Uzasadnienie
W dniu [...] października 2006 r. funkcjonariusz Wojewódzkiego Inspektoratu Transportu Drogowego w W. zatrzymał do kontroli w miejscowości P. na drodze krajowej nr [...] samochód osobowy marki [...] o nr rej. [...], którego kierowcą był R. A. W., zwany dalej "skarżącym". Według ustaleń protokołu skarżący zarobkowo, bez posiadania wymaganej licencji, przewoził pasażera, od którego pobrał wynagrodzenie za przewóz w kwocie 3 zł. Okoliczność tę przyznał wspomniany pasażer, który został przesłuchany w charakterze świadka. Skarżący odmówił podpisania protokołu i zaprzeczył stawianemu zarzutowi.
Ostateczną decyzją Głównego Inspektora Drogowego z dnia [...] października 2007 r. nr [...] utrzymano w mocy decyzję M. Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] marca 2007 r. nr [...], nakładającą na skarżącego karę pieniężną w kwocie 8.000 zł z tytułu wykonywania transportu drogowego bez wymaganej licencji. Decyzja została wydana na podstawie przepisów art. 92 ust. 1, art. 92 ust. 4 oraz na podstawie lp. 1.1 załącznika do ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2004 r. Nr 204, poz. 2088 ze zm.).
W skardze na powyższą decyzję, wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, skarżący podtrzymał zarzut błędnego ustalenia faktu jakoby pobrał należność w kwocie 3 zł za wspomniany przewóz. Ponadto, powołując się na przepis art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym, zarzucił, iż nie mają do niego zastosowania przepisy ustawy o transporcie drogowym, skoro posiadany przez skarżącego pojazd jest zarejestrowany na 5 osób.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słusznościowych.
Ponadto na podstawie przepisu art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej p.p.s.a.) Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Kontrolując zaskarżoną decyzję pod kątem powyższych kryteriów skarga zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja oraz utrzymana nią w mocy decyzja organu I instancji, narusza przepisy postępowania administracyjnego, a w szczególności art. 10 i art. 79 § 2 k.p.a., w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.).
Istotnym w sprawie dowodem, na którym oparły się organy administracji publicznej na okoliczność pobrania przez skarżącego należności za przewóz, jest protokół z przesłuchania świadka J. W. Jednakże, co stanowi istotne naruszenie przepisu art. 79 § 2 k.p.a., funkcjonariusz kontrolujący skarżącego nie zapewnił mu udziału w czynności z przesłuchania wspomnianego świadka. W świetle powołanego przepisu, strona ma prawo brać udział w przeprowadzeniu dowodu, a w szczególności może zadawać pytania świadkom oraz składać wyjaśnienia. Tym samym w sprawie naruszono również przepis art. 10 § 1 k.p.a., mówiący o obowiązku zapewnienia przez organ stronie czynnego udziału w każdym stadium postępowania.
Powyższy wzgląd zadecydował o uchyleniu zaskarżonej decyzji oraz utrzymanej nią w mocy decyzji organu I instancji.
Wprawdzie nie ma to na obecnym etapie sprawy istotnego wpływu na jej wynik, to jednak błędny jest pogląd skarżącego jakoby przepis art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym nie miał w ogóle zastosowania do przewozów wykonywanych samochodem osobowym zarejestrowanym na 5 osób. Przepis ten odnosi się tylko do przewozów niezarobkowych wykonywanych takim pojazdem. Natomiast zarobkowe wykonywanie przewozu samochodem osobowym zarejestrowanym na 5 osób podpada pod przepis art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym. Oznacza to, iż wówczas kierujący takim pojazdem winien legitymować się wymaganą licencją (art. 5 ust. 1 powołanej ustawy).
W tym stanie sprawy orzeczono jak w sentencji.