Uzasadnienie
Skarżący J.M. wniósł od Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] września 2018 r. nr [...] w przedmiocie skreślania z ewidencji instruktorów w przedmiocie skreślenia z ewidencji instruktorów. W skardze zawarł wniosek o przyznanie prawa pomocy.
Z uwagi, iż wniosek o przyznanie prawa pomocy nie został złożony na urzędowym formularzu skarżącemu został przesłany formularz PPF celem wypełnienia, podpisania i zwrotu do Sądu w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania.
Powyższe wezwanie zostało doręczone skarżącemu 5 marca 2019 r. i nie zostało wykonane.
Zarządzeniem z dnia 29 marca 2019 r. referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie pozostawił wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania.
Pismem z dnia 26 kwietnia 2019 r. skarżący złożył sprzeciw od powyższego zarządzenia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 260 § 1 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm., dalej "p.p.s.a.") rozpoznając sprzeciw od zarządzenia i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8 (pkt 6 dotyczy wydawania zarządzeń o pozostawieniu wniosków bez rozpoznania), Sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. Sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym.
Zgodnie z art. 257 p.p.s.a. wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania.
Skarżący w dniu 5 marca 2019 r. otrzymał urzędowy formularz PPF celem wypełnienia i w zakreślonym siedmiodniowym terminie nie wykonał powyższego wezwania – do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie nie wpłynął wniosek o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu PPF.
Mając na uwadze fakt, że skarżący nie wykonał powyższego zobowiązania Sądu, należy stwierdzić, że w tej sytuacji referendarz sądowy słusznie zastosował rygor przewidziany w przepisie art. 257 p.p.s.a., pozostawiając wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania.
Uwzględniając powyższe, na podstawie art. 260 § 1 i § 3 p.p.s.a. Sąd orzekł, jak w sentencji postanowienia.