Wyrok WSA w Warszawie z 22 kwietnia 2010 r., VI SA/Wa 219/10

Uzasadnienie

Minister Finansów - organ - decyzją z dnia [...] listopada 2009 r. nr [...] działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) utrzymał w mocy decyzję z dnia [...] sierpnia 2009 r. Skargę na tę decyzję złożyły – skarżący – C. Sp. z o.o. i F. Sp. z o.o.

Organ ustalił, że jego decyzją z dnia [...] listopada 2009 r., odmówiono: E. Sp. z o.o. z siedzibą w [...], C. G. Sp. z o.o. z siedzibą w [...], P. Sp. z o.o. z siedzibą w [...], Ca. Sp. z o.o. z siedzibą w [...], B. Sp. z o.o. z siedzibą w [...], C. Sp. z o.o. z siedzibą w [...], F. Sp. z o.o. z siedzibą w [...], Z. S.A. z siedzibą w [...] udzielenia zezwolenia na prowadzenie salonu gier na automatach w [...] udzielając jednocześnie przedmiotowego zezwolenia O. Sp. z o.o. siedzibą w [...], na okres sześciu lat.

Organ wskazał, że działając zgodnie z art. 24 ust. 2 ustawy z dnia 29 lipca 1992 r. o grach i zakładach wzajemnych (Dz. U. z 2004 r. Nr 4, poz. 27 ze zm.) oraz przepisami rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 3 czerwca 2003 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o grach i zakładach wzajemnych (Dz. U. Nr 102, poz. 948 z późn. zm.), w dniu [...] kwietnia 2009 r. ogłosił przetarg nr [...] na prowadzenie; jednego salonu gier na automatach w [...]. Zawiadomienie o przetargu zamieszczone zostało na tablicy ogłoszeń i stronie internetowej Ministerstwa Finansów. W zawiadomieniu określona została m.in. wymagana treść ofert, jak też kryteria i sposób oceny ofert przetargowych. W terminie wyznaczonym w zawiadomieniu o przetargu (tj. do dnia [...] maja 2009 r., do godz. 16.00) w Ministerstwie Finansów złożonych zostało dziewięć ofert:

1. E. Sp. z o.o. z siedzibą w [...],
2. C. G. Sp. z o.o. z siedzibą w [...],
3. O. Sp. z o.o. z siedzibą w [...],
4. P. Sp. z o.o. z siedzibą w [...],
5. Ca. Sp. z o.o. z siedzibą w [...],
6. B. Sp. z o.o. z siedzibą w [...],
7. C. Sp. z o.o. z siedzibą w [...],
8. F. Sp. z o.o. z siedzibą w [...].

Minister Finansów powołał komisję przetargową, która przeprowadziła przedmiotowy przetarg na posiedzeniu w dniu [...] maja 2009 r.

W trakcie analizy dokumentów złożonych przez w/w Spółkę, komisja przetargowa stwierdziła, iż oferta C. Sp. z o.o. nie spełnia wymagań co do treści ofert, określonej w pkt 2 zawiadomienia o przetargu. Zgodnie z pkt 2 ppkt 1 zawiadomienia o przetargu, oferta winna zawierać dokumenty określone w art. 32 ust. 1 oraz art. 33 ustawy o grach i zakładach wzajemnych. Zgodnie z tym przepisem, osoby fizyczne będące wspólnikami spółki prowadzącej działalność w zakresie gier i zakładów wzajemnych, o których mowa w art. 5 ust. 1, przedstawiające sobą jedną setną kapitału, oraz osoby fizyczne będące członkami władz (zarządu, rady nadzorczej) spółki ubiegającej się o zezwolenie (...) powinny posiadać nienaganną opinię, w szczególności muszą przedstawić zaświadczenie, że nie były skazane prawomocnym wyrokiem za popełnione umyślnie przestępstwo lub przestępstwo skarbowe. Wskazano, że zgodnie ust. 2 w/w przepisu, stosuje się go odpowiednio do nierezydentów będących osobami fizycznymi.

Osoby te powinny ponadto przedstawić odpowiednie, uwierzytelnione zaświadczenia, wystawione przez właściwe władze państwa, którego są obywatelami lub stałymi mieszkańcami. Organ wskazał, że do przedmiotowej oferty dołączone zostały zaświadczenia z Krajowego Rejestru Karnego dla członków Zarządu, Rady Nadzorczej Spółki i osoby sprawującej zarząd nad ośrodkiem gier. Do oferty nie dołączono natomiast zaświadczeń dla Prezesa Zarządu oraz Przewodniczącego Rady Nadzorczej wystawionych przez władze państwa austriackiego, którego są oni obywatelami. Biorąc to pod uwagę i powołując się na przepis § 26 pkt 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 3 czerwca 2003 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o grach i zakładach wzajemnych (Dz. U. Nr 102, poz. 948 z późn. zm.) oraz pkt 10 zawiadomienia o przetargu, komisja przetargowa jednogłośnie odrzuciła ofertę C. Sp. z o.o. jako niespełniającą wymogów formalnych przetargu, poprzez niespełnienie przez Spółkę obowiązku przedłożenia zaświadczeń odnośnie dwóch członków władz Spółki, że nie byli skazani prawomocnym wyrokiem za popełnione umyślnie przestępstwo lub przestępstwo skarbowe, wystawione przez właściwe władze państwa, którego są obywatelami, tym samym niespełniającą wymagań co do treści ofert, określonej w pkt 2 zawiadomienia o przetargu.

Wskazano, że komisja przetargowa przeprowadziła analizę pozostałych ofert zgodnie z przepisami ustawy z dnia 29 lipca 1992 r. o grach i zakładach wzajemnych, biorąc pod uwagę zapisy określone w pkt 2 zawiadomienia o przetargu stwierdzając, że zawierają one wszystkie dokumenty określone w pkt 2 zawiadomienia o przetargu.

Ustalił, że komisja przetargowa oceniła przedmiotowe oferty w zakresie ich zgodności z kryteriami wymienionymi w pkt 9 zawiadomienia o przetargu nr [...] z dnia [...] kwietnia 2009 r., takimi jak:

1) spełnienie warunków określonych w ustawie z dnia 29 lipca 1992 r. o grach i zakładach wzajemnych,
2) kryteria do oceny ofert określone w załączniku do zawiadomienia o przetargu.

Ad.

1. Komisja przetargowa stwierdziła, iż oferty E. Sp. z o.o., C. G. Sp. z o.o., O. Sp. z o.o., P. Sp. z o.o., Ca. Sp. z o.o., B. Sp. z o.o., F. Sp. z o.o. oraz Z. S.A. spełniają warunki określone w ustawie z dnia 29 lipca 1992 r. o grach i zakładach wzajemnych.

Ad.

2. Komisja przeanalizowała oferty Spółek, biorąc pod uwagę kryteria i sposób oceny ofert przetargowych określone w załączniku do zawiadomienia o przetargu nr [...] z dnia [...] kwietnia 2009 r.

W oparciu o powyższe kryteria, komisja przetargowa stwierdziła, iż suma punktów uzyskanych przez ofertę:

P. Sp. z o.o. wyniosła 25,

C. G. Sp. z o.o. wyniosła 19,

F. Sp. z o.o. wyniosła 18,

E. Sp. z o.o. wyniosła 23,

Ca. Sp. z o.o. wyniosła 20,

B. Sp. z o.o. wyniosła 23,

Z. S.A. wyniosła 26,

O. Sp. z o.o. wyniosła 27.

Oceniając zadeklarowane przez oferentów terminy rozpoczęcia działalności, komisja przetargowa uwzględniła wynikającą z art. 130 kpa wykonalność decyzji, co skutkowało nieprzyznaniem punktów za termin rozpoczęcia działalności krótszy, niż okres do wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Wskazano, że zgodnie z zawiadomieniem o przetargu z dnia [...] kwietnia 2009 r. oferta najkorzystniejsza jest wybierana na podstawie sumy punktów uzyskanych przez daną ofertę według kryteriów oceny ofert określonych w załączniku do zawiadomienia o przetargu.

W związku z powyższym oferta przetargowa złożona przez O. Sp. z o.o. została wybrana przez komisję przetargową jako najkorzystniejsza. Następnie komisja przekazała Ministrowi Finansów protokół postępowania przetargowego.

W związku z powyższym Minister Finansów odmówił: P. Sp. z o.o., C. G. Sp. z o.o., F. Sp. z o.o., E. Sp. z o.o., Ca. Sp. z o.o., B. Sp. z o.o., Z. S.A. oraz C. Sp. z o.o. udzielenia zezwolenia na prowadzenie salonu gier na automatach w [...] i udzielić zezwolenia na prowadzenie salonu gier na automatach w [...] O. Sp. z o.o.

Ca. Sp. z o.o., E. Sp. z o.o. i C. z o.o. złożyły wnioski o ponowne rozpatrzenie sprawy.

Minister Finansów powiadomił uczestników przedmiotowego postępowania o wniesieniu odwołań od decyzji z dnia [...] sierpnia 2009 r. i przysługującym im prawie do czynnego udziału w postępowaniu jak również o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych materiałów i zgłoszonych żądań. Ponadto pismem z dnia [...] września 2009 r. powiadomił O. Sp. z o.o. o wniesieniu odwołania w sprawie z pouczeniem, że wniesienie odwołania w terminie wstrzymuje wykonanie decyzji stosownie do art. 130 § 2 kpa i informacją, że strona obowiązana jest zaprzestać wykonywania decyzji w dniu, w którym otrzymała zawiadomienie o wniesieniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Jak wynika z pisma strony z dnia [...] października 2009 r., Spółka niezwłocznie zastosowała się do tej informacji i zaprzestała wykonywania decyzji.

W ocenie Ca. Sp. z o.o. Minister Finansów akceptując ustalenia komisji przetargowej działał niezgodnie z przepisem art. 24 ust. 3 pkt 3 ustawy o grach i zakładach wzajemnych zobowiązującym do określenia warunków przetargu w sposób zapewniający obiektywną przejrzystą oraz niedyskryminującą żadnego uczestnika przetargu ocenę ofert. Strona zarzuciła też wadliwe dokonanie oceny złożonych ofert. Z tego względu wnosili o ponowne rozpatrzenie sprawy i uchylenie zaskarżonej decyzji w całości.

W ocenie E. Sp. z o.o. zarówno komisja przetargowa, jak i Minister Finansów naruszyli przepisy § 22 ust. 2 i § 28 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 3 czerwca 2003 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o grach i zakładach wzajemnych (Dz. U. Nr 102, poz. 948 z późn. zm.) poprzez przekroczenie terminów określonych w tych przepisach. Spółka zarzuciła również stosowanie błędnej oceny dokonanej przez komisję przetargową a dotyczącej atrakcyjności proponowanej lokalizacji salonu.

Skarżąca C. Sp. z o.o. zarzuciła, iż oferta O. Sp. z o.o. zawierała nieprawdziwe dane, które podniosły jej konkurencyjność i umożliwiły wygranie przetargu. Podniosła również wadliwie dokonaną ocenę tej oferty przez komisję przetargową. Z tego względu strona wnosi o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania.

Swój wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy skarżąca F. Sp. z o.o. uzasadniła wadliwym opracowaniem przez organ kryteriów i sposobu oceny ofert przetargowych, co w jej ocenie skutkowało rażącym naruszeniem przepisu art. 24 ust. 3 pkt 3 w/w ustawy. Ponadto strona podniosła zarzuty dotyczące błędnej oceny dokonanej przez komisję przetargową a dotyczącej atrakcyjności proponowanej lokalizacji salonu gier.

W wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy, Minister Finansów stwierdził, że zarzuty przedstawione przez skarżących i odwołującego się dotyczące naruszenia przepisów art. 24 ust. 3 pkt 3 ustawy poprzez zastosowanie nieobiektywnych i dyskryminujących kryteriów i sposobu oceny ofert, nie zasługują zdaniem organu na uwzględnienie. Zasady i tryb udzielania zezwoleń, w tym przesłanki, które muszą zostać spełnione, aby zezwolenie mogło być udzielone, określają przepisy ustawy z dnia 29 lipca 1992 r. o grach i zakładach wzajemnych oraz przepisy wykonawcze do w/w ustawy. Zgodnie z przepisem art. 24 ust. 2 w/w ustawy, jeżeli o jedno zezwolenie ubiega się więcej niż jeden podmiot spełniający określone w ustawie warunki, Minister Finansów ogłasza i przeprowadza przetarg. Art. 24 ust. 3 w/w ustawy, zawiera delegację dla ministra właściwego do spraw finansów publicznych do ustalenia szczegółowych warunków przeprowadzenia przetargu, w przypadku gdy o jedno zezwolenie ubiega się więcej niż jeden podmiot spełniający określone w ustawie warunki.

Zdaniem organu warunki przeprowadzenia przetargu dla podmiotów ubiegających się o zezwolenie na urządzanie i prowadzenie działalności w zakresie gier, określone są w rozporządzeniu Ministra Finansów z dnia 3 czerwca 2003 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o grach i zakładach wzajemnych. W zawiadomieniu o przetargu z dnia [...] kwietnia 2009 r. zostały ustalone zarówno kryteria oceny ofert, jak też sposób wyboru najkorzystniejszej oferty. W ocenie organu, są to kryteria obiektywne i nie dyskryminujące żadnego uczestnika przetargu. W ramach wymagań formalnych wszystkie podmioty składające oferty muszą spełnić jednakowe warunki określone przepisami ustawy o grach i zakładach wzajemnych, aktów wykonawczych do tej ustawy oraz innych aktów prawnych, do przestrzegania których są zobowiązane podmioty prowadzące przedmiotową działalność. Jego zdaniem zgodnie z pkt 11 zawiadomienia o przetargu, oferta najkorzystniejsza jest wybierana na podstawie sumy punktów uzyskanych przez daną ofertę według kryteriów oceny ofert określonych w załączniku do zawiadomienia o przetargu.

Przy ocenie ofert i wyborze najkorzystniejszej oferty, komisja przetargowa kierowała się wypełnieniem przez podmioty biorące udział w przetargu wszystkich przesłanek wymienionych w pkt 9 zawiadomienia o przetargu takich jak: spełnienie warunków określonych w ustawie z dnia 29 lipca 1992 r. o grach i zakładach wzajemnych oraz kryteriami do oceny ofert określonymi dokładnie w załączniku do zawiadomienia o przetargu takimi jak: 1) posiadanie pozytywnej opinii lokalizacyjnej wydanej przez właściwy organ;

2) atrakcyjność proponowanej lokalizacji salonu gier;
3) termin rozpoczęcia działalności;
4) terminowość rozpoczynania dotychczasowej działalności;
5) system funkcjonowania obiektu;
6) porównanie deklarowanej w dotychczasowych wygranych przetargach wysokości podstawy opodatkowania a realnie uzyskiwaną podstawą opodatkowania;
7) wydane decyzje w trybie art. 52 ustawy o grach i zakładach wzajemnych;
8) skargi na działalność spółki, które potwierdziły się w toku przeprowadzonych postępowań;
9) rentowność wnioskodawcy;
10) doświadczenie wnioskodawcy na rynku gier.

Jego zdaniem kryteria oceny ofert ustalone przez organ - w wykonaniu delegacji ustawowej z art. 24 ust. 3 pkt 3 ustawy o grach i zakładach wzajemnych - stanowią wielopłaszczyznową formę oceny oferentów w postępowaniu przetargowym. Kryteria te w równym stopniu są stosowane wobec wszystkich oferentów przystępujących do przetargu i dotyczą oceny ofert oraz warunków formalnych przedstawionych przez każdą ze spółek uczestniczących w takim postępowaniu. Kwestia niemożności uzyskania przez uczestników postępowania maksymalnej bądź wyższej od innych uczestników liczby punktów w ramach danego kryterium, nie stanowi braku obiektywizmu czy też nierównego traktowania, jest efektem ustaleń faktycznych odnoszących się do materiału dowodowego przedstawionego przez danego oferenta.

W ocenie Ministra Finansów na podstawie przepisów § 19 i 20 w/w rozporządzenia Ministra Finansów, ocena ofert stron uczestniczących w niniejszym postępowaniu nie przekroczyła zakresu materiału dowodowego, jak też nie uchybiła zasadzie swobodnej oceny materiału dowodowego przez organ administracji. Punktacja przyznana uczestnikom postępowania przetargowego za poszczególne kryteria, odpowiada właściwej ocenie materiału dowodowego w toku postępowania administracyjnego (art. 77 kpa), a ocena przyjęta przez Ministra Finansów nie wykracza poza zakres swobodnego uznania administracyjnego (art. 80 kpa) - uwzględnione zostały wszystkie elementy istotne w tego rodzaju postępowaniu dla prawidłowej oceny ofert.

Argumenty E. Sp. z o.o. dotyczące naruszenia przepisów § 22 ust. 2 i § 28 w/w rozporządzenia Ministra Finansów poprzez przekroczenie terminów określonych w tych przepisach, nie zasługują na uwzględnienie.

Organ wskazał, że Decyzja Ministra Finansów z dnia [...] sierpnia 2009 r. w sprawie zezwolenia na prowadzenie salonu gier na automatach w [...], wydana została bez naruszenia przepisu § 22 ust. 2 w/w rozporządzenia dotyczącego trzymiesięcznego okresu między terminem składania ofert a terminem zakończenia przetargu. W zawiadomieniu o przetargu z dnia [...] kwietnia 2009 r. nr [...], termin składania ofert określony został na dzień [...] maja 2009 r. W dniu [...] lipca 2009 r. protokół z posiedzenia komisji przetargowej przekazany został do Podsekretarza Stanu w Ministerstwie Finansów nadzorującego realizację zadań wynikających z ustawy o grach i zakładach wzajemnych, który w dniu [...] lipca 2009 r. zaakceptował wybór dokonany przez komisję przetargową.

Jednocześnie z uwagi na brak szczegółowego uregulowania w przepisach terminu zakończenia postępowania przetargowego brak jest podstaw do postawienia zarzutu naruszenia § 28 pkt 2 przywołanego wyżej rozporządzenia, dotyczącego przekroczenia czternastodniowego terminu do wydania decyzji w sprawie zezwolenia. Stwierdził, że nawet jeżeli czternastodniowy termin wynikający z § 28 pkt 2 przywołanego wyżej rozporządzenia nie zostałby zachowany, nie powoduje to nieważności decyzji, gdyż termin ten jest terminem instrukcyjnym i jego niezachowanie nie powoduje nieważności decyzji.

Odnosząc się do zarzutów przedstawionych we wnioskach o ponowne rozpatrzenie sprawy, a dotyczących różnej oceny tej samej lokalizacji, podzielił stanowisko O. Sp. z o.o. - uczestnika postępowania wyrażone w piśmie z dnia [...] października 2009 r., iż ocena dokonana przez komisję przetargową w danej, indywidualnej sprawie administracyjnej nie może być przedmiotem weryfikacji w trybie porównania z innym postępowaniem administracyjnym. Inne składy komisji przetargowej uprawniają do stosowania punktacji zgodnej z uznaniem tego organu pomocniczego dla Ministra Finansów, tym bardziej, że spółka przedstawiła szczegółowe informacje dotyczące opisu lokalizacyjnego miejsca, w którym zamierza prowadzić działalność i uzasadnienie do oceny oferty według tego kryterium, które zostały uznane przez komisję przetargową. Ponadto, wskazał, że nawet przyznanie stronom dodatkowych punktów w ramach kryterium atrakcyjności proponowanej lokalizacji, pozostaje bez wpływu na wybór najkorzystniejszej oferty.

Dodatkowo uznał, iż decyzja Ministra Finansów z dnia [...] kwietnia 2009 r. wydana w wyniku przeprowadzenia innego postępowania przetargowego na prowadzenie salonu gier na automatach w [...], na które powołują się strony we wnioskach o ponowne rozpatrzenie sprawy, została uchylona przez Ministra Finansów w wyniku postępowania odwoławczego.

Za niezasadne uznał również argumenty podniesione przez Ca. Sp. z o.o., a dotyczące różnej oceny ofert przedstawionych przez tę Spółkę, jak i jej konkurentów, w zakresie kryterium porównania deklarowanej w dotychczasowych wygranych przetargach wysokości podstawy opodatkowania a realnie uzyskiwaną podstawą opodatkowania oraz doświadczenia wnioskodawcy na rynku gier, w przetargach o udzielenie zezwolenia na prowadzenia salonów gier na automatach w [...] i [...]. Podkreślił, iż różnice w ilości przyznawanych punktów wynikają z objęcia oceną innego okresu działalności tych spółek. Szczegółowe zapisy kryteriów i ocen ofert przetargowych zawarte w załączniku do zawiadomienia o przetargu stanowią, iż porównanie to dotyczy wygranych przetargów w ciągu ostatnich trzech lat, licząc od końca roku kalendarzowego poprzedzającego rok, w którym został ogłoszony przetarg.

Biorąc pod uwagę fakt, iż przetargi na prowadzenie salonów gier na automatach w [...] i [...] ogłoszone zostały w grudniu 2008 r., jako okres do oceny ofert, przyjęte zostały lata 2005, 2006 i 2007. Natomiast dla potrzeb przetargu o udzielenie zezwolenia na prowadzenie salonu gier na automatach w [...] ogłoszonego w dniu [...] kwietnia 2009 r., a będącego przedmiotem niniejszego postępowania, oceny dotyczyły lat 2006, 2007 i 2008. Stąd też różnice w przyznanej ilości punktów za powyższe kryterium w poszczególnych przetargach.

W jego ocenie przyznane Ca. Sp. z o.o. punkty za kryterium dotyczące doświadczenia wnioskodawcy na rynku gier wynikała z faktu, iż przystępując do przetargu na prowadzenie salonu gier na automatach w [...], Spółka dopiero rozpoczynała swą działalność na rynku gier, uruchamiając jeden salon gier w [...], zaś w przypadku przedmiotowego przetargu podmiot posiadał już zezwolenia na prowadzenie trzech salonów gier.

Zdaniem organu zarzuty Ca. Sp. z o.o. i C. Sp. z o.o. dotyczące terminu uruchomienia działalności, a tym samym naruszenia przepisu art. 130 § 1 kpa nie zasługują na uwzględnienie. Uznano, iż zarówno deklaracja O. Sp. z o.o. co do terminu uruchomienia działalności, jak też jej faktyczne wykonanie, nie uchybia art. 130 § 1 kpa, albowiem jest zgodne z obowiązującym prawem. Wskazany przez tę Spółkę termin maksymalny (15 dni od wydania decyzji) odpowiada warunkowi tego przepisu. Strona odebrała decyzję w sprawie zezwolenia w dniu [...] sierpnia 2009 r. Zachowała się zgodnie ze złożoną w ofercie deklaracją i pismem z dnia [...] września 2009 r. poinformowała, iż w dniu [...] września 2009 r. rozpoczęła działalność w przedmiotowym salonie, co oznacza, że nastąpiło to w 15 dniu licząc od daty otrzymania decyzji administracyjnej.

Tym samym dla tej strony upłynął termin do wniesienia odwołania. W myśl art. 130 § 1 kpa, przed upływem terminu wniesienia odwołania decyzja nie ulega wykonaniu. Stosownie do dyspozycji art. 129 § 2 kpa, znajdującego na mocy art. 127 § 3 kpa zastosowanie do wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, termin do wniesienia odwołania (wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy) wynosi czternaście dni od dnia doręczenia decyzji stronie. Ustawodawca nie wprowadził przy tym ogólnych przepisów dotyczących terminów wnoszenia środków zaskarżenia od decyzji, której stronami pozostawało kilka podmiotów. Uwzględniając brzmienie powołanych wyżej przepisów oraz biorąc pod uwagę fakt, że ustawodawca nie wprowadził szczególnego rodzaju unormowań w zakresie terminu do wnoszenia środków odwoławczych w sprawach, w których występuje wielość stron, uznać za prawidłowy należy pogląd, że dla każdej ze stron termin do wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, zakończonej wydaniem przez ministra decyzji mającej walor decyzji ostatecznej, biegnie odrębnie dla każdego podmiotu, któremu doręczono decyzję.

Powyższy pogląd prezentowany jest też w literaturze przedmiotu (jako przykład wskazać można: A. Skóra "Współuczestnictwo w postępowaniu administracyjnym" Oficyna Wolters Kluwer Warszawa 2009 r.; G. Łaszczyca, A. Martysz, A. Matan, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz. Tom II).

Odnosząc się do kwestii podniesionej przez C. Sp. z o.o., a dotyczącej pomieszczeń dla prowadzonej działalności organ stwierdził, że kwestia sposobu wykonywania decyzji zezwalającej na prowadzenie salonu gier przez uprawniony podmiot nie podlega już procedurze przetargowej i tym samym nie może być argumentem kwestionującym prawidłowość rozstrzygnięcia komisji przetargowej i Ministra Finansów, może być jedynie przedmiotem kontroli w ramach sprawowanego przez organ nadzoru i kontroli nad działalnością podmiotów urządzających i prowadzących m.in. gry na automatach na podstawie udzielonego zezwolenia. Tym niemniej dodać należy, iż zgodnie z informacją Spółki z dnia [...] października 2009 r. salon gier na automatach przy ulicy [...] w [...], uruchomiony został zgodnie z obowiązującymi przepisami (w tym przeprowadzone zostało urzędowe sprawdzenie przez urząd celny), posiada dodatkowe, bezpośrednie wejście z zewnątrz budynku, a od klientów salonu gier nie pobiera się opłat za wejście ani nie dokonuje się rejestracji osób wchodzących do salonu.

Odpowiadając na argumenty C. Sp. z o.o. dotyczące liczby zatrudnionych w salonie gier na automatach O. Sp. z o.o. czy podanej w studium ekonomiczno finansowym podstawy opodatkowania podatkiem od gier organ stwierdził, iż podane elementy nie stanowiły kryterium oceny ofert i nie miały wpływu na liczbę uzyskanych punktów, a tym samym na wybór tej oferty jako najkorzystniejszej.

Zdaniem organu niezrozumiały jest zarzut C. Sp. z o.o. dotyczących braku pełnomocnictwa udzielonego przez Spółkę na rzecz radcy prawnego T. S., do poświadczenia dokumentów za zgodność z oryginałem składanych w ramach niniejszego postępowania. Wskazano, iż O. Sp. z o.o. działała w niniejszym postępowaniu jako osoba prawna bez udziału pełnomocnika. Czynność poświadczania dokumentów za zgodność z ich oryginałami nie stanowiła wykonywania pełnomocnictwa w postępowaniu administracyjnym, a jedynie czynność techniczną nie będącą elementem postępowania w imieniu strony przed organem, zatem nie było konieczne przedkładanie takiego dokumentu. W pkt 2 zawiadomienia o przetargu nr [...] z dnia [...] kwietnia 2009 r. organ określił wymaganą treść ofert, ich formę oraz wskazał osoby zawodowo uprawnione dla dokonywania czynności poświadczania za zgodność z oryginałem - notariusza, adwokata, radcę prawnego.

Czynności dokonane przez osobę zawodowo wskazaną przez Ministra Finansów w zawiadomieniu o przetargu nie stanowią wykonania upoważnienia o charakterze materialnym ani procesowym, zatem nie zachodzi potrzeba w takim zakresie do udzielenia pełnomocnictwa przez stronę.

Odnosząc się do argumentów F. Sp. z o.o. dotyczących zagadnień związanych z wydawaniem decyzji w trybie art. 52 w/w ustawy, organ uznał, iż kwestia zmiany struktury kapitałowej i ostateczna odmowa udzielenia zgody na podwyższenie kapitału zakładowego spółki F. (co było przesłanką wydania decyzji w trybie art. 52 ustawy), została zakończona orzeczeniami WSA w Warszawie z dnia 24 listopada 2006 r. sygn. akt VI SA/Wa 1695/06 i NSA z dnia 24 października 2007 r. sygn. akt II GSK 146/07. W przedmiotowych wyrokach, Sądy zajęły także jednoznaczne stanowisko w przedmiocie wpływu spółki na sposób postępowania swego wspólnika stwierdzając, iż nie jest rzeczą Sądu badającego wyłącznie legalność zaskarżonej decyzji, wnikanie w problematykę celowości oraz materialnoprawnych konsekwencji tego rozstrzygnięcia, czy też ocena wcześniejszych działań i porozumień skarżącej z jej udziałowcem. Sąd uznał także za uzasadnione stanowisko organu administracji, co do organu.

Ponadto zauważono, iż to na stronie posiadającej zezwolenie wydane na podstawie przepisów ustawy o grach i zakładach wzajemnych ciąży obowiązek takiego prowadzenia działalności, aby nie naruszać ustawy lub warunków zezwolenia oraz nie uchybiać przepisom regulaminów. W sytuacji stwierdzenia, iż takie naruszenia i uchybienia mają miejsce, ma zastosowanie wspomniany już art. 52 ust. 1 pkt 1 w/w ustawy.

Podniesiono, że wydana przez Ministra Finansów w trybie art. 52 ustawy decyzja w sprawie struktury jej kapitału, nie była jedyną decyzją wydaną w powyższym trybie a skierowaną do tej Spółki. W stosunku do F. Sp. z o.o. jako podmiotu prowadzącego działalność w zakresie gier na automatach o niskich wygranych na podstawie zezwoleń udzielanych przez Dyrektorów Izb Skarbowych, wydawane były również decyzje tych organów w trybie art. 52 w/w ustawy.

Organ uznał, że przedmiotowy przetarg został przeprowadzony zgodnie z obowiązującymi przepisami ustawy o grach i zakładach wzajemnych jak również zgodnie z ogólnymi zasadami procedury administracyjnej. Jego zdaniem organ dokonał obiektywnej oceny dokumentów dołączonych do ofert spółek uczestniczących w przedmiotowym przetargu. Wydając swoją decyzję nie dyskryminował żadnego uczestnika przetargu stosując takie same reguły postępowania w odniesieniu do poszczególnych stron. Uznał, że jego decyzja nie nosi cech dowolności, zaś podjęte rozstrzygnięcie oparte było na dokładnych ustaleniach stanu faktycznego i zastosowaniu do niego właściwego stanu prawnego. Reasumując, w opinii Ministra Finansów zarzuty podniesione przez strony we wnioskach o ponowne rozpatrzenie sprawy nie zasługują na uwzględnienie.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wnieśli skarżący C. Sp. z o. o. w [...] oraz F. Sp. z o.o. w [...].

Generalnie zarzucają naruszeniu przepisów postępowania, art. 7, 77 § 1, 80 i 107 § 3 kpa poprzez niewyjaśnienie wszystkich okoliczności mających znaczenie dla rozpoznania sprawy, nierozpatrzenie całego materiału dowodowego, jego niewłaściwą ocenę i przekroczenie swobodnego uznania administracyjnego, a także nie odniesienie się do zarzutów skarżących, obrazę przepisów postępowania poprzez niewłaściwą interpretację i błędne zastosowanie art. 130 kodeksu postępowania administracyjnego.

Powołując się na te naruszenia wnoszono o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie kosztów postępowania wg norm przepisanych.

Skarżącą C. Sp. z o. o. w [...] wskazuje, że w niniejszej sprawie organ administracji w ogóle nie odniósł się do braku dokumentów finansowych w aktach postępowania spółki O. Sp. z o. o., który to zarzut skarżąca wskazała we wniosku o ponowne rozparzenie sprawy. Wykonując swoje prawo strony w postępowaniu administracyjnym przedstawiciele skarżącej chcieli się zapoznać z ofertami i wszystkimi dokumentami postępowania administracyjnego. W ofercie spółki O. Sp. z o. o. nie znajdowały się dokumenty dotyczące sytuacji finansowej tej spółki, które wedle informacji pracowników organu administracji zostały dołączone do innego postępowania.

W związku z tym oferta jaka znajdowała się w aktach postępowania i na podstawie której organ prowadził przetarg była niekompletna. W związku z tym naruszone zostały warunki rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 3 czerwca 2003 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o grach i zakładach wzajemnych (Dz. U. nr 102 poz. 948 ze zm.), bowiem nie można stwierdzić jakie dokumenty zawierała oferta oraz jaka była treść tych dokumentów, w jaki sposób i dlaczego organ administracji dokonał ich oceny, a także strona postępowania jaką jest skarżąca została pozbawiona możliwości zapoznania się z nimi.

Organ administracji w uzasadnieniu skarżonej decyzji w ogóle nie odniósł się do powyższego zarzutu skarżącej co stanowi naruszenie art. 107 § 3 kpa.

Również organ administracji nie ustosunkował się do rozbieżności zgłoszonych w zakresie różnych ocen tej samej lokalizacji spółki O. Sp. z o. o. jaka została dokonana w przetargu rozstrzygniętym w dniu [...] kwietnia 2009 r. (decyzja Ministra Finansów nr [...]) oraz w przetargu zakończonym wydaniem decyzji objętej niniejszym postępowaniem. Wedle ustalonych przez Ministra Finansów kryteriów oceny ofert wydanych na podstawie delegacji ustawowej art. 24 ust. 3 pkt 3) ustawy z dnia 29 lipca 1992 r. o grach i zakładach wzajemnych (Dz. U. z 1998 r. Nr 102, poz. 650 ze zm.) za atrakcyjność proponowanej lokalizacji salonu gry można otrzymać maksymalnie 5 pkt w przetargu. Punkty te są przyznawane po jednym za: lokalizację w centrum miasta, przy ruchliwym ciągu komunikacyjnym, w obrębie lub bezpośrednim sąsiedztwie centrów handlowych, w sąsiedztwie centrów rozrywki, w obiektach hotelowych lub ich bezpośrednim sąsiedztwie.

W przetargu zakończonym decyzją z dnia [...] kwietnia 2009 r. ta sama lokalizacja salonu gry spółki O. Sp. z o. o. przy ulicy [...] w [...] została oceniona na 3 pkt, a kilka miesięcy później w przetargu zakończonym wydaniem decyzji objętej niniejszym postępowaniem już na 4 pkt, co w konsekwencji umożliwiło O. Sp. z o.o. zwycięstwo w przetargu. Stało się to możliwe poprzez przyznanie dodatkowego 1 pkt za lokalizację w sąsiedztwie centrów handlowych. Należy podkreślić, że żadne nowe centrum handlowe nie zostało w tym czasie wybudowane w sąsiedztwie ulicy [...] w [...] i takie działanie organu administracji nie znajduje żadnego uzasadnienia i stanowi naruszenie 77 § 1 i 80 kpa przez niewłaściwą i zupełnie dowolną ocenę zebranego materiału dowodowego w toku postępowania administracyjnego i przekroczenie swobodnego uznania administracyjnego.

Zdaniem skarżącego F. Sp. z o.o. ubiegając się w ramach przetargu o udzielenie zezwolenia, która w okresie od [...] grudnia 2005 r. do [...] grudnia 2008 r. nie wygrała przetargu na prowadzenie salonu gier na automatach, może uzyskać maksymalnie 2 punkty zamiast 3 możliwych do osiągnięcia przez inne podmioty. Z kolei według pkt 6 Kryteriów, spółka która w okresie od [...] grudnia 2005 r. do [...] grudnia 2008 r. nie wygrała przetargu na prowadzenie salonu gier na automatach, może uzyskać maksymalnie zaledwie 2 punkty zamiast 4 możliwych do uzyskania przez pozostałe podmioty uczestniczące w przetargu. W pkt 7 Kryteriów zaznaczono wreszcie, że wydanie decyzji dostosowawczej w trybie art. 52 ustawy o grach i zakładach wzajemnych w stosunku do uczestnika przetargu w okresie od [...] grudnia 2005 r. do [...] grudnia 2008 r. oznacza, że takiemu podmiotowi w ogóle nie przyznaje się punktów, a pozostałe uczestniczące w przetargu spółki (w tym te dopiero uruchamiające działalność) uzyskują 2 punkty.

Poza ogólnikowym i dość abstrakcyjnym stwierdzeniem zawartym w zaskarżonej decyzji, że Kryteria "stanowią wielopłaszczyznową formę oceny oferentów", Organ nie wyjaśnił czemu, poza dyskryminacją kręgu oferentów, którzy w okresie od [...] grudnia 2005 r. do [...] grudnia 2008 r. nie wygrali przetargu na prowadzenie salonu gier na automatach i którzy w okresie tym otrzymali wadliwie adresowaną i niewykonalną decyzję dostosowawczą wydaną w trybie art. 52 ustawy o grach i zakładach wzajemnych, służyć mają zapisy pkt 4, 5 i 7 Kryteriów. Z jednej strony zupełnie niezrozumiałe jest w ocenie skarżącej szczególne uprzywilejowanie w Kryteriach podmiotów prowadzących salony gier na automatach w oparciu o zezwolenia wydane w trybie szczególnym na podstawie uprzednio wygranych przetargów - art. 24 ust. 2 ustawy o grach i zakładach wzajemnych - przy jednoczesnej dyskryminacji podmiotów prowadzących choćby i wiele salonów gier na automatach (i dostarczających z tego tytułu Skarbowi Państwa niebagatelnych danin publicznoprawnych) na podstawie zezwoleń wydanych w trybie zwykłym tj. bezprzetargowym.

Z drugiej strony trudno dociec, dlaczego dla Ministra Finansów tak ważny jest okres od dnia [...] grudnia 2005 r. do [...] grudnia 2008 r., a nie liczą się już zdarzenia zaistniałe przed [...] grudnia 2005 r. i po [...] grudnia 2008 r. Ministrowi Finansów z urzędu znana jest sytuacja poprzedzająca wydanie niewykonalnej i wadliwie adresowanej decyzji z sierpnia 2007 r. opartej na art. 52 ustawy o grach i zakładach wzajemnych, polecającej F. Sp. z o.o. usunięcie z grona udziałowców podmiotu o nazwie J. Sp. z o.o. Wskazano, że Minister Finansów, przed przystąpieniem ze skutkiem prawnym J. Sp. z o.o. do grona wspólników F. Sp. z o.o., w trybie art. 26 ust. 3 ustawy o grach i zakładach wzajemnych wyraził w formie decyzji ostatecznej zgodę na odpowiednią zmianę w strukturze kapitału zakładowego skarżącego. Dopiero w rezultacie wznowionego postępowania (administracyjnego już po sądowej rejestracji przystąpienia J. Sp. z o.o. do struktury kapitału zakładowego skarżącego, Minister Finansów uchylił swą decyzję ostateczną i odmówił zgody na rzeczoną zmianę (w 2 lata po jej zaistnieniu).

W świetle wyroku NSA z dnia 3 września 2001 r. wydanego w sprawie II SA 1563/00, spółka prawa handlowego nie ma prawnych możliwości dochodzenia od swego wspólnika rozporządzenia częścią kapitału zakładowego spółki i w konsekwencji spółka taka nie może być adresatem decyzji dostosowawczej wydanej w trybie art. 52 ustawy o grach i zakładach wzajemnych zobowiązującej do wykluczenia danego podmiotu z grona udziałowców. Niezależnie od powyższego podkreślenia wymaga fakt, że J. Sp. z o.o. ustąpiła ze spółki F., a Organ zaakceptował w pełni nowy skład udziałowców. Z racji ustąpienia J. Sp. z o.o. ze składu udziałowców skarżenie do Sądu oczywiście wadliwej decyzji Organu było bezprzedmiotowe. W tej sytuacji zdumiewać może, dlaczego skarżący w postępowaniu przetargowym na wstępie karany ma być utratą 2 punktów (za zdarzenie na które nie miał wpływu) przyznawanych już w stosunku do uczestników przetargu wcześniej w ogóle nie działających na rynku gier lub też w stosunku do których przed [...] grudnia 2005 r. lub po [...] grudnia 2008 r. prawidłowo zaadresowano zgodną z prawem decyzję dostosowawczą wydaną w trybie art. 52 ustawy z racji rzeczywistych naruszeń przepisów rangi ustawowej bądź Warunków udzielonego zezwolenia.

Uznano, że zgodnie z ogólną zasadą dochodzenia prawdy obiektywnej, Organ jest zobowiązany z urzędu w wyczerpujący sposób zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Charakter postępowania administracyjnego zakłada zatem absolutną przewagę inicjatywy Organu w postępowaniu dowodowym. Realizacja zasady prawdy obiektywnej wymaga, aby Organ z własnej inicjatywy podjął ciąg czynności procesowych mających na celu zebranie wyczerpującego materiału dowodowego oraz rozpatrzenie tego materiału.

Co do terminu uruchomienia działalności przez O. Sp. z o. o., a mianowicie 15 dni od daty wydania decyzji, zdaniem skarżących nie upłynął jeszcze termin do wniesienia odwołania przez wszystkie strony postępowania administracyjnego, naruszyła art. 130 § 1 kpa. Zgodnie z tym przepisem przed upływem terminu na wniesienie odwołania decyzja nie podlega wykonaniu, a zgodnie z § 2 tego artykułu wniesienie odwołania wstrzymuje wykonanie decyzji. Pomimo tego spółka O. Sp. z o.o. rozpoczęła działalność salonu gry.

W odpowiedzi na skargi organ wnosił o ich oddalenie w całości. Uznał, za nietrafne zarzuty strony przedstawione w skardze, a dotyczące naruszenie przepisów postępowania poprzez niewłaściwą interpretację i błędne zastosowanie art. 130 kpa. Wskazał, że zgodnie z treścią art. 130 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego, przed upływem terminu do wniesienia odwołania wynoszącego zgodnie z art. 129 § 2 kpa - 14 dni, decyzja nie ulega wykonaniu. Jego zdaniem deklaracja O. Sp. z o.o. co do terminu uruchomienia działalności, jak też jej faktyczne wykonanie, nie uchybia art. 130 § 1 kpa, albowiem jest zgodne z obowiązującym prawem. Wskazany przez tę Spółkę termin maksymalny (15 dni od wydania decyzji) odpowiada warunkowi tego przepisu. Strona odebrała decyzję w sprawie zezwolenia w dniu [...] sierpnia 2009 r. Zachowała się zgodnie ze złożoną w ofercie deklaracją i pismem z dnia [...] września 2009 r. poinformowała, iż w dniu [...] września 2009 r. rozpoczęła działalność w przedmiotowym salonie, co oznacza, że nastąpiło to w 15 dniu licząc od daty otrzymania decyzji administracyjnej. Tym samym dla tej strony upłynął termin do wniesienia odwołania.

Organ powiadomił O. Sp. z o.o. o wniesieniu odwołania w sprawie z pouczeniem, że wniesienie odwołania w terminie wstrzymuje wykonanie decyzji stosownie do art. 130 § 2 kpa i informacją, że strona obowiązana jest zaprzestać wykonywania decyzji w dniu, w którym otrzymała zawiadomienie o wniesieniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Jak wynika z pisma strony z dnia [...] października 2009 r., Spółka niezwłocznie zastosowała się do tej informacji i zaprzestała wykonywania decyzji.

Odnosząc się przy tym do zarzutów przedstawionych w skardze, a dotyczących różnej oceny tej samej lokalizacji, organ podtrzymuje swoje stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji, iż ocena dokonana przez komisję przetargową w danej, indywidualnej sprawie administracyjnej nie może być przedmiotem weryfikacji w trybie porównania z innym postępowaniem administracyjnym.

Organ stwierdził, iż kwestia zmiany struktury kapitałowej i ostateczna odmowa udzielenia zgody na podwyższenie kapitału zakładowego spółki F. (co było przesłanką wydania decyzji w trybie art. 52 ustawy), została zakończona orzeczeniami WSA w Warszawie z dnia 24 listopada 2006 r. sygn. akt VI SA/Wa 1695/06 i NSA z dnia 24 października 2007 r. sygn. akt II GSK 146/07. W przedmiotowych wyrokach, Sądy zajęły także jednoznaczne stanowisko w przedmiocie wpływu spółki na sposób postępowania swego wspólnika stwierdzając, iż nie jest rzeczą Sądu badającego wyłącznie legalność zaskarżonej decyzji, wnikanie w problematykę celowości oraz materialnoprawnych konsekwencji tego rozstrzygnięcia, czy też ocena wcześniejszych działań i porozumień skarżącej z jej udziałowcem. Sąd uznał także za uzasadnione stanowisko organu administracji, co do powstania skutków umów zawartych przez spółkę, jako nie należących do kompetencji organu.

Ponadto należy zauważyć, iż to na stronie posiadającej zezwolenie wydane na podstawie przepisów obowiązującej wówczas ustawy o grach i zakładach wzajemnych ciąży obowiązek takiego prowadzenia działalności, aby nie naruszać ustawy lub warunków zezwolenia oraz nie uchybiać przepisom regulaminów. W sytuacji stwierdzenia, iż takie naruszenia i uchybienia mają miejsce, miał zastosowanie wspomniany już art. 52 ust. 1 pkt 1 w/w ustawy. Zmiana stanu prawnego, spowodowała zastąpienie regulacji w zakresie dotyczącym obszaru określonego dotychczas w nieobowiązującym już art. 52 ustawy o grach i zakładach wzajemnych, obowiązującym obecnie art. 58 i 59 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych.

Minister Finansów działając w trybie art. 52 ust. 1 pkt 1 obowiązującej wówczas ustawy o grach i zakładach wzajemnych, decyzji z dnia 21 sierpnia 2007 r. w przedmiocie polecenia usunięcia nieprawidłowości polegającej na naruszeniu przepisów art. 26 ust. 3 ustawy poprzez usunięcie ze składu osobowego wspólników podmiotu o nazwie J. Sp. z o.o. wskazał, że strona nie skorzystała z możliwości złożenia skargi do sądu administracyjnego, gdyż na przedmiotową decyzję jak wskazano w pouczeniu, po wyczerpaniu środków zaskarżenia służyła skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Zatem jego zdaniem strona miała możliwość ochrony swojego interesu poprzez skorzystanie z sądowej kontroli i świadomie z tej możliwości nie skorzystała.

W ocenie Ministra Finansów całość zarzutów podniesionych przez skarżących w skargach jest bezzasadna i nie zasługuje na uwzględnienie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tego aktu.

Sąd administracyjny nie ocenia rozstrzygnięcia organu administracji pod kątem jego słuszności, czy też celowości, jak również nie rozpatruje sprawy kierując się zasadami współżycia społecznego. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej także: p.p.s.a.).

Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów, skargi nie zasługują na uwzględnienie.

Należy zauważyć, że do oferty C. Sp. z o.o. dołączone zostały zaświadczenia z Krajowego Rejestru Karnego dla członków Zarządu, Rady Nadzorczej Spółki i osoby sprawującej zarząd nad ośrodkiem gier. Do oferty nie dołączono natomiast zaświadczeń dla Prezesa Zarządu oraz Przewodniczącego Rady Nadzorczej wystawionych przez władze państwa austriackiego, którego są oni obywatelami. Zgodnie z pkt 2 ppkt I zawiadomienia o przetargu, oferta winna zawierać dokumenty określone w art. 32 ust. 1 oraz art. 33 ustawy o grach i zakładach wzajemnych. Zgodnie z tym przepisem, osoby fizyczne będące wspólnikami spółki prowadzącej działalność w zakresie gier i zakładów wzajemnych, o których mowa w art. 5 ust. 1, przedstawiające sobą jedną setną kapitału, oraz osoby fizyczne będące członkami władz (zarządu, rady nadzorczej) spółki ubiegającej się o zezwolenie (...) powinny posiadać nienaganną opinię, w szczególności muszą przedstawić zaświadczenie, że nie były skazane prawomocnym wyrokiem za popełnione umyślnie przestępstwo lub przestępstwo skarbowe.

Wskazano, że zgodnie ust. 2 w/w przepisu, stosuje się go odpowiedni do nierezydentów będących osobami fizycznymi. Osoby te powinny ponadto przedstawić odpowiednie, uwierzytelnione zaświadczenia, wystawione przez właściwe władze państwa, którego są obywatelami lub stałymi mieszkańcami. Postanowienie przepisu § 26 pkt 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 3 czerwca 2003 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o grach i zakładach wzajemnych (Dz. U. Nr 102, poz. 948, z późn. zm.) oraz pkt 10 zawiadomienia o przetargu, oferta C. Sp. z o.o. jako niespełniającą wymogów formalnych przetargu, poprzez niespełnienie przez Spółkę obowiązku przedłożenia zaświadczeń odnośnie dwóch członków władz Spółki, że nie byli skazani prawomocnym wyrokiem za popełnione umyślnie przestępstwo lub przestępstwo skarbowe, wystawione przez właściwe władze państwa, którego są obywatelami, nie spełnia wymagań co do treści ofert, określonej w pkt 2 zawiadomienia o przetargu.

Tak więc działanie organu i wcześniej komisji przetargowej odrzucającą ofertę C. Sp. z o.o. jako niespełniającą wymagań co do treści ofert, określonej w pkt 2 zawiadomienia o przetargu było zdaniem sądu prawidłowe.

Komisja przetargowa przeprowadziła analizę pozostałych ofert zgodnie z przepisami ustawy z dnia 29 lipca 1992 r. o grach i zakładach wzajemnych, biorąc pod uwagę zapisy określone w pkt 2 zawiadomienia o przetargu stwierdzając, że zawierają one wszystkie dokumenty określone w pkt 2 zawiadomienia o przetargu.

Zdaniem Sądu Komisja przetargowa, a później organ prawidłowo ocenił przedmiotowe oferty w zakresie ich zgodności z kryteriami wymienionymi w pkt 9 zawiadomienia o przetargu nr [...] z dnia [...] kwietnia 2009 r., takimi jak:

1) spełnienie warunków określonych w ustawie z dnia 29 lipca 1992 r. o grach i zakładach wzajemnych,
2) kryteria do oceny ofert określone w załączniku do zawiadomienia o przetargu.

Ad.

2. Komisja przeanalizowała oferty Spółek, biorąc pod uwagę kryteria i sposób oceny ofert przetargowych określone w załączniku do zawiadomienia o przetargu nr [...] z dnia [...] kwietnia 2009 r.

W związku z tym, ostatecznie organ podzielił zdanie komisji przetargowej w zakresie oceny przedmiotowych ofert i odmówił: P. Sp. z o.o., C. G. Sp. z o.o., F. Sp. z o.o., E. Sp. z o.o., Ca. Sp. z o.o., B. Sp. z o.o., Z. S.A. oraz C. Sp. z o.o. udzielenia zezwolenia na prowadzenie salonu gier na automatach w [...] oraz udzieli przedmiotowego zezwolenia O. Sp. z o.o.

Zgodnie z treścią art. 130 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego, przed upływem terminu do wniesienia odwołania wynoszącego zgodnie z art. 129 § 2 kpa - 14 dni, decyzja nie ulega wykonaniu. Termin uruchomienia działalności jak też jej faktyczne wykonanie, nie uchybia art. 130 § 1 kpa, albowiem jest zgodne z obowiązującym prawem. Wskazany przez tę Spółkę termin maksymalny (15 dni od wydania decyzji) odpowiada warunkowi tego przepisu. Strona odebrała decyzję w sprawie zezwolenia w dniu [...] sierpnia 2009 r. Zachowała się zgodnie ze złożoną w ofercie deklaracją i pismem z dnia [...] września 2009 r. poinformowała, iż w dniu [...] września 2009 r. rozpoczęła działalność w przedmiotowym salonie, co oznacza, że nastąpiło to w 15 dniu licząc od daty otrzymania decyzji administracyjnej. Tym samym dla tej strony upłynął termin do wniesienia odwołania.

W myśl art. 130 § 1 kpa, przed upływem terminu wniesienia odwołania decyzja nie ulega wykonaniu. Stosownie do dyspozycji art. 129 § 2 kpa, znajdującego na mocy art. 127 § 3 kpa zastosowanie do wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, termin do wniesienia odwołania (wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy) wynosi czternaście dni od dnia doręczenia decyzji stronie. Ustawodawca nie wprowadził przy tym ogólnych przepisów dotyczących terminów wnoszenia środków zaskarżenia od decyzji, której stronami pozostawało kilka podmiotów. Uwzględniając brzmienie powołanych wyżej przepisów oraz biorąc pod uwagę fakt, że ustawodawca nie wprowadził szczególnego rodzaju unormowań w zakresie terminu do wnoszenia środków odwoławczych w sprawach, w których występuje wielość stron, uznać za prawidłowy należy pogląd, że dla każdej ze stron termin do wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, zakończonej wydaniem przez ministra decyzji mającej walor decyzji ostatecznej, biegnie odrębnie dla każdego podmiotu, któremu doręczono decyzję.

Powyższy pogląd prezentowany jest też w literaturze przedmiotu (jako przykład organ właściwie wskazał: A. Skóra "Współuczestnictwo w postępowaniu administracyjnym" Oficyna Wolters Kluwer Warszawa 2009 r.; G. Łaszczyca, A. Martysz, A. Matan, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz. Tom II). Wskazać należy, że zgodnie z art. 130 § 2 kpa wniesienie odwołania w terminie wstrzymuje wykonanie decyzji. Zgodnie zaś z art. 130 § 3 kpa przepisów § 1 i 3 nie stosuje się w przypadkach, gdy: decyzji został nadany rygor natychmiastowej wykonalności (art. 108 kpa) lub decyzja podlega natychmiastowemu wykonaniu z mocy ustawy. Nie budzi wątpliwości, że decyzji nie został nadany rygor natychmiastowej wykonalności w trybie art. 108 kpa, ani też nie podlega ona natychmiastowemu wykonaniu z mocy ustawy. Jeżeli zatem mimo podjęcia wykonania decyzji strona postępowania wniesie od tej decyzji odwołanie, prawo dobrowolnego wykonania wygasa. Ponadto pogląd ten jest powszechnie akceptowany w orzecznictwie sądów administracyjnych.

Odnosząc się do zarzutów dotyczących różnej oceny tej samej lokalizacji, należy zauważyć, iż ocena dokonana przez komisję przetargową w danej, indywidualnej sprawie administracyjnej nie może być przedmiotem weryfikacji w trybie porównania z innym postępowaniem administracyjnym. Inne składy komisji przetargowej uprawniają do stosowania punktacji zgodnej z uznaniem tego organu pomocniczego dla Ministra Finansów. Należy zauważyć, że słusznie podniesiono, że obiektywnym potwierdzeniem oceny atrakcyjności proponowanej lokalizacji salonu gier przy ulicy [...] jest fakt prowadzenia przez wnioskodawcę w tym miejscu przez 18 lat salonu gier na automatach, który był niekwestionowanym liderem rynku w tym segmencie gier hazardowych i osiągając najwyższe przychody z gier, odprowadzał najwyższe podatki od gier spośród wszystkich salonów gier na automatach działających na terytorium całej Polski, w tym również w [...].

W wykazie dokumentów finansowych zawartych w ofercie O. Sp. z o.o. zamieszczony został na stronie 2 pisma przewodniego do oferty z dnia [...] maja 2009 r. sygn. [...], a dokumentów finansowych udziałowców na stronie 3 i 4 tego pisma. Ponadto, wykaz dokumentów zawarty w ofercie Spółki O. Sp. z o.o. przedstawiony został na stronach 10-12 protokołu z posiedzenia komisji przetargowej z dnia [...] lipca 2009 r. Komisja przetargowa podczas posiedzeń dysponowała kompletną ofertą Spółki O. Sp. z o.o. i miała możliwość wykonania analizy i oceny tych dokumentów. Fakt, iż w trakcie późniejszego przeglądu akt sprawy, Spółce nie zostały okazane te dokumenty nie jest dowodem, iż złożona przez O. Sp. z o.o. oferta była niekompletna. Strona skarżąca przyznaje, że według informacji pracowników organu administracji, przedmiotowe dokumenty zostały dołączone do innego postępowania. Nie zmienia to jednak faktu, iż przedmiotowe dokumenty były częścią oferty przetargowej, a ich brak w ofercie był chwilowy i mogły one zostać udostępnione stronie skarżącej w innym terminie.

W protokołach przeglądu akt sprawy dotyczących przedmiotowego przetargu z dnia [...] lipca 2009 r. i [...] września 2009 r. brak jest jednak adnotacji, że w trakcie przeglądu akt sprawy strona skarżąca była zainteresowana zapoznaniem się z tymi dokumentami w późniejszym terminie. Tak więc wywód skarżącej dotyczący braków formalnych w ofercie O. Sp. z o.o. poprzez nieudostępnienie jej w trakcie przeglądu akt sprawy dokumentów finansowych tej Spółki jest w ocenie sądu niezasadny.

Zdaniem sądu kwestia zmiany struktury kapitałowej skarżącej - spółki F. Sp. z o.o. oraz ostateczna odmowa udzielenia zgody na podwyższenie kapitału zakładowego tej spółki (co było przesłanką wydania decyzji w trybie art. 52 ustawy), została zakończona orzeczeniami WSA w Warszawie z dnia 24 listopada 2006 r. sygn. akt VI SA/Wa 1695/06 i NSA z dnia 24 października 2007 r. sygn. akt II GSK 146/07 i jest poza zakresem zainteresowania tego sądu. W przedmiotowych wyrokach, Sądy zajęły także jednoznaczne stanowisko w przedmiocie wpływu spółki na sposób postępowania swego wspólnika stwierdzając, iż nie jest rzeczą Sądu badającego wyłącznie legalność zaskarżonej decyzji, wnikanie w problematykę celowości oraz materialnoprawnych konsekwencji tego rozstrzygnięcia, czy też ocena wcześniejszych działań i porozumień skarżącej z jej udziałowcem. Sąd uznał także za uzasadnione stanowisko organu administracji, co do powstania skutków umów zawartych przez spółkę, jako nie należących do kompetencji organu.

Podkreślenia wymaga fakt, iż w przypadku wydania przez organ w trybie art. 52 ust. 1 pkt 1 obowiązującej wówczas ustawy o grach i zakładach wzajemnych, decyzji z dnia [...] sierpnia 2007 r. w przedmiocie polecenia usunięcia nieprawidłowości polegającej na naruszeniu przepisów art. 26 ust. 3 ustawy poprzez usunięcie ze składu osobowego wspólników podmiotu o nazwie J. Sp. z o.o., strona nie skorzystała z możliwości złożenia skargi do sądu administracyjnego, gdyż na przedmiotową decyzję jak wskazano w pouczeniu, po wyczerpaniu środków zaskarżenia służyła skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Zatem wskazać należy, iż strona miała możliwość ochrony swojego interesu poprzez skorzystanie z sądowej kontroli i świadomie z tej możliwości nie skorzystała.

Przedmiotowy przetarg, zdaniem sądu został przeprowadzony zgodnie z obowiązującymi wówczas przepisami ustawy o grach i zakładach wzajemnych jak również zgodnie z ogólnymi zasadami procedury administracyjnej. Wskazać należy, iż organ dokonał obiektywnej oceny dokumentów dołączonych do ofert spółek uczestniczących w przedmiotowym przetargu. Minister Finansów wydając swoją decyzję nie dyskryminował żadnego uczestnika przetargu stosując takie same reguły postępowania w odniesieniu do poszczególnych stron. Decyzja Ministra Finansów nie nosi cech dowolności, zaś podjęte rozstrzygnięcie oparte było na dokładnych ustaleniach stanu faktycznego i zastosowaniu do niego właściwego stanu prawnego.

Zdaniem Sądu należy jednocześnie uznać, iż organy obu instancji wyczerpująco zbadały wszystkie istotne okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą oraz przeprowadziły dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej (art. 7 i art. 77 § 1 kpa).

W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie organy administracji - rozstrzygając sprawę - oparły się na materiale prawidłowo zebranym w toku kontroli, dokonując jego wszechstronnej oceny. Ponadto należy uznać, iż stanowisko wyrażone w zaskarżonych decyzjach, organy obu instancji uzasadniły w sposób wymagany przez normę prawa określoną w przepisie art. 107 § 3 kpa.

Z przytoczonych wyżej powodów Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) orzekł jak w sentencji.

Powołane przepisy 2

Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawiez 22 kwietnia 2010 r., sygn. akt VI SA/Wa 219/10

Metryka

Uzasadnienie

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje