Uzasadnienie
Skarżący – W. G., złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w terminie oraz w prawem przewidzianym trybie niepodpisaną oraz nieopłaconą skargę.
Zarządzeniami z 4 listopada 2016 r. skarżący został przez Sąd wezwany – pod rygorem odrzucenia skargi, do uiszczenia w terminie 7 dni wpisu od skargi w kwocie 450 złotych oraz do podpisania skargi, także w terminie 7 dni. Wezwania te zostały doręczone na adres wskazany w skardze dnia 28 listopada 2016 r., a odbiór ich pokwitował G. L. (syn) (z.p.o. k. 14 akt).
Postanowieniem z 3 stycznia 2017 r. Sąd skargę odrzucił, gdyż ustalił, że skarżący nie uzupełnił jej braku formalnego, tj. nie nadesłał podpisanej skargi. Rozstrzygnięcie to doręczone zostało na adres skarżącego dnia 12 stycznia 2017 r., a odbiór jego pokwitował G. L. (syn) (z.p.o. k. 30 akt).
Pismem z 12 stycznia 2017 r., skierowanym wyłącznie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, skarżący wniósł od powyższego postanowienie Zażalenie, do którego załączył podpisaną skargę.
Sąd wezwał skarżącego do wskazania czym jest jego pismo z 12 stycznia 2017 r., czy zażaleniem czy wnioskiem o przywrócenie terminu do uzupełnienia braku formalnego skargi.
W odpowiedzi skarżący podał, że pismo z 12 stycznia 2017 r. jest wnioskiem o przywrócenie terminu do uzupełnienia braku formalnego skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje
W myśl art. 86 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), dalej p.p.s.a. jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócić termin. Pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu, zgodnie z art. 87 p.p.s.a.., wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu, przy czym w piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie.
Brzmienie przywołanego przepisu art. 86 p.p.s.a. wskazuje, że przywrócenie terminu możliwe jest wyłącznie w sytuacji wyjątkowej, gdy uchybienie terminu nastąpiło bez winy strony. A zatem brak winy po stronie podmiotu dokonującego lub zamierzającego dokonać określonej czynności procesowej stanowi konieczną, a jednocześnie podstawową przesłankę przywrócenia terminu. Przepis art. 86 § 1 p.p.s.a. nie określa według jakich kryteriów należy oceniać zachowanie strony. Badanie braku winy zostało pozostawione uznaniu sądu, przy czym jako kryterium oceny winy w uchybieniu terminu procesowego przyjmuje się obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony należycie dbającej o swoje interesy.
Zatem w przypadku, gdy strona uchybiając terminowi dopuściła się chociażby lekkiego niedbalstwa, dokonana przez nią czynność pozostanie bezskuteczna, albowiem przywrócenie terminu nie będzie w tej sytuacji dopuszczalne. Do Sądu rozpoznającego wniosek o przywrócenie terminu należy ustalenie – na podstawie całokształtu okoliczności występujących w danej sprawie – czy zachodzi w realiach tej sprawy wypadek, który można uznać za wyjątkowy.
Zanim Sąd przystąpi do merytorycznego rozpoznania wniosku skarżącego musi na wstępie ustalić czy do uchybienia terminu doszło oraz czy wniosek o jego przywrócenie został zgłoszony w prawidłowym trybie i terminie, a także czy uchybienie to rodzi dla skarżącego ujemne skutki. W przeciwnym razie, w oparciu o art. 88 p.p.s.a., Sąd ma obowiązek wniosek odrzucić jako spóźniony lub niedopuszczalny.
Bezspornie w niniejszej sprawie terminowi, o przywrócenie którego skarżący wnosi uchybiono (upłynął on 5 grudnia 2016 r.), a uchybienie to spowodowało dla skarżącego negatywny skutek w postaci odrzucenia skargi.
Badając tryb i terminowość zgłoszenia wniosku Sąd zauważa, że został on złożony do właściwego Sądu, a wraz z nim dopełniono czynności, o przywrócenie terminu której jest wnoszone. W ocenie Sądu wniosek ów został złożony także w ustawowym, siedmiodniowym terminie przewidzianym w art. 87 § 1 p.p.s.a. Przyczyna, która legła u podstaw uchybienia terminu, ustała w dniu doręczenia skarżącemu postanowienia odrzucającego skargę. Z tego postanowienia skarżący dowidział się bowiem, że nie uzupełnił braku formalnego skargi. Postanowienie to zostało doręczone dnia 12 stycznia 2017 r., a swój wniosek skarżący zgłosił 13 stycznia 2017 r.
Przechodząc do merytorycznej części na wstępie należy wskazać, że we wniosku, jako przyczynę nieterminowego uzupełnienia braku formalnego skargi, skarżący wskazał okoliczność błędnego poinformowania go przez Urzędniczkę Sądu – w czasie rozmowy telefonicznej, że dla rozpoznania skargi wystarczającym było samo uiszczenie wpisu od niej. Skarżący wskazał, że "Gdybym był świadomy, że jeszcze trzeba dosłać podpisane pismo zrobiłbym to".
Sąd stwierdza, że powyższa okoliczność w żadnym razie nie uzasadnia przywrócenia terminu do uzupełnienia braku formalnego skargi. Nie negując w żadnym razie faktu odbycia przez skarżącego rozmowy telefonicznej z Pracownikiem Sądu należy mieć na uwadze, że skarżącemu zostały skutecznie doręczone wezwania Sądu, zarówno do uiszczenia wpisu od skargi, jak i do podpisania skargi. Dodatkowo skarżącemu przesłano także ksero skargi, celem jego podpisania i odesłania do Sądu we wskazanym terminie. Z akt sprawy wynika również, że w ww. wezwaniach skarżący został prawidłowo pouczony o skutkach ich nieterminowego dopełnienia. Powyższe okoliczności powodują, że w niniejszej sprawie nie zachodzi żadna przesłanka do przywrócenia żądanego terminu. Instytucja ta – przywrócenia terminu, z uwagi na pewność obrotu prawnego, jest bowiem wyjątkowa i jej zastosowanie może nastąpić jedynie w sytuacji, gdy skarżący nie miał wpływu na uchybienie terminu. Dopuszczenie się natomiast choćby lekkiego niedbalstwa w dbaniu o własne interesy powoduje, że do przywrócenia terminu dojść nie może.
Badając akta sprawy Sąd doszedł do przekonania, że dla prawidłowego wypełnienia jego wezwań wystarczającym było dokładne zaznajomienie się z ich treścią. Uwagę skarżącego powinno było przykuć po pierwsze to, że przesłane do niego wezwania były dwa, a dodatkowo również to, że załączona była wraz z nimi kserokopia niepodpisanej skargi.
W ocenie Sądu w rozpoznawanym przypadku skarżący nie uprawdopodobnił zatem braku winy w uchybieniu terminu do uzupełnienia braku formalnego skargi i dlatego, na mocy art. 86 § 1 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.