Uzasadnienie
Starszy referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie postanowieniem z 25 lipca 2016 r. sygn. akt II SA/Wa 2299/15, po rozpoznaniu wniosku rzecznika patentowego L. S. przyznał na jego rzecz koszty nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w kwocie 600 złotych oraz kwotę 138 złotych stanowiącą 23% podatku VAT tytułem opłaty za czynności wykonane w ramach zastępstwa prawnego.
Powyższe postanowienie doręczono wnioskodawcy 29 lipca 2016 r.
Pismem procesowym z 29 lipca 2016 r. (data nadania pisma w urzędzie pocztowym – 31 lipca 2016 r.) zatytułowanym "zażalenie", rzecznik patentowy L. S. zaskarżył postanowienie starszego referendarza sądowego z 25 lipca 2016 r., wnosząc o jego zmianę, poprzez korektę wynagrodzenia do kwoty 900 złotych oraz zwrot udokumentowanych wydatków.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 259 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej p.p.s.a.), od zarządzeń i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8 p.p.s.a., strona albo adwokat, radca prawny, doradca podatkowy lub rzecznik patentowy mogą wnieść do właściwego wojewódzkiego sądu administracyjnego sprzeciw w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia zarządzenia lub postanowienia. Stosownie do treści art. 258 § 2 pkt 8 p.p.s.a., do czynnością wykonywanych przez referendarzy sądowych, należy m.in. wydawanie na posiedzeniu niejawnym postanowień o przyznaniu wynagrodzenia adwokatowi, radcy prawnemu, doradcy podatkowemu lub rzecznikowi patentowemu za zastępstwo prawne wykonane na zasadzie prawa pomocy oraz o zwrocie niezbędnych udokumentowanych wydatków.
Wobec powyższego stwierdzić należy, że wniesione przez rzecznika patentowego zażalenie na postanowienie starszego referendarza sądowego w przedmiocie wynagrodzenia za zastępstwo prawne wykonane na zasadzie prawa pomocy, jest niedopuszczalne. Sąd ma na uwadze okoliczność, iż wprawdzie wniesiony środek zaskarżenia zawiera wszelkie elementy, które pozwoliłyby zakwalifikować go jako sprzeciw na postanowienie referendarza, niemniej jednak należy mieć na uwadze, że tylko strona działająca samodzielnie przed sądami administracyjnymi ma prawo do uzyskania potrzebnych wskazówek co do czynności procesowych oraz pouczenia jej o skutkach prawnych tych czynności i skutkach zaniedbań (art. 6 p.p.s.a.). W realiach niniejszej sprawy przedmiotowe zażalenie zostało sporządzone i wniesione przez profesjonalnego pełnomocnika, od którego należy spodziewać się świadomego doboru właściwych środków zaskarżenia.
Nie ulega wątpliwości, iż zamiarem pełnomocnika było wniesienie zażalenia, o czym świadczy wyraźne oznaczenie tego środka zaskarżenia (podobnie NSA w postanowieniu z 22 października 2015 r., I OZ 1311/15 publ. www.cbois.nsa.gov.pl.).
Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 178 w zw. z art. 197 § 2 postanowił, jak w sentencji orzeczenia.