Uzasadnienie
J. S. (dalej jako skarżący) wniósł w niniejszej sprawie na urzędowym formularzu wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata.
Z informacji podanych przez skarżącego w formularzu oraz z nadesłanych dokumentów i oświadczeń wynika, iż skarżący samodzielnie prowadzi gospodarstwo domowe. Skarżący uzyskuje dochód z tytułu emerytury w kwocie 830 złotych netto miesięcznie, bowiem 351 złotych potrącane jest z powodu egzekucji administracyjnej. Skarżący wskazał, że ponosi wydatki na czynsz (300 do 350 złotych), opłacenie energii elektrycznej w wysokości 50,72 zł, gazu 31 zł oraz należności z tytułu alimentów na syna 100 zł, jak również abonament za korzystanie z telefonu komórkowego 29 zł. W złożonym w odpowiedzi na wezwanie Sądu oświadczeniu skarżący wskazał, że nie posiada żadnych rachunków bankowych. Wobec skarżącego prowadzone jest postępowanie egzekucyjne z wniosku wierzyciela – spółdzielni mieszkaniowej, przy czym zaległość ta sięga kwoty 45 119 złotych (wraz z kosztami postępowania egzekucyjnego i odsetkami). Skarżący przedłożył nadto szereg dokumentów potwierdzających fakt poddawania się leczeniu szpitalnemu.
Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 roku poz. 270 ze zm., dalej też jako p.p.s.a.), przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie całkowitym, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania.
Jak podkreślił Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 2 października 2009 r. (sygn. akt II OZ 822/09) udzielenie prawa pomocy jest formą dofinansowania strony postępowania z budżetu państwa i powinno mieć miejsce tylko w sytuacjach, w których zdobycie przez stronę środków na sfinansowanie udziału w postępowaniu jest obiektywnie niemożliwe. Instytucja ta przeznaczona jest przede wszystkim dla osób o bardzo niskich dochodach lub całkowicie tych dochodów pozbawionych, które z uwagi na swą sytuację materialną nie są w stanie pokryć kosztów związanych z postępowaniem sądowym.
Uwzględniając powyższe stwierdzić należy, iż zasadnym jest przyznanie skarżącemu prawa pomocy w żądanym zakresie. Biorąc bowiem pod uwagę wysokość dochodów, które uzyskuje skarżący z tytułu emerytury w kwocie 830 złotych miesięcznie w kontekście konieczności pokrycia niezbędnych, miesięcznych wydatków, w tym wydatków związanych chociażby z zakupem żywności czy leków, nie jest możliwe poczynienie przez skarżącego oszczędności w bieżących wydatkach celem pokrycia kosztów postępowania. Skarżący nie dysponuje przy tym żadnymi oszczędnościami, jak wynika z oświadczenia skarżącego.
Tym samym uznać należy, iż skarżący wykazał, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania a w konsekwencji zasadnym będzie przyznanie skarżącemu prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata.
Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 w zw. z art. 258 § 2 pkt 7 wyżej cytowanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji postanowienia.