Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] lipca 2006 r. Urząd Patentowy Rzeczpospolitej Polskiej po rozpoznaniu na rozprawie w dniu [...] lipca 2006 r. wniosku T. z siedzibą w Niemczech o ponowne rozpoznanie sprawy w przedmiocie odmowy zawieszenia postępowania postanowieniem Urzędu Patentowego z dnia [...] grudnia 2005 r. w sprawie o unieważnienie prawa z rejestracji międzynarodowej znaku towarowego TIFFANY & CO IR-581 240 udzielonego na rzecz T. Niemcy, wszczętego na skutek wniosku T. z H., Stany Zjednoczone Ameryki na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa i art. 144 kpa w związku z art. 256 ust. 1 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej (Dz. U. z 2003 r. Nr 119, poz. 1117 ze zm.) utrzymał w mocy postanowienie własne z dnia 16 grudnia 2005r.
W uzasadnieniu wskazał, iż uprawniony do międzynarodowego znaku towarowego TIFFANY & CO IR-581 240, którym jest niemieckie przedsiębiorstwo T., wniósł o zawieszenie postępowania w sprawie o unieważnienie prawa z rejestracji międzynarodowej znaku towarowego TIFFANY & CO IR-581 240, uzasadniając powyższy wniosek toczącymi się postępowaniami o unieważnienie praw ochronnych na znaki towarowe Tiffany R- 153 642 ([...]) i Tiffany & Broadway R-153 643 ([...]) w których jest wnioskodawcą. Zdaniem wnioskodawcy przedmiotowe postępowanie pozostaje w ścisłej zależności od w/w postępowań.
W ocenie organu nie można przyjąć, iż wydanie rozstrzygnięć w sprawach o unieważnienie praw ochronnych warunkuje rozstrzygnięcie merytoryczne w przedmiotowej sprawie albowiem w każdej z tych spraw rozstrzygnięcie Urzędu Patentowego będzie uzależnione od odpowiednich przepisów prawa oraz ustalonych każdorazowo okoliczności. Tak więc Urząd Patentowy nie jest związany rozstrzygnięciem podjętym w innej sprawie, a podniesiona przez wnioskującego o zawieszenie postępowania kwestia braku interesu prawnego w przedmiotowym postępowaniu w przypadku unieważnienia praw ochronnych na znaki Tiffany R- 153 642 i Tiffany & Broadway R-153 643 nie znajduje uzasadnienia w świetle orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego tj. wyroku z dnia 24 maja 2006 r. w sprawie sygn. akt II GSK 11/06. W konsekwencji organ uznał, iż nie zostały spełnione łącznie przesłanki warunkujące obowiązek organu do zawieszenia postępowania w trybie art. 97 § 1 pkt 4 kpa.
W obszernej skardze złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie pełnomocnik rzecznik patentowy J. K.i reprezentujący firmę T. z siedzibą w Niemczech, zwany dalej skarżącym, wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Podniósł zarzut naruszenia prawa procesowego poprzez błędną wykładnię art. 97 § 1 pkt 4 kpa poprzez błędną wykładnię oraz art. 7 kpa i 8 kpa polegające na nie podjęciu wszystkich kroków niezbędnych do załatwienia sprawy, naruszenia zasady zaufania obywateli wobec organów państwa, a także art. 107 § 3 kpa polegające na braku prawidłowego uzasadnienia. Wskazał m.in., iż kwestia istnienia lub nieistnienia (po ich ewentualnym skutecznym unieważnieniu) praw wyłącznych firmy T. do znaków towarowych Tiffany R- 153 642 i Tiffany & Broadway R-153 643 ma podstawowe znaczenie dla przedmiotowego postępowania albowiem istnienie tych praw statuuje możność wystąpienia przez ich właściciela z wnioskiem o unieważnienie prawa skarżącego.
W razie unieważnienia wskazanych wyżej znaków, trzeba będzie uznać te prawa za nigdy nie powstałe, co w konsekwencji zakończy niniejszą sprawę bez konieczności dalszego prowadzenia postępowania przez Urząd Patentowy i co będzie zgodne z zasadami celowości i ekonomiki procesowej. Przed jednym i tym samym organem administracji toczą się równolegle trzy postępowania ściśle ze sobą związane, w których celowość dalszego prowadzenia przynajmniej jednego z nich zależy od rozstrzygnięcia pozostałych. Powyższe wskazuje, iż rozstrzygnięcie postępowań w sprawie sprzeciwów wobec rejestracji znaków towarowych firmy T. jest zagadnieniem wstępnym w postępowaniu o unieważnienie znaku skarżącego.
Skarżący nie wskazywał, iż zagadnieniem wstępnym jest kwestia samego interesu prawnego, a w uzasadnieniu postanowienia organ nie odniósł się do argumentów skarżącego przytoczonych we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy wskazujących, iż dotychczasowa praktyka Urzędu Patentowego dopuszczała wielokrotnie możliwość zawieszenia postępowania w oparciu o art. 97 § 1 pkt 4 kpa. Świadczą o tym postanowienia Urzędu Patentowego z dnia [...] maja 2003 r. [...]., z dnia [...] października 2003 r. [...] oraz z dnia [...] listopada 2004 r. [...]. Tak więc, w ocenie skarżącego, organ dokonał niewłaściwej interpretacji art. 97 § 1 pkt 4 kpa stojącej w sprzeczności z dotychczasowymi rozstrzygnięciami w analogicznych sprawach. Podkreślił, iż Urząd Patentowy nie kwestionuje przedstawionej przez skarżącego we wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy interpretacji pojęcia " innego organu".
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. Dodał, iż niezależnie od siebie toczą się postępowania w sprawach o unieważnienie praw ochronnych na inne znaki towarowe, zainicjowane trzema odrębnymi wnioskami, co jednakże nie przesądza o ich zależności albowiem trzeba mieć na uwadze okoliczności przedstawione przez wnioskodawcę w każdej sprawie. Odnosząc się do przedstawionych przez skarżącego przykładów zawieszania przez Urząd Patentowy postępowań zgodnie z art. 97 § 1 pkt 4 kpa organ wskazał, iż w jednej z podanych spraw dwa różne wnioski zostały złożone o unieważnienie tego samego prawa z rejestracji, w kolejnej zawieszono postępowanie na wniosek pełnomocnika zgłaszającego znak, który jako podstawę prawną wskazał alternatywnie art. 94 § 1 pkt 4 lub art. 98 § 1 kpa i wreszcie w ostatniej wskazanej sprawie postępowanie zawieszono na wniosek, zgodnie z art. 98 § 1 kpa, co w niniejszej sprawie wydaje się bez związku. Organ podkreślił, iż w rozpatrywanej sprawie mamy do czynienia z różnymi wnioskami o unieważnienie, które zostały skierowane wobec zupełnie różnych praw z rejestracji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art.1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153 z 2002 r. poz.1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu, Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania powyższej decyzji nie zaś według kryteriów słusznościowych.
Stosownie do treści art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. nr 153 poz. 1270- dalej zwaną p.p.s.a.) Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów skarga nie jest zasadna, a zaskarżone postanowienie nie narusza prawa w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Zgodnie z treścią art. 97 § 1 pkt 4 kpa. organ administracji publicznej zawiesza postępowanie w sprawie, gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd.
Zagadnieniem wstępnym jest zagadnienie prawne o charakterze materialnym, które wyłoniło się w toku postępowania administracyjnego, do rozstrzygnięcia, którego właściwym jest inny organ lub sąd, a rozstrzygnięcie tego zagadnienia jest koniecznym warunkiem wydania decyzji przez organ administracyjny.
W ocenie Sądu istotą niniejszej sprawy jest kwestia, czy organ administracji publicznej rozpoznający daną sprawę w określonym postępowaniu jest "innym organem lub sądem", o którym mowa w art. 97 § 1 pkt 4 kpa. Problem ten został już rozstrzygnięty w orzeczeniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 grudnia 2004 r. (sygn. akt GSK 887/04), w którym stwierdzono, że "obligatoryjne zawieszenie postępowania z urzędu następuje stosownie do art. 97 § 1 pkt 4 kpa., gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd", a "nie ulega wątpliwości, że rozstrzygnięcie sprawy o uznanie za wygasłe należało do właściwości tego samego organu, który rozpatrywał sprawę z wniosku skarżącej Spółki o rejestrację znaku, tj. Urzędu Patentowego".
Tym samym NSA, rozpatrując skargę kasacyjną od orzeczenia WSA w Warszawie z dnia 3 marca 2004 r. sygn. akt 6 II SA 2573/02, podzielił stanowisko wyrażone przez Sąd w tym wyroku. Istotnym wydaje się także wspomnieć, iż analogiczne stanowisko zajął sąd w wyroku z dnia 20 października 2006 r. w sprawie sygn. akt VI SA/WA 1075/06, który to wyrok nie został zaskarżony. W rozpatrywanej sprawie Sąd konsekwentnie podziela pogląd, zgodnie z którym, jeżeli przed Urzędem Patentowym prowadzone są dwa postępowania mające za sobą związek, to nie można uznać, że dla jednej ze spraw zachodzi przesłanka z art. 97 § 1 pkt 4 kpa. i tym samym powstaje obowiązek zawieszenia postępowania ze względu na konieczność rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. Przyjęcie stanowiska, że w art. 97 § 1 pkt 4 kpa. pod pojęciem "inny organ lub sąd" mieści się także inne postępowanie prowadzone przed tym samym organem, prowadziłoby w istocie do niedopuszczalnej interpretacji ustawy i stanowiłoby wykładnię contra legem. W przypadku, jeżeli Urząd Patentowy uzna, że dla rozstrzygnięcia niezbędne jest orzeczenie w innej sprawie, ma możność zorganizowania postępowań według pożądanej kolejności.
Wobec niezasadności zarzutów skargi oraz niestwierdzenia przez Sąd z urzędu tego rodzaju uchybień, które mogłyby mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia, które sąd ma obowiązek badać z urzędu - skargę należało oddalić.
Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), skargę jako nieuzasadnioną oddalił.