Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpzonaniu na rozprawie w dniu 30 grudnia 2013 roku sprawy ze skargi B. Sp. z o.o. z siedzibą w K. na decyzję Ministra Finansów z dnia [...] września 2011 r. nr [...] w przedmiocie zmiany decyzji w sprawie zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję z dnia [...] czerwca 2011 r., stwierdził, że uchylone decyzje nie podlegają wykonaniu oraz zasądził od Ministra Finansów na rzecz skarżącej B. Sp. z o.o. z siedzibą w K. kwotę 457 (czterysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.
W dniu 17 marca 2014 roku skarżąca wniosła o sprostowanie oczywistej omyłki w wyroku poprzez zastąpienie kwoty 457 złotych zasądzonych na jej rzecz kosztów sądowych kwotą 757 złotych. Wskazała, że na ww. kwotę winny się składać następujące elementy: 500 złotych tytułem wpisu sądowego, 240 złotych tytułem kosztów zastępstwa prawnego i 17 złotych tytułem opłaty skarbowej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
W myśl art. 156 § 1 i § 2 w zw. z art. 159 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 roku, poz. 270 ze zm.) sąd może z urzędu lub na wniosek sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Sprostowanie może nastąpić na posiedzeniu niejawnym. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie ogranicza prawa do sprostowania orzeczenia, żadnym terminem, co oznacza, że można go dokonać w każdym czasie. Istotą sprostowania jest wyeliminowanie błędów, o których mowa w art. 156 § 1 p.p.s.a., a które zawiera orzeczenie – jego sentencja, czy też uzasadnienie, przy czym nie może ono prowadzić do zmiany rozstrzygnięcia.
W trybie art. 156 § 1 p.p.s.a. sprostowaniu podlegają niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki, przy czym wszystkie wymienione nieprawidłowości muszą być bezsporne i oczywiste. Jako niedokładności uznać można nieścisłości np. w oznaczeniu stron, dokładnym wymienieniu innych podmiotów występujących w postępowaniu, czy nieprawidłowe podanie imienia strony. Z kolei za błędy pisarskie może być uznane widoczne, niewłaściwe użycie wyrazu, czy też jego niezamierzone opuszczenie. Błędem rachunkowym będzie z kolei niewłaściwe przeprowadzenie działań arytmetycznych. Przez oczywiste omyłki należy rozumieć wszystkie inne sytuacje poza wymienionymi powyżej, które swoim charakterem są do nich zbliżone.
W ocenie Sądu wniosek skarżącej nie zasługuje na uwzględnienie. Wskazywane bowiem we wniosku okoliczności nie stanowiły o niedokładności w wyroku czy oczywistej omyłce rachunkowej, która wynika z błędnego podsumowania cyfr, lecz dotyczyły mylnego określenia wysokości jednego z elementów zasądzonych kosztów sądowych a więc wysokości wpisu sądowego. Zawarte w nim żądanie nie jest bowiem żądaniem sprostowania oczywistej omyłki, lecz de facto żądaniem zmiany merytorycznej treści orzeczenia w przedmiocie kosztów postępowania. Wynikająca z art. 156 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi możliwość prostowania niedokładności, błędów pisarskich albo rachunkowych lub innych oczywistych omyłek w wyroku jest konstrukcją procesową, która ma na celu naprawienie jego wadliwości przez nadanie mu takiego brzmienia, jakie sąd zamierzał, a która jednocześnie nie może prowadzić do zmiany lub uchylenia tego orzeczenia, co jest dopuszczalne tylko w drodze jego zaskarżenia środkiem odwoławczym (zob. T. Woś, H. Knysiak - Molczyk, M. Romańska "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Komentarz", Wyd. Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2005 r., str. 486). Przedmiotem sprostowania nie mogą być zatem te elementy wyroku, które wynikają - jak twierdzi skarżąca - z błędnej interpretacji przepisów prawa i mylnego ustalenia wysokości zasądzonych kosztów sądowych.
Jednocześnie stwierdzić należy, że w niniejszej sprawie wysokość zasądzonych kosztów sądowych wyliczona została prawidłowo. Należny wpis sądowy w niniejszej sprawie wynosi bowiem 200 złotych, co wynika z § 2 ust. 5 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193).
Zarazem istotnie w przedmiotowej sprawie pobrano od skarżącej tytułem wpisu sądowego kwotę 500 złotych, jednakże nadpłata w wysokości 300 złotych, które nie są należne, nastąpiła osobnym zarządzaniem.