Uzasadnienie
Skarżąca – L. AG z siedzibą w B. (S.), reprezentowana przez rzecznika patentowego (dalej pełnomocnik), złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie - w prawidłowym trybie i terminie, skargę na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej.
Ponieważ do skargi nie zostało załączone pełnomocnictwo dla ww. pełnomocnika, Sąd zarządzeniem z 30 lipca 2014 r. (k. 18 akt) wezwał go do uzupełnienia w terminie 7 dni braków formalnych skargi, pod rygorem odrzucenia skargi poprzez nadesłanie stosownego pełnomocnictwa oraz dokumentów rejestrowych skarżącej, z których wynika sposób oraz osoby umocowane do działania w jej imieniu. Wezwanie w powyższym zakresie zostało doręczone pełnomocnikowi dnia 12 sierpnia 2014 r. (z.p.o. k. 21 akt).
W otwartym terminie pełnomocnik skarżącej przedłożył do akt stosowne pełnomocnictwo, podpisane w imieniu skarżącej przez dwie osoby (k. 24 akt) oraz dokumenty rejestrowe skarżącej wraz z ich tłumaczeniem na język polski, z których wynika, że tylko jedna z osób podpisujących ww. pełnomocnictwo była upoważniona do działania w imieniu skarżącej, w oparciu o prokurę łączną – tj. Dr N. R. Wobec tego, że na podstawie nadesłanych dokumentów Sąd nie był w stanie ustalić zakresu uprawnienia drugiej z osób podpisujących ww. pełnomocnictwo – tj. Dr B. G., wezwał pełnomocnika do uzupełnienia w terminie 7 dni braku formalnego skargi, pod rygorem odrzucenia skargi poprzez nadesłanie dokumentu, z którego wynika, że Dr B. G. także był upoważniony do działania w imieniu skarżącej (k. 45 akt). Wezwanie to zostało odebrane przez pełnomocnika dnia 5 września 2014 r. (z.p.o. k. 46 akt).
W otwartym terminie pełnomocnik wniósł o zawieszenie postępowania lub o udzielenie mu dodatkowego terminu na wykonanie ww. wezwania, dotyczącego osoby Dr B. G. W uzasadnieniu podał, że Dr B. G. jest pełnomocnikiem skarżącej i takie pełnomocnictwo nie jest wpisywane do rejestru handlowego. Podniósł, że z uwagi na różne lokalizacje Departamentu Patentów skarżącej oraz jej siedziby głównej nie było możliwe w ww. terminie uzyskać danych, o które Sąd go wezwał.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Stosownie do art. 37 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270), dalej p.p.s.a. pełnomocnik obowiązany jest przy pierwszej czynności procesowej dołączyć do akt sprawy pełnomocnictwo z podpisem mocodawcy lub wierzytelny odpis pełnomocnictwa. Taką czynnością procesową niewątpliwie jest wniesienie skargi. Skarga - w myśl art. 57 § 1 p.p.s.a. - powinna m. in. czynić zadość wymaganiom stawianym przez art. 46 i art. 47 p.p.s.a. wszystkim pismom w postępowaniu sądowym. Zgodnie więc z art. 46 § 3 p.p.s.a. w zw. z art. 57 § 1 p.p.s.a. do skargi należy dołączyć pełnomocnictwo, jeżeli wnosi ją pełnomocnik. Niedołączenie pełnomocnictwa jest traktowane jako brak formalny złożonej skargi, podlegający uzupełnieniu - na wezwanie Sądu - w terminie siedmiu dni, pod rygorem odrzucenia skargi (art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a.).
W tym miejscu warto podkreślić, że termin do uzupełniania braków formalnych skargi w postępowaniu sądowym jest terminem ustawowym, który nie może być przez Sąd ani przedłużony, ani skrócony. Czynność podjęta przez stronę po upływie takiego terminu czyni ją bezskuteczną, przy czym można wnosić o przywrócenie takiego terminu na zasadach przewidzianych w ustawie.
W tej sprawie pełnomocnik nie nadesłał dokumentu, z którego wynikałoby, że Dr B. G. był upoważniony do działania w imieniu skarżącej wskazując, że termin 7 dni był terminem zbyt krótki. Jak wskazano powyżej wezwanie w tym przedmiocie pełnomocnik odebrał osobiście dnia 5 września 2014 r. i do chwili obecnej nie wykonał go.
Sąd zauważa przy tym, że zbadał załączone do sprawy akta administracyjne pod kontem czy nie znajdują się w nich dokumenty dotyczące uprawnienia Dr B. G. do działania w imieniu skarżącej. Stwierdził, że w aktach tych nie ma żadnego dokumentu wskazującego na takie uprawnienie.
Wobec powyższego Sąd w pkt 1 odrzucił skargę, czyniąc to w oparciu o art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 p.p.s.a. W zakresie kosztów zwróconych w pkt 2 sentencji Sąd działał zaś w oparciu o art. 232 § 1 pkt 1 i § 2 p.p.s.a.