechową. Tym samym organ uznał, że treść opinii załączonej do odwołania nie podważa ustaleń organu I instancji.

Jeśli chodzi o naruszenie polegające na wykonywaniu przewozu drogowego towarów niebezpiecznych bez stosowania nalepek ostrzegawczych, to organ II instancji wskazał, że na mocy przepisu 5.2.2.1.1 w kolumnie (5) tabeli A w dziale 3.2 umowy ADR dla każdego materiału lub przedmiotu podane są nalepki, które powinny być umieszczone na sztuce przesyłki, o ile przepisy szczególne w kolumnie (6) nie stanowią inaczej. Zgodnie z przepisem 5.2.2.2.1.1 umowy ADR nalepki, z wyjątkiem nalepki zgodnej ze wzorem nr 11, powinny mieć kształt kwadratu obróconego o 45o (kształt rombu), o długości boku co najmniej 100 mm. Wspomniane przepisy regulują również inne wymagane cechy nalepek, wymagając by zawsze były dobrze widoczne. Jednakże w odniesieniu do tego właśnie naruszenia Główny Inspektor Transportu Drogowego uznał, iż z materiału dowodowego nie wynika, jaki charakter miał przewóz z dnia kontroli.

Nie sposób zatem stwierdzić, ile nalepek winno być zastosowanych. W tym stanie rzeczy organ II instancji w przedstawionym zakresie uchylił decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia.

Skarżący wnieśli na powyższą decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego w zakresie utrzymującym w mocy decyzję organu I instancji z dnia [...] września 2004 r. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który wyrokiem z dnia 25 września 2006 r., sygn. akt VI SA/Wa 625/06 - oddalił skargę, podzielając w uzasadnieniu stanowisko organów obu instancji, iż przewożony przez skarżących towar nie spełniał warunków wyłączających go spod obowiązywania przepisów umowy ADR.

Natomiast w pozostałym zakresie, w którym Główny Inspektor Transportu Drogowego uchylił decyzję Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] września 2004 r., sprawa trafiła do ponownego rozpatrzenia do organu I instancji.

W wyniku ponownego przeanalizowania materiału dowodowego [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego w K. wydał decyzję z dnia [...] lutego 2006 r., nr [...], na podstawie której nałożył na skarżących przedsiębiorców karę pieniężną w wysokości 6.150,- złotych, w tym:

1. - karę w kwocie 6000,- zł za naruszenie polegające na wykonywaniu przewozu drogowego luzem towarów niedopuszczonych do przewozu luzem (na podstawie art. 92 ust. 1 oraz ust. 4 ustawy o transporcie drogowym oraz lp. 1.6.3.2 załącznika do cyt. ustawy), oraz
2. - karę w wysokości 150,00 zł za naruszenie polegające na wykonywaniu przewozu drogowego towarów niebezpiecznych bez stosowania nalepek ostrzegawczych – za każdą nalepkę ostrzegawczą (na podstawie art. 92 ust. 1 oraz ust. 4 ustawy o transporcie drogowym oraz lp. 1.6.4.5 załącznika do cyt. ustawy).

W uzasadnieniu organ I instancji stwierdził, iż w trakcie kontroli drogowej zespół pojazdów należący do strony skarżącej przewoził towar niebezpieczny -połamane elementy konstrukcyjne zawierające azbest. Zdaniem organu część przewożonego towaru zapakowana była zgodnie z wymaganiami zawartymi w przepisach prawa w worki z folii polietylenowej, natomiast pozostała część została załadowana luzem do pojazdu. Organ uznał na podstawie materiałów kontroli, w tym m.in. fotografii, iż brak jest podstaw do stwierdzenia, że część ładunku uwolniła się z worków, w które była pierwotnie załadowana.

W ocenie organu sposób umieszczenia ładunku w naczepie świadczy o tym, iż towar został załadowany luzem bez żadnego opakowania. Zdaniem organu ujawniony w toku kontroli sposób przewozu wyklucza możliwość zastosowania przepisu szczególnego 168 ADR. Według organu przewożone przez skarżących wyrobu zawierające azbest nie spełniały warunku wskazanego w przepisie 168, a więc powinny być odpowiednio zapakowane w sposób uniemożliwiający uwolnienie podczas przewozu niebezpiecznych ilości włókien azbestu podatnych na wchłanianie drogą oddechową.

Ustosunkowując się do drugiej z nałożonych kar pieniężnych organ uznał, iż w trakcie kontroli stwierdzono, że pojazd nie był oznakowany nalepkami w sposób opisany w przepisach umowy ADR. Zdaniem organu potwierdzeniem nieoznakowania pojazdu w wymagany sposób jest wykonana dokumentacja fotograficzna. Z fotografii tych wynika jednoznacznie, iż brak jest trzech nalepek – z każdego boku oraz z tyłu pojazdu.

W piśmie z dnia [...] marca 2006 r. skarżący, reprezentowani przez adwokata, wnieśli odwołanie od w/w decyzji organu I instancji do Głównego Inspektora Transportu Drogowego. Wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji albo o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji strona skarżąca zarzuciła:

1. - naruszenie art. 136 k.p.a. – poprzez naruszenie obowiązku przeprowadzenia dodatkowego postępowania dowodowego nałożonego na organ I instancji przez Głównego Inspektora Transportu Drogowego,
2. - naruszenie art. 7 k.p.a. – poprzez brak podjęcia przez organ I instancji wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego,
3. - naruszenie art. 77 § 1 k.p.a. – poprzez wydanie przez organ I instancji decyzji bez wykonania obowiązku zebrania i rozpatrzenia w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego pomimo wytycznych organu II instancji,
4. - naruszenie przepisu pkt 168 umowy europejskiej dotyczącej międzynarodowego przewozu drogowego towarów niebezpiecznych (ADR) – poprzez błędną wykładnię i przyjęcie, że przepis ten nie znajduje zastosowania wobec odwołujących się,
5. - naruszenie art. 75 § 1 k.p.a. – poprzez nałożenie kary za naruszenie polegające na wykonywaniu przewozu drogowego towarów niebezpiecznych bez stosowania nalepek ostrzegawczych, które to naruszenie nie zostało ujawnione podczas przeprowadzonej kontroli i nie zostało ujawnione w protokole kontroli,
6. - art. 92 ust. 1 i ust. 4 ustawy o transporcie drogowym – poprzez błędne ich zastosowanie w sprawie w przypadku naruszenia nie stwierdzonego w protokole kontroli z dnia [...] lipca 2004 r.

W uzasadnieniu strona skarżąca wskazała, iż organ I instancji nie wykonał zalecenia organu II instancji przy ponownym rozpatrzeniu niniejszej sprawy, czym dopuścił się rażącego naruszenia art. 136 k.p.a. oraz obrazy norm wskazanych w art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. Skarżący podtrzymali swoje dotychczasowe stanowisko odnośnie braku podstaw do zastosowania przepisów umowy ADR do wykonywanego przez stronę w dniu [...] lipca 2004 r. przewozu drogowego. Zdaniem skarżących brak było również podstaw do nałożenia kary pieniężnej za naruszenie polegające na wykonywaniu przewozu drogowego towarów niebezpiecznych bez stosowania nalepek ostrzegawczych, gdyż naruszenie to nie zostało ujawnione w protokole kontroli, co z kolei oznacza, że protokół ten nie może stanowić dowodu dla dokonania naruszenia i podstawy do nałożenia kary w omawianym zakresie. Nałożenie kary za brak nalepek było – zdaniem strony – dodatkowo bezpodstawne z uwagi na fakt, iż skarżący nie naruszyli przepisów umowy ADR.

W wyniku rozpatrzenia odwołania Główny Inspektor Transportu Drogowego wydał w dniu [...] września 2006 r. decyzję nr [...], na podstawie której utrzymał w mocy w/w decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego w K. z dnia [...] lutego 2006 r. W uzasadnieniu organ odwoławczy – powołując się na przepisy umowy ADR oraz na uregulowania zawarte w ustawie o przewozie drogowym towarów niebezpiecznych oraz ustawie o transporcie drogowym - stwierdził, iż – wbrew twierdzeniom strony skarżącej – żadna z okoliczności wskazanych w przepisie szczególnym 168 umowy ADR nie miała miejsca w przypadku kontrolowanego przewozu.

W ocenie Głównego Inspektora Transportu Drogowego ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, w szczególności z dokumentacji fotograficznej – jednoznacznie wynika, iż materiały konstrukcyjne zawierające azbest przewożone były w postaci pokruszonej, bez stosownego opakowania, czyli w postaci mogącej stanowić zagrożenie dla zdrowia. Organ wskazał, iż ze stanu faktycznego sprawy wynika, iż wykonywany przez stronę skarżącą przewóz odbywał się z naruszeniem warunków określonych w umowie ADR (odpady zawierające azbest przewożone były luzem) oraz z naruszeniem warunków określonych w rozporządzeniu Ministra Pracy, Gospodarki i Polityki Społecznej z dnia 2 kwietnia 2004 r. w sprawie sposobów i warunków bezpiecznego użytkowania i usuwania wyrobów zawierających azbest (Dz.U. Nr 71, poz. 649), gdyż odpady zawierające azbest nie zostały prawidłowo zabezpieczone poprzez zastosowanie odpowiednich opakowań.

W konsekwencji organ odwoławczy uznał, iż słusznie nałożono karę za naruszenie polegające na wykonywaniu przewozu drogowego luzem towarów niedopuszczonych do przewozu luzem. Ustosunkowując się z kolei do zarzutów strony dotyczących kary za brak w pojeździe nalepek ostrzegawczych – organ II instancji stwierdził, iż brak spornych nalepek na pojeździe ewidentnie wynika ze sporządzonej dokumentacji fotograficznej stanowiącej załącznik do protokołu kontroli. Zdaniem organu odwoławczego skarżąca wykonując przewóz luzem towaru niebezpiecznego niedopuszczonego do przewozu luzem zobowiązana był oznakować pojazd m.in. odpowiednimi nalepkami ostrzegawczymi.

Skarżący M. P. i R. M. K., reprezentowani przez adwokata – działając za pośrednictwem organu – wnieśli w dniu [...] listopada 2006 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na w/w decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] września 2006 r. Wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji organu II instancji w całości - strona skarżąca zarzuciła:

1. - naruszenie przepisu pkt 168 umowy europejskiej dotyczącej międzynarodowego przewozu drogowego towarów niebezpiecznych (ADR) – poprzez błędną wykładnię i przyjęcie, że przepis ten nie znajduje zastosowania wobec skarżących,
2. - naruszenie art. 75 § 1 k.p.a. – poprzez nałożenie kary za naruszenie polegające na wykonywaniu przewozu drogowego towarów niebezpiecznych bez stosowania nalepek ostrzegawczych, które to naruszenie nie zostało ujawnione podczas przeprowadzonej kontroli i nie zostało ujawnione w toku przeprowadzonej kontroli oraz nie zostało wskazane w protokole kontroli,
3. - naruszenie art. 68 § 1 i 2 k.p.a. – poprzez uznanie powyższego protokołu kontroli za podstawę do nałożenia kary pieniężnej z tytułu wykonywaniu przewozu drogowego towarów niebezpiecznych bez stosowania nalepek ostrzegawczych, pomimo braku wskazania przedmiotowego naruszenia w tym protokole,
4. - naruszenie art. 10 w zw. z art. 68 § 1 k.p.a. – polegające na pozbawieniu skarżących możliwości obrony ich interesów z uwagi na ukaranie za naruszenie nie ujawnione w protokole kontroli,
5. - naruszenie art. 92 ust. 1 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym w zw. z przepisem 5.3.1.1.1. umowy ADR – poprzez przyjęcie, że kontrolowany pojazd winien być oznakowany stosownymi naklejkami podczas, gdy w rzeczywistości na mocy przepisu 168 umowy ADR jej postanowienia nie wiązały strony skarżącej,
6. - naruszenie art. 8 k.p.a. – poprzez wydanie odmiennej w swej treści decyzji administracyjnej, pomimo oparcia się przez organ II instancji na niezmienionym materiale dowodowym.

W uzasadnieniu strona skarżąca podtrzymała swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. Zdaniem strony skarżącej przepisy umowy ADR nie miały zastosowania nie tyko ze względu na prawidłowy sposób zabezpieczenia materiałów, lecz głównie ze względu na fakt, iż przewożony azbest był zanurzony w lepiszczu sztucznym w postaci cementu, a dodatkowo w lepiszczu naturalnym, jakim jest muł. Również odnosząc się do drugiej z nałożonych kar pieniężnych skarżący stwierdzili, iż organ bezpodstawnie powołał się na dokumentację fotograficzną stanowiącą załącznik do sporządzonego w dniu [...] lipca 2004 r. protokołu kontroli, jako podstawę nałożonej kary, albowiem podstawowe znaczenie – zdaniem skarżących – ma fakt, iż przewinienia tego nie ujawniono bezpośrednio w trakcie kontroli oraz sporządzonym w jej toku protokole.

Ponadto – zdaniem skarżących – nałożenie wspomnianej kary nie miało podstawy prawnej, albowiem strona zwolniona była z obowiązku stosowania przepisów umowy ADR. Skarżący stwierdzili również, iż wydanie zaskarżonej decyzji pomimo tego, iż organ I instancji przedstawił ten sam materiał dowodowy co do którego uprzednio Główny Inspektor Transporty Drogowego miał wątpliwości – stanowi naruszenie zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa, wyrażonej w art. 8 k.p.a. W ocenie strony skarżącej ponowne oparcie się przez organ odwoławczy na tym samym, niekompletnym materiale dowodowym i wydanie zgoła odmiennej decyzji uznać należy za bezprawne.

W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego, wnosząc o oddalenie przedmiotowej skargi, podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Sąd administracyjny nie ocenia decyzji organu pod kątem jej słuszności, czy też celowości, jak również nie rozpatruje sprawy kierując się zasadami współżycia społecznego.

Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).

W ocenie Sądu analizowana pod tym kątem skarga M. P. i R. M. K., prowadzących działalność gospodarczą jako wspólnicy spółki cywilnej Przedsiębiorstwo Transportowe "P." s.c. z siedzibą w Z. nie zasługuje na uwzględnienie i podlega oddaleniu, albowiem zaskarżona decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego, jak również utrzymana nią w mocy decyzja organu I instancji - nie naruszają prawa.

Przedmiotowa decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] września 2006 r. oraz utrzymana nią w mocy decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego w K. z dnia [...] lutego 2006 r. - nie naruszają zarówno przepisów prawa materialnego wskazanych w ustawie z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym, w tym w szczególności w Lp. 1.6.3.2 oraz Lp. 1.6.4.5 załącznika do tej ustawy, oraz przepisów ustawy z dnia 28 października 2002 r. o przewozie drogowym towarów niebezpiecznych, przepisów norm umowy ADR, oraz przepisów rozporządzeniu Ministra Pracy, Gospodarki i Polityki Społecznej z dnia 2 kwietnia 2004 r. w sprawie sposobów i warunków bezpiecznego użytkowania i usuwania wyrobów zawierających azbest, jak również przepisów kodeksu postępowania administracyjnego, w tym w szczególności art. 7 kpa, art. 8 k.p.a., art. 10 § 1 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a., oraz art. 107 § 1 i 3 k.p.a. w stopniu, w jakim mogłoby to mieć istotny wpływ na ostateczny wynik sprawy.

Zgodnie z przepisem art. 92 ust. 1 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym, kto wykonuje transport drogowy lub przewozy na potrzeby własne naruszając obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy o przewozie towarów niebezpiecznych podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 15.000 złotych.

Wysokość kary za wykonywanie przewozu drogowego towarów niedopuszczonych do przewozu luzem określona została w Lp. 1.6.2.3. tabeli stanowiącej załącznik do cyt. ustawy i wynosi 6.000,- złotych.

Z kolei wysokość kary za wykonywanie przewozu drogowego towarów niebezpiecznych bez stosowania nalepek ostrzegawczych określona została w Lp. 1.6.4.5 tabeli stanowiącej załącznik do cyt. ustawy i wynosi 50,- złotych za każdą nalepkę ostrzegawczą.

W świetle ustaleń dokonanych w toku postępowania należy uznać, iż – wbrew twierdzeniom strony skarżącej - spełnione zostały wszelkie przesłanki dla uznania, iż skarżący M. P. i R. M. K. zostali prawidłowo ukarani karą pieniężną w wysokości 6.150,- złotych za wykonywanie przewozu drogowego towarów niedopuszczonych do przewozu luzem oraz za wykonywanie przewozu drogowego towarów niebezpiecznych bez stosowania nalepek ostrzegawczych.

Zdaniem Sądu organy administracji obu instancji wyczerpująco zbadały wszystkie okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą oraz przeprowadziły dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej (art. 7 i art. 77 k.p.a.). Organ odwoławczy, jak również organ I instancji, nie dopuściły się – w ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie – obrazy zasady swobodnej oceny dowodów (art. 80 k.p.a.), albowiem organy te oparły się na materiale prawidłowo zebranym w toku kontroli, dokonując jego wszechstronnej oceny.

Sąd uznał, iż argumenty użyte przez skarżących zarówno w toku postępowania administracyjnego, jak i przedstawione w skardze - nie mogą być uwzględnione.

Jak stanowi przepis art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 28 października 2002 r. o przewozie drogowym towarów niebezpiecznych, w sprawach nieuregulowanych ustawą do przewozu drogowego towarów niebezpiecznych stosuje się umowę ADR.

Zgodnie z przepisem art. 8 ust. 1 cyt. ustawy pojazd przewożący towary niebezpieczne powinien być odpowiednio przystosowany, wyposażony i oznakowany zgodnie z umową ADR. Jak stanowi ust. 2 art. 8 ustawy z dnia 28 października 2002r. – opakowania, kontenery i cysterny służące do przewozu towarów niebezpiecznych powinny odpowiadać postanowieniom umowy ADR.

Umowa Europejska dotycząca międzynarodowego przewozu drogowego towarów niebezpiecznych (ADR) sporządzona w Genewie w dniu 30 września 1957r. stanowi w lp. 7.3.1.1., iż towary niebezpieczne mogą być przewożone luzem w pojazdach lub kontenerach tylko wtedy, gdy taki sposób przewozu jest wyraźnie dozwolony na podstawie przepisu szczególnego oznaczonego kodem VV, wskazanego dla tych towarów w kolumnie (17) tabeli A w dziale 3.2, oraz pod warunkiem, że wymagania tego przepisu szczególnego zostały spełnione. Przewóz luzem został zdefiniowany w przepisie 1.2.1 ADR i oznacza przewóz w pojazdach lub kontenerach nie opakowanych materiałów stałych lub przedmiotów. W tabeli 3.2 ADR dla UN 2590 w kolumnie (17) brak przepisu szczególnego oznaczonego kodem VV, co jednoznacznie oznacza zakaz przewozu luzem. Natomiast w trakcie kontroli drogowej stwierdzono przewóz luzem – przewóz nie opakowanego pokruszonego eternitu w kontenerze.

Z kolei zgodnie z lp. 5.3.1.1.1 umowy ADR, jeżeli wymagają tego przepisy nalepki powinny być umieszczone na zewnętrznej powierzchni pojazdów. Nalepki te powinny odpowiadać wzorom i wymogom określonym w umowie ADR, a ponadto – zgodnie z lp. 5.3.1.4 umowy ADR – powinny być umieszczone na obu bokach i z tyłu pojazdu. W trakcie kontroli pojazd nie był wyposażony w stosowne nalepki, co potwierdza załączona do protokołu kontroli dokumentacja fotograficzna.

Sąd podzielił stanowisko organów obu instancji i uznał, iż z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika jednoznacznie, iż w dniu [...] lipca 2004 r. w G., na drodze krajowej nr [...] – ul. P., w trakcie kontroli drogowej należącego do strony skarżącej zespołu pojazdów, składającego się z ciągnika marki [...] nr rej. [...]i naczepy nr rej. [...], kierowanego przez p. J. P. prawidłowo ustalono, że w/w zespołem pojazdów wykonywano przewozu drogowego luzem materiał konstrukcyjny zawierający azbest (eternit). Zdaniem Sądu ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego (m.in. protokołu kontroli oraz dokumentacji fotograficznej) wynika, że określony ładunek w postaci połamanych płyt eternitowych i mułu przewożony był luzem na naczepie typu wanna, krytej opończą. Pojazd ten nie był oznakowany stosownymi nalepkami.

Należy podnieść, iż materiały zawierające azbest podlegają szczególnym przepisom dotyczącym ich przygotowania do transportu. Szczegółowe wymagania w tym zakresie określa § 12 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 2 kwietnia 1998 r. w sprawie zasad bezpieczeństwa i higieny pracy przy zabezpieczaniu i usuwaniu wyrobów zawierających azbest oraz programu szkolenia w zakresie bezpiecznego użytkowania takich wyrobów (Dz.U. Nr 45, poz. 280), w myśl którego:

1. 1) Pakowanie, transport i składowanie usuniętych wyrobów i innych materiałów z zawartością azbestu należy wykonywać w taki sposób, aby nie następowało uwalnianie włókien azbestu.
2. 2) Usunięte wyroby i inne materiały z zawartością azbestu należy pakować w worki z folii polietylenowej lub w inne szczelne opakowania i oznakować zgodnie z § 14 rozporządzenia. Opakowania powinny posiadać wystarczającą wytrzymałość na uszkodzenie oraz nie mogą być podatne na oddziaływanie warunków atmosferycznych. Niedopuszczalne jest stosowanie do pakowania worków papierowych.
3. 3) Pakowanie usuniętych wyrobów i innych materiałów z zawartością azbestu powinno odbywać się wyłącznie do opakowań przeznaczonych do ostatecznego składowania.
4. 4) Opakowania powinny być szczelnie zamykane bezpośrednio po ich napełnieniu i po każdorazowym ich dopełnieniu – poprzez zgrzewanie lub zalepianie taśmą samoprzylepną o wytrzymałości uniemożliwiającej ich przypadkowe otwarcie.

Takie same wymagania transportowe dotyczące wyrobów zawierających azbest zostały sformułowane w § 7 rozporządzenia Ministra Gospodarki dnia 14 sierpnia 1998 r. w sprawie bezpiecznego użytkowania oraz warunków usuwania wyrobów zawierających azbest (Dz.U. Nr 138, poz. 895).

Materiały zawierające azbest, nie przygotowane do transportu w sposób powyżej określony, nie spełniają wymogów zawartych w przepisie szczególnym (Tom II. Załącznik A. Przepisy ogólne i przepisy dotyczące materiałów i przedmiotów niebezpiecznych. Część 3. Wykaz towarów niebezpiecznych. Przepisy szczególne oraz wyłączenia dotyczące towarów niebezpiecznych pakowanych w ilościach ograniczonych. Dział 3. Przepisy szczególne dotyczące niektórych materiałów lub przedmiotów. Pkt 168.). W myśl tego przepisu azbest, który jest zanurzony lub unieruchomiony w lepiszczu naturalnym lub sztucznym (takim jak cement tworzywo sztuczne, asfalt, żywice lub ruda mineralna) w taki sposób, że nie jest możliwe uwolnienie podczas przewozu niebezpiecznych ilości włókien azbestu podatnych na wchłanianie drogą oddechową, nie podlega przepisom umowy ADR. Wyroby zawierające azbest, które nie spełniają powyższego warunku, nie podlegają przepisom ADR jeżeli są zapakowane w taki sposób, że nie jest możliwe uwolnienie podczas przewozu niebezpiecznych ilości włókien azbestu podatnych na wchłanianie drogą oddechową.

W ocenie Sądu stwierdzony w trakcie dokonanej kontroli sposób przewozu pokruszonego materiału zawierającego azbest wyłączał zastosowanie przytoczonego wyżej przepisu ADR.

Organy obu instancji prawidłowo uznały, iż towar przewożony przez skarżącego nie spełniał warunków wyłączających go spod obowiązywania przepisów ADR, albowiem nie był on – z jednej strony – unieruchomiony w odpowiednim lepiszczu w taki sposób, by nie było możliwe uwolnienie podczas przewozu niebezpiecznych ilości włókien azbestu, gdyż był to - jak stwierdził organ I instancji - przewóz pokruszonego materiału zawierającego azbest, z drugiej zaś strony – nie był on zapakowany w taki sposób, aby podczas przewozu nie było możliwe uwolnienie niebezpiecznych ilości włókien azbestu podatnych na wchłanianie drogą oddechową. Kwestię przygotowania materiałów zawierających azbest (m.in. sposobu ich zapakowania) organ I instancji prawidłowo przedstawił w uzasadnieniu decyzji i ocenił na tle § 12 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 2 kwietnia 1998 r. w sprawie zasad bezpieczeństwa i higieny pracy przy zabezpieczaniu i usuwaniu wyrobów zawierających azbest oraz programu szkolenia w zakresie bezpiecznego użytkowania takich wyrobów oraz § 7 rozporządzenia Ministra Gospodarki dnia 14 sierpnia 1998 r. w sprawie bezpiecznego użytkowania oraz warunków usuwania wyrobów zawierających azbest, przy czym Sąd za szczególnie istotne uważa zwrócenie przez organ uwagi na fakt, iż pakowanie usuniętych wyrobów i innych materiałów z zawartością azbestu powinno odbywać się wyłącznie do opakowań przeznaczonych do ostatecznego składowania.

Należało również podzielić zajęte w sprawie stanowisko organów orzekających, iż użycie do transportu przewożonych materiałów zawierających azbest plandeki, jako odrębnego zabezpieczenia - nie miało znaczenia z punktu widzenia wymagań określonych w przepisach prawnych.

W konsekwencji Sąd podzielił stanowisko organów orzekających w sprawie, które uznały, iż przewożony materiał zawierający azbest podlega przepisom umowy ADR i jest towarem niebezpiecznym. Argumentacja organów administracji jest w tej sprawie jasna, przejrzysta i konsekwentna, a wnioski zgodne z przedstawionymi przepisami prawa (podobne stanowisko wyraził Wojewódzki Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 25 września 2006 r., sygn. akt VI SA/Wa 625/06).

Szczegółowe warunki, w jakich transportowane winny być wyroby i odpady zawierające azbest określone zostały szczegółowo w § 10 ust. 3 powołanego przez organy rozporządzenia Ministra Pracy, Gospodarki i Polityki Społecznej z dnia 2 kwietnia 2004 r. Z akt sprawy, w tym w szczególności z fotografii sporządzonych w toku kontroli na drodze, nie wynika, aby strona skarżąca odpady zawierające azbest prawidłowo zabezpieczyła poprzez zastosowanie odpowiednich opakowań.

W tej sytuacji nie sposób zgodzić się z tezą strony skarżącej, iż sporny przewóz nie podlegał unormowaniom umowy ADR, zaś przewożony towar był należycie zabezpieczony.

Należy zauważyć, iż również w opinii przedłożonej przez stronę skarżącą stwierdzono, że ryzyko uwalniania się włókien azbestowych do otaczającego środowiska pojawia się w momencie łamania płyt. Ponadto w opinii tej wskazano, iż odpady zawierające azbest, po nawilżeniu – powinny być pakowane w odpowiednie worki foliowe i w stanie mokrym transportowane na przystosowane do tego celu składowisko.

Z akt sprawy wynika, iż materiały konstrukcyjne zawierające azbest przewożone były w postaci połamanej, a wręcz pokruszonej, i zarazem bez stosownego opakowania, czyli w postaci mogącej stanowić zagrożenie dla zdrowia.

Jeśli chodzi o zarzuty strony skarżącej dotyczące nałożenia kary pieniężnej z tytułu naruszenia polegającego na braku na pojeździe stosownych nalepek ostrzegawczych, podnieść należy, iż bez istotnego znaczenia dla wyniku niniejszej sprawy pozostaje fakt, że opisanego naruszenia nie wskazano w protokole kontroli.

Zdaniem Sądu przeprowadzona w dniu [...] lipca 2004 r. kontrola odbyła się zgodnie z metodyką kontroli, zaś inspektorzy Inspekcji Transportu Drogowego dokonali ustaleń stanu faktycznego na podstawie prawidłowo zebranych w toku kontroli dowodów.

Należy zauważyć, iż częścią materiału dowodowego opisanego w toku kontroli oraz stanowiącego załącznik do tego protokołu była dokumentacja fotograficzna, z której – w ocenie Sądu - wyraźnie wynika, że kontrolowany pojazd nie posiada ani po bokach, ani też z tyłu stosownych nalepek ostrzegawczych, o których mowa w przepisach umowy ADR.

Uznać trzeba, iż skoro strona skarżąca wykonywała przewóz luzem towaru niebezpiecznego niedopuszczonego do przewozu luzem, to powinna oznakować swój pojazd m.in. nalepkami ostrzegawczymi, szczegółowo wskazanymi w powołanych przez organ przepisach umowy ADR.

Sąd nie dostrzegł w konsekwencji istotnego dla końcowego rozstrzygnięcia sprawy naruszenia przepisów postępowania, w tym w szczególności nie dopatrzył się obrazy normy wyrażonej w art. 10 § 1 k.p.a., albowiem strona została prawidłowo zawiadomiona o wszczęciu postępowania, a w jego toku mogła uczestniczyć we wszystkich czynnościach postępowania, w tym wypowiadać się co do zgromadzonego w toku postępowania materiału dowodowego. Należy podnieść, iż w przypadku przewinienia dotyczącego braku nalepek – strona skarżąca nie negowała ustalonego przez organy obu instancji faktu braku ich usytuowania na pojeździe, a także nie podważała prawdziwości zgromadzonego materiału dowodowego, w tym sporządzonych w toku kontroli fotografii przedstawiających zespół pojazdów należący do skarżących.

Ustosunkowując się do zarzutu naruszenia art. 8 k.p.a. – poprzez wydanie odmiennej w swej treści decyzji administracyjnej, pomimo oparcia się przez organ II instancji na niezmienionym materiale dowodowym - uznać należy, iż nie zasługuje on na uwzględnienie. Wskazać trzeba, iż w świetle przepisu art. 138 § 2 k.p.a. organ odwoławczy, przekazując sprawę do ponownego rozpoznania – może jedynie udzielić wskazówek co do zakresu postępowania dowodowego w pierwszej instancji. Zalecenia te nie mają charakteru rozstrzygającego, zaś organ I instancji rozpoznaje sprawę od początku.

W ocenie Sądu o ewentualnym naruszeniu prawa można mówić w tym przypadku wyłącznie odnośnie pierwszego rozstrzygnięcia Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] stycznia 2006 r., w którym organ ten – wbrew wyraźnym zaleceniom zawartym w art. 138 § 2 k.p.a. – orzekł kasacyjnie w żaden sposób nie uzasadniając zastosowania tego przepisu. Należy zauważyć, iż uchylając decyzję organu I instancji z dnia [...] września 2004 r. w części dotyczącej zarówno wykonywania przewozu drogowego luzem towarów niedopuszczonych do przewozu luzem, jak i w części dotyczącej wykonywania przewozu drogowego towarów niebezpiecznych bez stosowania nalepek ostrzegawczych oraz przekazując sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji, Główny Inspektor Transportu Drogowego ograniczył się jedynie do lakonicznego stwierdzenia, iż wyjaśnienie pewnych bliżej niesprecyzowanych okoliczność wymaga przeprowadzenia postępowania dowodowego.

W tej sytuacji Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego, rozpatrując sprawę od początku, o ile doszedł do przekonania, że dowody zgromadzone w sprawie wystarczają do wydania decyzji - miał pełne prawo do rozstrzygnięcia sprawy na podstawie dotychczasowego materiału dowodowego, ustalając na nowo stan faktyczny i prawny sprawy, bez konieczności uzupełniania materiału dowodowego. W konsekwencji organ odwoławczy rozpatrując ponownie odwołanie od decyzji organu I instancji z dnia [...] lutego 2006 r. mógł przejść do merytorycznej oceny tego rozstrzygnięcia, pomimo, że organ I instancji nie uzupełnił materiału dowodowego.

Biorąc powyższe pod uwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji wyroku, działając na podstawie przepisu art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.