Uzasadnienie
[...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] lutego 2006 r., nr [...], nałożył na B.P., wykonującą działalność gospodarczą pod nazwą S. w M., karę pieniężną w wysokości 700 zł za:
- - wykonywanie transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne z naruszeniem obowiązku wyposażenia kierowcy w odpowiednie dokumenty – 500 zł;
- - używanie nieprawidłowych lub niewłaściwych wykresówek – zastosowany typ wykresówki nie był zatwierdzony i przeznaczony do danego typu urządzenia rejestrującego – 200 zł.
Decyzję tą organ wydał w oparciu o ustalenia dokonane podczas kontroli przeprowadzonej dnia [...] stycznia 2006 r. na drodze krajowej nr [...]. Kontroli poddano pojazd marki [...] o nr rejestracyjnym [...] wraz z naczepą, nr rejestracyjny [...]. Pojazd prowadzony przez K.S., stanowił własność G. S.A. w K., natomiast naczepa – V. S.A. Kierowca okazał wypis nr [...] z zaświadczenia nr [...] na krajowy przewóz drogowy rzeczy na potrzeby własne. Wypis, wystawiony przez Prezydenta Miasta M., dotyczył S. B.S. Ten właśnie podmiot, jako kontrolowanego przedsiębiorcę, organ wskazał w protokole nr [...]. Protokół ten kierowca podpisał bez zastrzeżeń.
Decyzję powyższą doręczono dnia [...] lutego 2006 r.
Odwołanie od tej decyzji złożyła B.P. dnia [...] sierpnia 2006 r., wnosząc o jej uchylenie.
W uzasadnieniu podniosła, że nie była właścicielem ani też użytkownikiem pojazdu [...] o nr rejestracyjnym [...], a kierujący nim K.S. nie był jej pracownikiem.
Odwołująca się ponadto wskazała, że ze względu na stan zdrowia nie prowadziła osobiście spraw przedsiębiorstwa, lecz zajmował się tym jej mąż M.P. i to on był wyłącznie upoważniony do odbioru korespondencji. Natomiast potwierdzenia odbioru świadczyły o tym, że wcześniejsze pisma zostały odebrane przez osoby nieupoważnione. Dlatego też decyzję otrzymała dopiero dnia [...] sierpnia 2006 r., wraz z zawiadomieniem z Urzędu Skarbowego w M. o zajęciu rachunku w związku z postępowaniem egzekucyjnym. Okoliczność ta świadczyła – w ocenie odwołującej się – o dochowaniu terminu do wniesienia odwołania.
Postanowieniem z dnia [...] października 2006 r., nr [...], Główny Inspektor Transportu Drogowego stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Jako podstawę rozstrzygnięcia wskazał art. 134 k.p.a.
W uzasadnieniu organ podał, że decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego została doręczona stronie dnia [...] lutego 2006 r. Odwołanie od tej decyzji strona mogła złożyć w terminie 14 dni od dnia doręczenia, a zatem do dnia [...] marca 2006 r. Złożenie przez stronę odwołania dnia [...] sierpnia 2006 r. nastąpiło więc z uchybieniem ustawowego terminu.
B.P. złożyła dnia [...] listopada 2006 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na powyższe postanowienie, domagając się jego uchylenia.
W uzasadnieniu skarżąca powtórzyła argumenty przytoczone w odwołaniu. Ponadto podniosła, że zarówno decyzja, jak i tytuł wykonawczy zostały wysłane na adres miejsca prowadzenia przez nią działalności gospodarczej. W wyniku tego decyzja nie została jej skutecznie doręczona, została bowiem odebrana przez osobę nieuprawnioną. Skarżąca wskazała, że o rozpoczęciu biegu terminu do wniesienia odwołania decyduje prawidłowość doręczenia.
Główny Inspektor Transportu Drogowego w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. Podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia argumentował, że podniesione przez skarżącą okoliczności nie mają znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje;
Stosownie do art. 42 § 1 k.p.a. pisma doręcza się osobom fizycznym w ich mieszkaniu lub miejscu pracy. B.P. wykonywała działalność gospodarczą jako osoba fizyczna, zatem korespondencję kierowaną do skarżącej należało doręczać jej osobiście lub osobie przez nią upoważnionej. W aktach sprawy brak jest dowodu potwierdzającego, że zawiadomienie o wszczęciu postępowania było odebrane przez B.P., a także by osoba odbierająca decyzję była upoważniona przez skarżącą do odbioru tej korespondencji.
Decyzję administracyjną dostarczono do miejsca pracy skarżącej (jej miejsce zamieszkania jest inne). Nie zmienia to jednakże wymagania wskazanego w art. 42 § 1 k.p.a., tj. obowiązku doręczania pism, w tym decyzji administracyjnej, adresatce. Siedziba przedsiębiorstwa prowadzonego przez osobę fizyczną jest również miejscem pracy tej osoby. Aby jednak doręczenie pisma adresowanego do właściciela przedsiębiorstwa było prawnie skuteczne, niezbędne jest wyjaśnienie, czy osoba potwierdzająca odbiór korespondencji była do tej czynności upoważniona. Fakt doręczenia pisma określonej osobie w oznaczonym czasie i miejscu może być stwierdzony wtedy, kiedy jest pewne, iż otrzymała je właściwa osoba (art. 42 § 1 i art. 43 k.p.a.) – wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 13 grudnia 1996 r. w sprawie I SA/Wr 81/96 oraz w Gdańsku z dnia 21 stycznia 2000 r. w sprawie I SA/Gd 1707/99.
Skarżąca podkreślała w odwołaniu, że jedyną osobą upoważnioną do odbioru korespondencji kierowanej do niej był jej mąż M.P. Ze zwrotnego poświadczenia odbioru decyzji nie wynika, by jej odbiór pokwitował mąż skarżącej lub by to ona osobiście decyzję tę odebrała. Na poświadczeniu odbioru widnieje podpis nieczytelny bez dodatkowych adnotacji doręczyciela, kto przesyłkę odebrał i ewentualnie, czy odbierający przesyłkę zobowiązał się do jej przekazania skarżącej.
Z uwagi na powyższe organ administracji przy ponownym rozpatrzeniu sprawy powinien ustalić, czy przesyłka odebrana w dniu [...] lutego 2006 r., a skierowana na adres prowadzonego przez skarżącą przedsiębiorstwa, została odebrana przez osobę upoważnioną przez skarżącą do odbioru korespondencji kierowanej do niej lub czy przesyłkę tę odebrała skarżąca osobiście.
W tych warunkach Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w sentencji.