Uzasadnienie
Pismem z dnia 7 sierpnia 2009 r. uczestnik postępowania A. W., reprezentowany przez pełnomocnika radcę prawnego A. P., wniósł o sprostowanie oczywistej omyłki pisarskiej w wyroku
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 marca 2009 r.
Sygn. akt VI SA/Wa 2283/08. W motywach wniosku podniósł, że skarżącymi w niniejszej sprawie byli A. W. i A. W., podczas gdy sentencja wyroku doręczona A. W. obejmuje jedynie skarżącą A. W. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Na podstawie art.156 § 1 i 2 Ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (p.p.s.a.), Sąd może sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Sprostowanie orzeczenia może nastąpić z urzędu lub na wniosek, na posiedzeniu niejawnym a sprostowaniu mogą podlegać zarówno wadliwości sentencji jak i uzasadnienia (por. postanowienie SN z 15 kwietnia 1982r. IPZ 7/82, OSNCP 1982,nr10,poz.l55, B. Dauter,J.Drachal, M. Niezgódka -Medek /w:/ Wzory pism i orzeczeń w postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wyd. Prawnicze LexisNexis 2005 str. 239). Sprostowanie nie może wykraczać poza granice określone w powołanym przepisie. Klasyfikacja wadliwości przyjęta w art. 156 §1 p.p.s.a. jest wyczerpująca. Redakcja przepisu wskazuje na to, że wszystkie wymienione wady orzeczenia charakteryzuje cecha ich oczywistości, stanowiąca zarazem granice przedmiotowej dopuszczalności sprostowania, które wyrażają się w tym, że sprostowanie nie może prowadzić do zmiany merytorycznej orzeczenia.
Niedokładność lub omyłka mogą dotyczyć np. oznaczenia stron czy innych uczestników postępowania, oznaczenia (daty sygnatury) zaskarżonego aktu. Przedmiotem sprostowania nie mogą być mylne ustalenia faktyczne sądu, lub mylne zastosowanie przepisu prawnego.
W sprawie niniejszej skarżący wystąpił o sprostowanie oczywistej omyłki pisarskiej w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 marca 2009 r. polegającej na nieobjęciu sentencją ww. wyroku skarżącego w sprawie A. W. Zdaniem Sądu, wniosek skarżącego nie zasługuje na uwzględnienie albowiem w rozpatrywanej sprawie A. W. zgodnie z zarządzeniem sędziego referenta Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 stycznia 2009 r. (k. 31), został zarejestrowany jako jej uczestnik. Jedynym zatem skarżącym w przedmiotowej sprawie była A. W., która została uwzględniona w tej roli procesowej w sentencji wyroku Sądu z dnia 20 marca 2009 r.
Mając na uwadze powyższe wniosek A. W. Sąd uznał za niezasadny i na zasadzie art. 156 § 1 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.