Uzasadnienie
Skarżący R. G. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na postanowienie Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] maja 2010 r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania.
Skarżący w piśmie z dnia 21 czerwca 2010 r. stanowiącym skargę nie wskazał rozstrzygnięcia, jego numeru, daty wydania i organu, który je wydał. W treści skargi podał adres do korespondencji w Republice Federalnej Niemiec.
Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału VI (sygn. VI KO 230/10) skarżący został wezwany do wyjaśnienia, czy przedmiotowe pismo stanowi skargę na postanowienie Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] maja 2010 r. nr [...] stwierdzające uchybienie terminu do wniesienia odwołania, czy też wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania, do rozpoznania którego właściwy jest Główny Inspektor Transportu Drogowego. Skarżącemu wyznaczony został termin 2 miesięcy. Sąd poinformował, że w przypadku bezskutecznego upływu powyższego terminu pismo z dnia 21 czerwca 2010 r. zostanie potraktowane jako skarga na postanowienie Głównego inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] maja 2010 r. nr [...]. Wezwanie zostało doręczone w dniu 20 lipca 2010 r. Skarżący nie udzielił odpowiedzi w wyznaczonym terminie. Sad uznał zatem, że w/w pismo stanowi skargę na postanowienie organu z dnia [...] maja 2010 r.
Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału VI z dnia 28 października 2010 r. skarżący został wezwany do ustanowienia w terminie 2 miesięcy pełnomocnika do doręczeń mającego miejsce zamieszkania lub siedzibę w Polsce, pod rygorem odrzucenia skargi. Korespondencja sądowa dwukrotnie awizowana wróciła z adnotacją: "zwrot, nikogo nie zastano". Sąd na podstawie art. 73 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – dalej: p.p.s.a.) uznał przesyłkę sądową za doręczoną w dniu 29 listopada 2010 r. Termin na uzupełnienie braków formalnych skargi upłynął zatem w dniu 29 stycznia 2011 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 299 § 1 p.p.s.a., jeżeli strona mająca miejsce zamieszkania za granicą nie ustanowiła pełnomocnika do prowadzenia sprawy mającego miejsce zamieszkania lub siedzibę w Polsce, obowiązana jest wraz z wniesieniem skargi ustanowić pełnomocnika do doręczeń mającego miejsce zamieszkania lub siedzibę w Polsce. W razie niedopełnienia obowiązku, o którym mowa w art. 299 § 1 p.p.s.a., sąd wzywa stronę, aby uzupełniła ten brak w terminie dwóch miesięcy od dnia doręczenia wezwania pod rygorem odrzucenia skargi (art. 299 § 2 p.p.s.a.)
W związku z powyższym Sąd na podstawie art. 299 § 2 p.p.s.a.wezwał skarżącego do ustanowienia pełnomocnika do doręczeń mającego miejsce zamieszkania lub siedzibę w Polsce, w terminie dwóch miesięcy pod rygorem odrzucenia skargi. Sąd uznał, że nieniejsze wezwanie z dnia 4 listopada 2010 r. zostało doręczone stronie w dniu 29 listopada 2010 r., zatem wyznaczony termin dwóch miesięcy upłynął w dniu 29 stycznia 2011 r. Skarżący w ww. terminie nie wykonał wezwania. Nieustanowienie w wyznaczonym terminie pełnomocnika do doręczeń mającego miejsce zamieszkania lub siedzibę w Polsce powoduje, zgodnie z art. 299 § 2 p.p.s.a., odrzucenie skargi.
W tym stanie rzeczy, Sąd działając na podstawie art. 299 § 2 p.p.s.a. odrzucił skargę.