Uzasadnienie
Pismem nadanym w placówce pocztowej w dniu 26 września 2019 r. skarżący – J. O., wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego (dalej "GITD") z dnia [...] sierpnia 2019 r., nr [...], w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za przejazd po drodze krajowej bez uiszczenia opłaty elektronicznej.
W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału VI, pismem z dnia 14 listopada 2019 r. wezwano GITD do nadesłania, w zakreślonym przez Sąd terminie, zwrotnego potwierdzenia odbioru przez skarżącego odpisu skarżonej decyzji. Dodatkowo, pismem z 14 listopada 2019 r. wezwano skarżącego do usunięcia, w zakreślonym przez Sąd terminie, braków formalnych skargi poprzez przedstawienie dowodu nadania skargi u operatora pocztowego. W piśmie pouczono skarżącego, iż nieusunięcie braków formalnych skargi w terminie spowoduje odrzucenie skargi.
W odpowiedzi na wezwanie Sądu, skarżący pismem z dnia 26 listopada 2019 r. (k. 14-17) wniósł o przesunięcie terminu dostarczenia dokumentu – potwierdzenia nadania listu poleconego z uwagi na trwającą przeprowadzkę siedziby jego firmy i spowodowany tym utrudniony dostęp do dokumentów. Do pisma dołączył jedynie wydruk ze śledzenia przesyłki Poczty Polskiej żądanego przez Sąd dowodu nadania skargi.
Pismem z dnia 10 stycznia 2020 r. oraz z załączonych do niego dokumentów (tj. wynik postępowania reklamacyjnego oraz kserokopia duplikatu potwierdzenia odbioru skarżonej decyzji) GITD poinformował Sąd, że decyzja została odebrana w dniu 26 sierpnia 2019 r. Na kserokopii duplikatu potwierdzenia odbioru decyzji widnieje podpis H. O. – taty skarżącego.
Z aktach administracyjnych wynika, że decyzja zawierała w pełni prawidłowe pouczenie o środkach odwoławczych i terminie do ich wniesienia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Skarga podlega odrzuceniu.
Skarga wniesiona do sądu administracyjnego w pierwszej kolejności podlega badaniu pod względem jej dopuszczalności, co oznacza, że sąd zobligowany jest do ustalenia, czy nie zachodzi jedna z przesłanek odrzucenia skargi, wymienionych w art. 58 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., zwanej dalej "p.p.s.a."). Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 2 wskazanej ustawy sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia. Sąd odrzuca skargę postanowieniem. Odrzucenie skargi może nastąpić na posiedzeniu niejawnym (art. 58 § 3 p.p.s.a.).
Zgodnie z art. 53 § 1 p.p.s.a. skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie albo aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4a. Stosownie do art. 54 § 1 p.p.s.a., skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi.
W niniejszej sprawie zaskarżoną decyzję, zawierającą pouczenie o możliwości złożenia skargi do sądu administracyjnego w terminie 30 dni od dnia doręczenia decyzji, doręczono skarżącemu w dniu 26 sierpnia 2019 r. Oznacza to, że trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi upływał w dniu 25 września 2019 r. Tymczasem skarga została wniesiona przez skarżącego w dniu 26 września 2019 r. co wynika ze stempla pocztowego znajdującego się na kopercie (k. 3 akt sądowych) oraz wydrukowanego we własnym zakresie przez Sąd śledzenia przesyłki Poczty Polskiej zawierającej skargę (k. 21-22), a więc z uchybieniem terminu. Termin do złożenia skargi jest terminem ustawowym, co oznacza, iż niedopuszczalne jest jego skrócenie lub przedłużenie przez Sąd. Jest nadto terminem prekluzyjnym, a zatem jego upływ Sąd uwzględnia z urzędu.
Reasumując powyższe rozważania, Sąd podkreśla, że warunkiem rozpatrzenia skargi jest złożenie jej w ustawowym terminie. Zgodnie bowiem z art. 85 p.p.s.a. czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna. Skoro skarżący nie zachował trzydziestodniowego terminu do wniesienia skargi, to tym samym brak jest podstaw do jej merytorycznego rozpatrzenia. Dlatego też skargę należało odrzucić.
Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.