Uzasadnienie
Urząd Patentowy Rzeczypospolitej Polskiej decyzją z dnia [...] września 2005 r. Nr [...] unieważnił prawo z rejestracji słownego znaku towarowego [...] Nr [...] uprawnionego S. B. – A. w S. – przyznając koszty postępowania dla M., Inc., z siedzibą w V. USA w kwocie 1800 zł. Organ administracji uzasadniając wysokość przyznanych kosztów postępowania stwierdził, iż orzekł je zgodnie z art. 98 §1 kpc, tj. przyznał zwrot niezbędnie poniesionych kosztów przez M., Inc. Opierając się na § 8 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 2 grudnia 2003 r. w sprawie opłat za czynności rzeczników patentowych (Dz. U. Nr 212, poz. 2076) przyznał stawkę minimalną.
Na rozstrzygnięcie o kosztach M., Inc. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji w części dotyczącej zwrotu kosztów postępowania i zastępstwa procesowego, a także zasądzenia kosztów postępowania wraz z kosztami zastępstwa procesowego.
Skarżąca spółka w piśmie procesowym z dnia [...] kwietnia 2005 r., skierowanym do organu administracji, wnosiła o zasądzenia kosztów zastępstwa procesowego w wysokości sześciokrotności stawki minimalnej, tj. w kwocie 9600 zł oraz zasądzenie poniesionych wydatków w kwocie 10 122,32 zł. Zaskarżając decyzję w części orzeczenia o kosztach zarzuciła jej naruszenie art. 98 k.p.c. w związku z art. 2 i art. 4 ustawy z dnia 13 czerwca 1967 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (j. t. Dz. U. z 2002 r. Nr 9, poz. 88 ze zm.) i art. 256 ust. 2 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej (j. t. Dz. U. z 2003 r. Nr 119, poz. 1117 ze zm.) – dalej p.w.p. – oraz § 2 ust. 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 29 lipca 2002 r. w sprawie opłat za czynności rzeczników patentowych (Dz. U. Nr 212, poz. 2076), a także naruszenie art. 7 i art. 107 § 3 k.p.a.
Zdaniem skarżącej przysługiwał jej zwrot wynagrodzenia rzecznika patentowego i wydatki tego rzecznika, koszty sądowe oraz koszty stawiennictwa strony. Urząd Patentowy RP orzekł o zwrocie opłaty od wniosku o unieważnienie prawa z rejestracji znaku towarowego w kwocie 200 zł, natomiast w dalszym zakresie swojego orzeczenia o kosztach, zdaniem skarżącej, naruszył przepisy przez orzeczenie minimalnej kwoty wynagrodzenia dla rzecznika patentowego i nie orzekając o zwrocie poniesionych przez niego wydatków.
Argumentując żądanie przyznania maksymalnego wynagrodzenia rzecznika patentowego skarżąca uważała, iż sprawę cechował wysoki stopień zawiłości i w związku z tym powstała konieczność zgromadzenia obszernego materiału dowodowego co wymagało wysokiego nakładu pracy pełnomocnika. Zgromadzenie tego materiału dowodowego było, zdaniem skarżącej konieczne, bowiem Urząd Patentowy RP na nim oparł swoje rozstrzygnięcie. Organ administracji, orzekając o minimalnej stawce wynagrodzenia, nie uzasadnił dlaczego przyznał wynagrodzenie minimalne, które orzeka się w sprawach mniej skomplikowanych. Podobnie, jak podnosi to skarga, Urząd Patentowy RP nie uzasadnił dlaczego nie orzekł o zwrocie wydatków wykazanych w piśmie pełnomocnika skarżącej z dnia [...] kwietnia 2005 r. Wydatki poniesione przez skarżącą wiązały się z koniecznością dokonania tłumaczeń dokumentów dotyczących sprawy, zatem nieuwzględnienie w orzeczeniu o kosztach tych wydatków nastąpiło, w ocenie skarżącej, z naruszeniem art. 2 w związku z art. 4 ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje;
Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz.1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Chodzi więc o kontrolę aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywaną pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności.
Sprawy należące do właściwości sądów administracyjnych rozpoznają, w pierwszej instancji, wojewódzkie sądy administracyjne (art. 3 § 1 w/w ustawy).
W myśl art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz.1270 ze zm.), Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną
Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, iż jest ona zasadna.
Stosownie do art. 256 ust. 2 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej (j. t. Dz. U. z 2003 r. Nr 119, poz. 1117 ze zm.) do postępowania spornego przed Urzędem Patentowym RP, w kwestii kosztów postępowania, stosuje się odpowiednio przepisy obowiązujące w postępowaniu cywilnym. Przepisy Kodeksu postępowania cywilnego oraz przepisy ustawy z dnia z dnia 13 czerwca 1967 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (j. t. Dz. U. z 2002 r. Nr 9, poz. 88 ze zm.) stosuje się odpowiednio z uwagi na szczegółowe uregulowanie kosztów zastępstwa procesowego rzeczników patentowych rozporządzeniem Ministra Sprawiedliwości z dnia 2 grudnia 2003 r. w sprawie opłat za czynności rzeczników patentowych (Dz. U. Nr 212, poz. 2076) wydanym na podstawie art. 13 ust. 2 i 3 oraz art. 13a ust. 2 ustawy z dnia 11 kwietnia 2001 r. o rzecznikach patentowych (Dz. U. Nr 49, poz. 509, z 2002 r. Nr 153, poz. 1271 i Nr 240, poz. 2052 oraz z 2003 r. Nr 124, poz. 1152), a nie jak mylnie podała skarżąca, rozporządzeniem Ministra Sprawiedliwości z dnia 29 lipca 2002 r. Zgodnie z § 20 rozporządzenia z dnia 2 grudnia 2003 r. weszło ono w życie z dniem 1 stycznia 2004 r. Spółka wszczęła postępowanie wnioskiem złożonym do Urzędu Patentowego RP w dniu [...] lutego 2004 r., a decyzja ostateczna została wydana w dniu [...] września 2005 r., czyli obie okoliczności wystąpiły po wejściu w życie rozporządzenia z dnia 2 grudnia 2003 r., a więc nie miał zastosowania w sprawie § 19 rozporządzenia stanowiący, iż w sprawach wszczętych i niezakończonych ostatecznym rozstrzygnięciem do dnia wejścia w życie rozporządzenia z dnia 2 grudnia 2003 r. stosuje się opłaty dotychczasowe.
Strona twierdziła, iż rozpoznawana sprawa miała duży stopień zawiłości i wymagała od pełnomocnika wysokiego nakładu pracy, co w jej przekonaniu uzasadniało zastosowanie § 2 ust. 2 w/w rozporządzenia, według którego Sąd lub Urząd Patentowy RP może przyznać opłaty wyższe od wskazanych w § 2 ust. 1 (opłaty minimalne), jeżeli uzasadnia to rodzaj i stopień zawiłości sprawy oraz niezbędny nakład pracy rzecznika patentowego; nie mogą być one jednak wyższe niż sześciokrotność stawki minimalnej. W tym zakresie organ administracji nie uzasadnił, zgodnie z art. 107 § 3 k.p.a., dlaczego należało zastosować stawkę określoną w § 8 pkt 2 w/w rozporządzenia, a nie żądaną przez spółkę.
Skarżąca dochodząc zwrotu wydatków wskazywała na konieczność ich poniesienia, powołując się na treść art. 4 pkt 2 ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych. Zgodnie z tym przepisem do wydatków należą należności świadków, biegłych i tłumaczy oraz kuratorów ustanowionych w danej sprawie. Należy zatem zauważyć, iż organ administracji nie powoływał w sprawie tłumaczy przysięgłych, albowiem to strona przedkładając załączniki na poparcie swoich argumentów dokonywała jednocześnie ich tłumaczenia. Część tych załączników skarżąca uznała za nieistotne w sprawie i na rozprawie w dniu [...] czerwca 2005 r. potraktowała je jedynie jako materiał poglądowy, a nie jako dowody. Tymczasem w zestawieniu wydatków figurują należności za tłumaczenia załączników (w tym kserokopie kolorowe, dyski DVD itp.), natomiast organ administracji nie ustalił czy zestawienie wydatków strony za te materiały należy uznać za poniesione na materiały poglądowe, czy część ich – i ewentualnie jaka – dotyczy materiałów potraktowanych przez stronę i organ jako dowody w sprawie, co do przydatności których dla dokonania rozstrzygnięcia w sprawie organ również się nie wypowiedział, nie wykazując jednocześnie, czy w orzeczonych kosztach uwzględnił poniesione przez stronę uzasadnione wydatki i w jakiej wysokości wydatki te uznał za uzasadnione.
Sąd orzekający w sprawie, nie przesądzając o zasadności żądania skarżącej stwierdził, iż faktycznie organ administracji nie uzasadnił, zgodnie z art. 107 § 3 k.p.a., dlaczego przyznał zwrot kosztów postępowania w kwocie podanej decyzją.
Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c), art. 152 oraz art. 200 w związku z art. 205 § 2 i § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w sentencji.