Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z dnia [...] października 2005r. Komendant Główny Policji utrzymał w mocy decyzję Komendanta Policji z dnia [...] czerwca 2005r. nakładającą na R. K., karę pieniężną w łącznej wysokości 8.200 zł (ośmiu tysięcy dwustu złotych) za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganej licencji oraz za brak w pojeździe karty opłaty za przejazd po drogach krajowych.
Powyższe decyzje wydano na podstawie następujących ustaleń faktycznych: w dniu [...] kwietnia 2005 r. w W. na drodze krajowej nr [...] funkcjonariusz Komendy Policji w W. - dokonał kontroli pojazdu marki [...] nr rej. [...] należący do skarżącego R. K. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą K. R. K. Pojazdem kierował M. G. pracownik skarżącego R. K. Jak wynika z treści protokołu kontrolowanym pojazdem przewożony był towar o masie około 2000 kg z W. do L. Kontrolowany kierowca nie posiadał przy sobie żadnych dokumentów dotyczących przewożonego towaru, nie posiadał również wypisu z licencji ani karty opłaty za przejazd po drogach krajowych.
W związku z ustaleniami kontroli wszczęto przeciwko R. K. postępowanie administracyjne, o czym zawiadomiono go pismem z dnia [...] kwietnia 2005r. Jednocześnie wezwano skarżącego do nadesłania wypisu z licencji oraz dowodu uiszczenia opłaty za przejazd po drogach krajowych.
W trakcie postępowania wyjaśniającego R. K. nadesłał wyłącznie miesięczną kartę opłaty drogowej ważną od [...] kwietnia 2005r. do [...] maja 2005r.
Decyzją z dnia [...] czerwca 2005 r. Komendant Policji, nałożył na R. K., prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą K. R. K. karę pieniężną w łącznej wysokości 8.200 zł, w tym za brak licencji karę 8.000 zł oraz za brak w pojeździe karty opłaty z przejazd po drogach krajowych karę pieniężną w kwocie 200 zł. Jako podstawę prawną decyzji wskazano przepisy art. 92 ust. 1, art. 93 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. Nr 125, poz. 1371 z późniejszymi zmianami), lp. 1.1.1, lp. 1.4.2 ust. 1, załącznika do ustawy o transporcie drogowym. W uzasadnieniu organ podniósł, iż kontrolowanym pojazdem należącym do prowadzącego działalność gospodarczą R. K. wykonywany był w dniu kontroli tj. w dniu [...] kwietnia 2005r, transport drogowy rzeczy bez wymaganej prawem licencji. Ponieważ strona okazała w czasie toczącego się postępowania administracyjnego miesięczną kartę opłaty za przejazd po drogach krajowych, z tego tytułu nałożono karę pieniężna jedynie za brak karty w pojeździe.
Od powyższej decyzji R. K. pismem z dnia [...] lipca 2005r. wniósł odwołanie wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji. W odwołaniu tym wskazał, że skontrolowany samochód ciężarowy [...] stanowi jego prywatną własność i w dniu kontroli użytkowany był na potrzeby własne, albowiem w pojeździe znajdowały się jego rzeczy osobiste. Dlatego też ich przewóz nie wymagał posiadania licencji. Wyjaśnił ponadto, iż usługi transportowe jakie wykonuje w ramach prowadzonej działalności gospodarczej świadczone są przy użyciu pojazdów których masa całkowita nie przekracza 3,5 tony.
Decyzją z dnia [...] października 2005r. nr [...] Komendant Główny Policji działając na podstawie art. 138 § 1pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. Nr 98 poz. 1071 z póź. zm.) oraz art. 92 ust. 1 i 4 ustawy o transporcie drogowym po rozpatrzeniu odwołania R. K. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu stwierdzono, iż ustalony w sprawie stan faktyczny wskazuje, że strona wykonywała w dniu kontroli krajowy transport rzeczy bez wymaganej licencji, a ponadto w trakcie kontroli nie okazała karty opłaty za przejazd po drogach krajowych. Organ nie dał wiary wyjaśnieniom R. K. wskazując na ich zmienność i wzajemną sprzeczność. Samochód jak wynika z faktury zakupu pojazdu jest własnością R. K. prowadzącego działalność gospodarczą, a zatem wbrew twierdzeniom zawartym w odwołaniu zakupiony został w celu wykorzystania go w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą.
Ponadto odwołujący się twierdził początkowo, iż przewożone rzeczy były jego własnością, a następnie że stanowiły własność babci i był to towar pozostały po zlikwidowanej działalności gospodarczej. Organ zwrócił również uwagę, iż skarżący posiadał miesięczną kartę opłaty za przejazd po drogach krajowych z wpisanym numerem rejestracyjnych kontrolowanego pojazdu, a zatem zdawał sobie sprawę, iż pojazdem tym wykonywany jest transport drogowy.
Pismem z dnia [...] listopada 2005r. R. K. skierował do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na powyższą decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Komendanta Policji, wnosząc o ich uchylenie. Zaskarżonym decyzjom zarzucił naruszenie obowiązujących przepisów tj. art. 7, art. 75 § 1, art. 77 § 1 i art. 107 k.p.a. poprzez niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy i błędną ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego. Ponadto skarżący zarzucił naruszenie art. 268a k. p. a. poprzez podpisanie decyzji przez osoby nieuprawnione.
W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o rozpatrzenie skargi. Podtrzymując swoje stanowisko co do oceny zdarzenia w dniu kontroli przyznał jednocześnie, iż decyzja z dnia [...] października 2005r. podpisana została przez zastępcę Komendanta Głównego Policji nadinspektora E. S. który nie był upoważniony do podpisywania decyzji administracyjnych w imieniu Komendanta Głównego Policji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art.1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz.U. nr 153 z 2002r. poz.1269/ sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne sprawują więc kontrolę aktów i czynności z zakresu administracji publicznej pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi. Ponadto jak stanowi art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153 z 2002r. poz. 1270 z późniejszymi zmianami/, dalej zwanej p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy i nie jest związany zarzutami skargi ani jej wnioskami.
W pierwszej kolejności Sąd przeprowadza kontrolę zaskarżonej decyzji i postępowania, które ją poprzedziło z punktu widzenia istnienia wad powodujących nieważność decyzji. W przypadku ustalenia, iż zaskarżona decyzja dotknięta jest jedną z wad określonych w art. 156 § 1 kodeksu postępowania administracyjnego - stosownie do treści art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. sąd administracyjny stwierdza jej nieważność, nie badając wpływu tej wady na treść zaskarżonej decyzji. W ocenie Sądu w niniejszej sprawie zaskarżona decyzja Komendanta Głównego Policji z dnia [...] października 2005r. wydana została z rażącym naruszeniem prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 kodeksu postępowania administracyjnego.
Stosownie do treści art. 268a kodeksu postępowania administracyjnego organ administracji publicznej może w formie pisemnej upoważnić pracowników kierowanej jednostki organizacyjnej do załatwienia spraw w jego imieniu w ustalonym zakresie, a w szczególności do wydawania decyzji administracyjnych, postanowień, zaświadczeń. Upoważnienie powinno być udzielone na piśmie z określeniem daty od której obowiązuje. Jak bezspornie wynika z akt sprawy i stanowiska organu zawartego w odpowiedzi na skargę - ówczesny zastępca Komendanta Głównego Policji nadinspektor E. S., który podpisał zaskarżoną decyzję z dnia [...] października 2005r. w chwili jej wydania nie był upoważniony do podpisywania decyzji administracyjnych w imieniu Komendanta Głównego Policji. Powyższe potwierdzili pełnomocnicy organu na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie w dniu 25 kwietnia 2006r. podnosząc, iż nadinspektor E. S. nie posiadał upoważnienia ani imiennego ani funkcjonalnego do podpisywania w imieniu organu tj. Komendanta Głównego Policji decyzji administracyjnych.
Takie upoważnienie posiadał drugi z zastępców i wynikało ono ze statutu Komendy Głównej Policji. Zgodnie natomiast z orzecznictwem i doktryną działanie pracownika bez upoważnienia ma znamiona rażącego naruszenia prawa powodującego nieważność danej czynności (B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2004 r. str. 864 i cytowane tam orzecznictwo; Małgorzata Jaśkowska, Andrzej Wróbel Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Zakamycze 2005 str. 1117-1118).
Jednocześnie brak było - wbrew twierdzeniu skarżącego - podstaw do przyjęcia, iż wadą nieważności dotknięta była także decyzja Komendanta Policji albowiem w aktach administracyjnych znajduje się imienne upoważnienie udzielone w dniu [...] lutego 2003r. przez Komendanta Policji na czas nieokreślony sierżantowi sztabowemu J. M. do wydawania w imieniu organu decyzji administracyjnych na podstawie art. 93 ustawy z dnia 6 września 2001r. o transporcie drogowym.
Mając na uwadze powyższe na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd orzekł jak w sentencji. Na podstawie art. 152 powołanej ustawy orzekł o niewykonaniu zaskarżonej decyzji do czasu uprawomocnienia się wyroku.