Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] maja 2004r. nr [...][...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego nałożył na E. S. i A. I. Firma Handlowa "[...]" s.c. karę pieniężną w łącznej kwocie 3200 zł, w tym 3000 zł za wykonywanie transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne bez uiszczenia opłaty za przejazd po drogach krajowych i 200 zł za nieokazanie zaświadczenia o nieprowadzenia pojazdu w czasie kontroli drogowej. Decyzja została podjęta na podstawie art. 93 ust. 1, art. 92 ust. 1, art. 92 ust. 4 ustawy z dnia 6 września 2001r. o transporcie drogowym (Dz.U. nr 125, poz. 1371 ze zm.) i lp. 1.4.1 i lp. 1.11.11 ust. 1 lit. b załącznika do cyt. ustawy. Podstawę faktyczną ww. decyzji stanowił stwierdzony w czasie przeprowadzonej w dniu [...] marca 2004r. kontroli drogowej samochodu m-ki [...] nr rej. [...] użytkowanego przez
E. S. i A. I. Firma Handlowa [...] s.c. fakt nieuiszczenia opłaty na przejazd po drogach krajowych, bowiem w czasie kontroli kierowca okazał kartę opłaty dobowej nr [...], której upłynął termin ważności, i która nie posiadała wpisów godzina i minuta w pozycjach "ważna od" i "ważna do". Nadto w czasie kontroli kierowca nie okazał dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu z dnia [...] – [...] marca 2004r. W odwołaniu od tej decyzji A. I. podniósł, że został przeoczony termin zakupu kart opłat, a kierowca w dniach od [...] marca 2004r. do [...] marca 2004r. wykonywał prace na terenie zakładu, natomiast zgodnie z planem pracy kierowcy soboty i niedziele mają wolne od pracy.
Decyzja z dnia [...] września 2004r. nr [...] skierowaną do A. I. wspólnika Firmy Handlowej "[...]" s.c. Główny Inspektor Transportu Drogowego, po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez A. I., zaskarżoną decyzję utrzymał w mocy powołując w podstawie prawnej art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., art. 18 ust. 7 rozporządzenia Rady (EWG) nr3821/85 z dnia 20 grudnia 1985r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym, art. 42 ust. 1 i art. 92 ust. 1powołanej ustawy oraz lp 1.4.1. i 1.11.11 art. 1 lit. b załącznika do tej ustawy, art. 31 ust. 1 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004r. o czasie pracy kierowców (Dz.U. Nr 92, poz. 879), § 4 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 14 listopada 2001r. w sprawie uiszczania przez przedsiębiorców opłat za przejazd po drogach krajowych (Dz.U. Nr 150, poz. 1684). Zdaniem organu II instancji okazana do kontroli karta nie stanowi dowodu uiszczenia opłaty za przejazd po drogach krajowych, bo wykorzystywana była po upływie siedmiodniowego terminu, a ponadto nie zawierała wszystkich wymaganych wpisów, zaś zaprezentowane przez stronę wyjaśnienie nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem nieznajomość prawa nie wyklucza nałożenia kary w przypadku stwierdzenia naruszenia.
W uzasadnieniu decyzji wskazano również, iż kara w wysokości 200 zł znajduje uzasadnienie w przepisach powołanego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i art. 92 ust. 1 pkt 6 cyt. ustawy ponieważ nie zostało okazane w czasie kontroli zaświadczenie o nieprowadzeniu pojazdu i tej okoliczności strona nie kwestionowała.
W dniu [...] września 2004r. Główny Inspektor Transportu Drogowego wydał w sprawie drugą decyzję nr [...] tym razem skierowaną do E. S. wspólnika Firmy Handlowej "[...]" s.c., także po rozpoznaniu ww. odwołania A. I., którą zaskarżoną decyzję utrzymał w mocy. Decyzja ta także co do podstawy prawnej, jak i uzasadnienia jest identyczna w treści z ww. decyzją, w której jako strona został wskazany A. I.. Obie decyzje skierowane zostały do adresatów. W skardze wniesionej od decyzji z dnia [...] września 2004r. nr [...] A. I. zwrócił się o indywidualne podejście do sprawy, bo kara pieniężna jest duża i jej "udźwignięcie" spowoduje zachwianie równowagi płatniczej firmy. Termin zakupu został przeoczony, bo wyjazdy w teren odbywają się sporadycznie, a błąd był spowodowany tym, że kierowca nie wiedział, że data stempla na karcie powoduje jej nieważność. Podniósł też, że umowa o pracę zawarta została z kierowcą w dniu [...] lutego 2004r. Jednocześnie poinformował że zmarł wspólnik E. S. – w dniu [...] października 2004r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym stosownie do § 2 tego artykułu, kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Sąd dokonuje zatem kontroli zaskarżonych aktów z zakresu administracji publicznej co do ich zgodności z prawem materialnym jak i prawem procesowym.
Sąd, co w sprawie wymaga podkreślenia, rozstrzyga przy tym w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi i powołaną podstawą prawną.
Badając skargę wg powyższych kryteriów Sąd uznał, iż zasługuje ona na uwzględnienie.
W dniu [...] marca 2004r. kontroli drogowej został poddany samochód ciężarowy [...] nr rej. [...] użytkowany przez E. S. i A. I. Firma Handlowa "[...]" s.c. E. S. i A. I. legitymowali się zaświadczeniem nr [...] na przewozy drogowe na potrzeby własne (wypis).
W toku kontroli stwierdzono naruszenie art. 92 ust. 1 i art. 4 powołanej ustawy z uwagi na nieuiszczenie opłaty drogowej i niedokonanie wskazanego w protokole kontroli zaświadczenia. E. S. i A. I. legitymowali się zaświadczeniem nr [...] na przewozy drogowe na potrzeby własne (wypis).
W tym stanie rzeczy organ I instancji działając na podstawie art. 61 k.p.a. wszczął postępowanie administracyjne w stosunku do E. S. i A. I. prowadzących działalność gospodarczą pod firmą [...] w ramach spółki cywilnej w sprawie stwierdzenia naruszenia przepisów, o których mowa w protokole kontroli z dnia [...] marca 2004r., o czym zawiadomił stronę pismem z dnia [...] kwietnia 2004r.
Organ I instancji zasadnie zatem rozstrzygnął sprawę decyzją z dnia [...] maja 2004r. oznaczając jako jej stronę E. S. i A. I. Firma Handlowa "[...]" s.c.
Postępowanie w tym zakresie było zgodne z art. 104 k.p.a. Stosownie do powołanego przepisu organ administracji publicznej załatwia bowiem sprawę przez wydanie decyzji (chyba, że przepisy kodeksu stanowią inaczej), która rozstrzyga sprawę co do jej istoty w całości lub w części. Sprawa wymaga zatem rozstrzygnięcia przez wydanie jednej decyzji także wówczas, gdy jak w tym przypadku stroną postępowania jest strona wielopodmiotowa (E. S. i A. I.). Złożenie odwołania od decyzji skutkuje koniecznością jego rozpatrzenia także zgodnie z regułami procedury administracyjnej w szczególności z zachowaniem granic określonych w art. 138 k.p.a. Zgodnie z tym przepisem organ odwoławczy wydaje decyzję w której utrzymuje w mocy zaskarżoną decyzję (§ 1 pkt 1) albo uchyla zaskarżoną decyzję w całości lub w części i w tym zakresie orzeka co do istoty sprawy bądź uchylając tę decyzję umarza postępowanie I instancji (§1 pkt 2) albo umarza postępowanie odwoławcze (§ 1 pkt 3).
Główny Inspektor Transportu Drogowego rozpatrzył odwołanie A. I. od decyzji Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z naruszeniem powołanego przepisu. Rozpatrzył ją bowiem dwukrotnie i w wyniku dwukrotnego rozpatrzenia odwołania A. I. podjął obie decyzje w sprawie (nr [...] i [...]) tyle, że każdą z nich skierował do innego adresata (E. S. i A. I.). Okoliczność, iż są one jednobrzmiące pozostaje w tym względzie bez znaczenia.
W tym stanie rzeczy Sąd uznał, iż obie decyzje naruszają prawo w stopniu uzasadniającym ich uchylenie. Rzeczą organu II instancji będzie zatem ponowne rozpatrzenie odwołania A. I. od decyzji z dnia [...] maja 2004r.
W postępowaniu odwoławczym organ weźmie pod uwagę informację o zgonie E. S. popartą aktem zgonu, a także okoliczność, iż przedstawiona do kontroli karta opłaty była kartą dobową. Wnikliwemu rozważeniu powinna podlegać zatem kwestia skutków niewypełnienia w części dot. godzin i minut.
W tym stanie rzeczy Sąd stosownie do art. 145 § 1 lit. c p.p.s.a. orzekł, jak w pkt 1 sentencji, zaś w pkt 2 na podstawie art. 152 p.p.s.a.